🏡М 🏠Т🏠А🏡

Келинчаки афсуншуда

Қисми 43 Ҳуснора корҳои хонаро тамом карда, чой дам кард ва Баҳромро садо зад. Баҳром бо китобчаи намоз дар даст омад. — Омӯхтан душвор нест? — пурсид Ҳуснора бо овози мулоим. — Не. Баръакс, ҳаловат мебарам. Гӯё ҳар як калима қалбамро ором мекунад. Ҳайронам, ки то ин вақт чӣ гуна будам. Аллоҳ ин қадар наздик буду ман дар дуриҳо будам. — Ҳамааш хуб мешавад. Муҳимаш ин аст, ки пеш аз он ки дер шавад, дарк кардем. Баҳром бо меҳр ба занаш нигарист: — Ба ман на он домулло, балки сабру дуоҳои ту таъсир кард. Ба шарофати ту ман ба ин ҳаёт бо чашми дигар нигоҳ мекардагӣ шудам. Дар чашмони Ҳуснора ашк ҳалқа зад, вале гиря накард. — Ин барои ман бахти калон аст. Ҳанӯз дар пеш рӯзҳ