📝Ризолик (ҳикоя)
Аёлнинг умр шами лип-лип этганча бир ёғдуланиб, бир нурсизланиб сўниб борарди.
– Қандоқ синглим бориди-я, – Усмонжон вужудини сирқиратиб келаётган ёшни сиртига чиқармаслик учунми, кўзларини юмиб, ичидаги титроқларни куч билан босди.
Бедаво дард уч ойки тўшакка михлаган, қуруқ суякка айланган, суратигина қолган синглисига табассум қилиб озғин кафтларига юзини босди.
Ўн кундирки, тилдан қолган жувон ёш боладек мўлтираб қарайди. Усмонжон синглисининг кўзлари кенгайиб, безовта бўлаётганини сезди. Унинг ич-ичига ботган ғамангиз, мунглиғ нигоҳларида сўнгсиз армон, андуҳ, кимгадир илҳақлик, интизорлик муҳрлангандай эшикдан кўз узмаётганини пайқади. Илҳақликни болаларини қўмсашига