АСРОРИ ҲАЁТ
Духтари хеле зирак ва зебои подшоҳ ногаҳон бемор шуд: дасту пойҳояш фалаҷ шуданд, қобилияти шунавоӣ ва биноӣ суст шуд. Кӯшиши табибон барои табобати ӯ бенатиҷа анҷом ёфт.
Рӯзе як пирамарди равшанфикр ба қаср ташриф овард ва гуфт, ки сирри давои дарди маликаро медонад. Мардуми қаср аз ӯ хоҳиш карданд, ки ба малика кумак карда дардашро раҳо кунад. Пас пирамард сабадеро, ки аз навдаҳои бед сохта шуда буду бо мато пӯшонида, ба дасти малика дод ва гуфт: "Сабадро гиред, он чӣ ки дар он аст, нигоҳ кунед ва Худо хоҳад, шумо шифо хоҳед ёфт".
Малика шитобон сабадро гирифт ва аз дидани он чизе ки дар сабад буд, дар ҳайрат афтод: тифле дошт, ки аз беморӣ хеле заиф буд ва базӯр нафа