ТИРИ МИЖГОНИ ЗУҲАЛ
(Ба дӯсти ҳамқаламам Манзура, ки бо тахаллуси Зуҳал шеър мегӯяд)
Гаштаам ошуфта чун зулфони печони Зуҳал,
Ҷони ман маҷрӯҳ шуд аз тири миҷгони Зуҳал.
Лафзи покаш дилпазиру моҳи рӯяш беназир,
Кай шавад манзури ман ҳусни гулистони Зуҳал.
Матлабам ҳосил нашуд, аз рашк мепечам ба худ,
Кош, дармонам кунад лабҳои хандони Зуҳал.
Майли парвоз ар ба дил медод он соҳибҷамол,
Киштии кайҳониям мебурд айвони Зуҳал.
Чашми шаҳлояш зи дил сабру ҳуш аз сар бурдааст,
Ваҳ, аҷоиб дузди дил, он чашми фаттони Зуҳал.
Ман кунун донистаам он ёр буда ҳамдиёр,
З-ин сабаб бурда дили мо боғу бустони Зуҳал.
Дидаам хубон, вале, Мафтун, надидам мисли ӯ,
Ҷону тан, ҳар тори мӯ гардида қурбони Зуҳал