Бархурд
Қисми 24
Аммо хатари калон Маматбой буд. Шояд бо ӯ маслиҳат кунад? Гӯё ки "ту ба ман кордор нашаву ман ба ту". Ё гӯяд, ки "маро ба ин ҳол ту овардӣ, пас тоқат мекунӣ"? Ё таҳдид кунад, ки "сирҳоятро фош мекунам ва фарзандонат мефаҳманд"? Чӣ кор кунад, ки ҳама чиз ба изи худ баргардад?
Ҳамза рафта натавонист. Падараш бемор шуд, бинобар ин сафар ба таъхир афтод. Акнун ӯ дар ҳамон хонае, ки рӯзе бо ҳамсараш хушбахт буд, бо Хумор зиндагӣ мекунад. Хуморе, ки қаблан мисли мардҳо шиму либоси варзишӣ мепӯшид, акнун бо куртаву либос ба хушдоманаш хизмат мекунад.
— Роман, шумо ба ман нагуфта будед, ки ин хел мешавад?
— Хумор, агар ман ба ту лозим бошам, дар наздам бимон. Набошад, туро маҷбур нигоҳ намедорам. Охир мо "зоти паст"-ку, — бо киноя гуфт Ҳамза.
— Бас кунед дигар, ҳамон гапро такрор кардан мегиред? Охир бахшиш пурсидам-ку.
— Ҳушёр бошу ба чашмонам нигоҳ кун, ту маро ҳанӯз нағз намешиносӣ. Асабам тез аст. Мувофиқи ҳамин коратро кун.
— Хӯб.
Ҳамза ҳарчанд кӯшиш мекард, ки бо Лайло забон ёбад, вале духтар ҳамоно парешонхотир мегашт.
— Як бори дигар ба дили духтарам роҳ ёб, бубин, ки касеро дӯст медорад? — пурсид Ҳамза аз Хумор.
— ӯ ҳанӯз ҷавон аст-ку?
— Шонздаҳсола. Дирӯз модарам гуфтанд, ки аз куҷое хостгор омадааст.
— Оё ӯро медиҳед?
— Ҳанӯз фикр накардаам.
Ҳамза мехост пеш аз рафтанаш духтарашро ба дасти соҳибаш супорад. Ӯ ҳанӯз бо Темур рӯ ба рӯ нашудааст. Агар бо ӯ бархӯрад, чӣ мешавад? Барои он ки бо Темур вонахӯрад ва ӯро кушта напартояд, танҳо аз кӯчаи дасти рост мегузарад. Вале ба ҳар ҳол, рӯзе ӯро хоҳад дид. То он вақт бояд омода бошад.
Суҳроб имрӯз ҳамсарашро ба назди духтур бурд, Зебо-апа низ бо онҳо рафт. Зарнисо дар дарс аст. Дар хона танҳо Соҳиба монда буд.
— Ниҳоят танҳо мондем. Ба ту чӣ гуфта будам? — Маматбой бо важоҳати тарснок ворид шуд. Соҳиба аз ин ҳолати ӯ ба ларза омад.
— Бой-ако, ман ба шумо чӣ бадӣ кардам? Магар дар назди шумо заррае қадр надорам?
Маматбой ба болои кати хобе, ки худаш оварда буд, нишаст.
— Ту лоиқи ин чизу чора нестӣ.
— Маро аз Сардор-акаам ҷудо накунед.
Соҳиба ба пойҳои бой афтод.
— Ту фикр карда гап мезанӣ? Бо кадом ақл ин гапро мегӯӣ? Магар ман ба писарам як фоҳишаеро мисли ту раво мебинам? Агар дар байни мо танҳо як шаб мешуд, он ҳам аз рӯйи маҷбурӣ, ин дигар гап буд. Аммо ман бо ту коре намонда, ки накарда бошам, пас чӣ тавр туро ба писарам раво бинам? Ман барои ӯ духтареро меёбам, ки ҳатто модараш набӯсида бошад. Ту бошад, як баҳонаи асоснок пайдо кун. Набошад, туро бо ронандаам дар як хона маҳкам мекунаму аз болоят як сатил ифлосӣ мерезам.
— Шумо одами пастфитрат ҳастед.
Бой хандид.
— Магар ту фариштаӣ? Як ба оина нигоҳ кун, киро мебинӣ? Гап ҳамин — чизу чораатро ҷамъ кун, набошад шармандаат мекунам.
— Писаратонро дӯст медорам.
— Ин афсонаҳоро ба ман нагӯй, китоберо, ки ту хонда истодаӣ, ман худам навиштаам.
— Келинатон аллакай гапҳои моро шунидааст, ҷосусӣ карда...
— Чӣ мегӯӣ?
— Он рӯз аз паси ман омада буд.
— Ҳммм, мебинӣ, мушкилро печидатар карда истодаӣ. Эҳ, ба ман фарқе надорад, агар лозим шавад, бо писарам худам гап мезанам. Ҳақиқатро мегӯям. Ӯ медонад, ки ман чӣ гуна одамам. Фақат агар ӯ донад, ки ман кистам, аҳли оилаи ту ҳам мефаҳманд, ки ту кистӣ.
— Илтимос...
— Хап шав, гапи ман ҳамин.
Маматбой бархоста баромад. Соҳиба дар оташи худ месӯхту мемонд.
Лайло ҳарчанд роҳҳои халос шудан аз Маликро, ки аз пасаш намемонд, меҷуст, вале чизе аз дасташ намеомад.
— Лайло, ту нисбат ба ман бепарво нестӣ-ку.
— Ин гапро аз куҷо ёфтед?
— Аз чашмонат.
Лайло мижжа зада, чашм гурезонд. Абдумалик мафтуни ин чашмони зебо шуда, ба ӯ кӯс дӯхта буд.
— Агар падарам фаҳмад, маро мекушад.
— Падарамро ба назди падарат мефиристам (ба хостгорӣ).
Лайло шитобон ба хона даромад. Дили ӯ мисли паррандаи дар қафас буда метапид. Суханони Абдумалик ҳам тарснок ва ҳам гуворо буданд. Барои духтари дар синни балоғат буда, изҳори ишқ шунидан табиист. Аммо ӯ хислати падарашро медонад — агар Ҳамза инро фаҳмад, на танҳо Маликро, балки Лайлоро ҳам нест мекунад. Ӯ борҳо огоҳӣ дода буд.
— Дар куҷо мегардӣ? — овози Ҳамза дар ҳавлӣ танинандоз шуд.
Лайло як қад парид. Падараш дар айвон нишаста, корд тез мекард.
— Ба хонаи дугонам... барои гирифтани китоб рафта будам, — дурӯғ гуфт Лайло бо овози ларзон.
— Китобро бас кун. Мактабро тамом кунӣ, туро ба шавҳар медиҳам.
— Дадаҷон...
— Лайло, ин сабаби худро дорад.
Лайло ба ҳуҷрааш даромада, ба девор такя кард. Ба назараш чунин менамуд, ки агар падараш барнамегашт, беҳтар буд.
— Лайло, чӣ гап шуд? — бибиаш ба наберааш бо диққат нигарист.
— Тинҷӣ, бибиҷон.
— Аз падарат хафа нашав. Модарат худашро... Хулоса, барои ҳамин ӯ сахтгир аст.
— Набояд ин қадар сол ғайб мезаданд. Мо барояшон лозим набудем-ку, акнун ба ёдашон афтодем?
— Бас аст, ин хел гапҳоро нагӯй.
Бибиаш ба ошхона гузашт.
Инсонҳо ҳеҷ гоҳ дар бораи оқибати аъмоли худ фикр намекунанд. Махсусан бандагони нафс. Маматбой низ аз ҳамин тоифа буд — дар ҳар даврае, ки бошад, фақат худнамоӣ мекард ва одамони аз худаш пастро дар назди ом (паст) мезад. Мана, яке аз онҳое, ки пасташ зада буд — Али, акнун қад рост кардааст. Ҳарчанд ба Маматбой баробар шуда натавонад ҳам, вале молу мулки зиёде ҷамъ оварда буд. Маматбой чандин бор исбот карда буд, ки ӯро одам намеҳисобад. Аслан Маматбой ҳеҷ касро одам намешумурд. Ин хислати ӯ аллакай шакл гирифта буд.
Ҳоло ҳам ӯ барои онҳое, ки ба тӯй омада натавониста буданд, зиёфат медод.
— Эҳе, дасти ман ба ҳар ҷое ки хоҳам, мерасад. Ба наздикӣ нақша дорам, ки як корхонаи калонро харам.
— Ман ҳам мехоҳам тиҷорат сар кунам, — гуфт яке аз меҳмонон.
— Вай додарам, ту аввал худатро идора кун. Ту ҳанӯз ба нон "нанна" мегӯӣ. Ту куҷову тиҷорат куҷо!
Ҳама хандиданд. Меҳмон бошад, аз шарм суп-сурх шуд, вале хомӯш монд.
Боз яке дар бораи брендҳои хориҷӣ гап сар кард, Маматбой гапи ӯро ҳам бурид:
— Шумо акнун ба моли худамон расидед-ку, ба дорҳои баланд даст назанед, ки боз камаратон нашиканад.
Боз хандаву қарсак ва таърифи Маматбой баланд шуд.
— Дар омади гап бой-ако, чӣ мешавад, ки риштаҳои хешутабориро (қудогиро) мустаҳкам кунем?
— Ту кистиву ман кистам? Оё ба худат як бор нигоҳ кардаӣ?
Маматбой қаҳ-қаҳ зада хандид ва бо нигоҳҳои беписандона нигарист.
— Кӣ бо ман қудо мешавад, ту? Магар офтоб задааст? Ман ба ту мегӯям, ки аввал худатро идора кун, ту бошад аз қудогӣ гап мезанӣ. Духтари маро барои кӣ хостгорӣ мекунӣ?
Меҳмон бо оромиш чойашро нушид.:
— На барои худам, бой-ако. Ман танҳо миёнарав ҳастам. Номзад «қадрдони» кӯҳнаи худатон. Беҳтараш худаш ба наздатон меояд.
Пиёла аз дасти Маматбой ба рӯйи стол «тақ» зада афтод. Ҳамаи аҳли нишаст ба сукут ғарқ шуданд.
— Ман бо ҳар гуна одамони пастзоту беасл қудо намешавам!
Бо ҳамин сӯҳбат сард шуд ва аз ҳам пошид.
Суҳроб ба либоси пӯшидаи ҳамсараш эътироз кард.
— Ин либосро дигар напӯш.
— Чаро?
— Шикамат каме бошад ҳам, маълум шуда истодааст.
— Чӣ мешавад, агар маълум шавад? Кӯдак аз шавҳари худам бошад-ку?
Ранги рӯйи Суҳроб тағйир ёфт. Оҳи амиқе кашид.
— Хӯш, фарз кардем кӯдак аз ман аст. Ту медонӣ, ки ӯ бо кадом роҳ пайдо шудааст. Намехоҳам ҳар касе, ки шиками туро бинад, дар бораи муносибатҳои мо фикр кунад. Маро фаҳмидӣ?
Висола хомӯш монд. Ба ин шавҳари дағалаш дигар чӣ ҳам гуфта метавонист.
— Фаҳмидӣ, гуфтам?! — овози Суҳроб баландтар шуд.
— Ҳа, фаҳмидам.
— Фақат барои он ки дар батнат кӯдак ҳаст, худамро дошта истодаам. Бо ман бозӣ накун.
Висола хандид ва Суҳробро ба оғӯш гирифт.
— Ба фикри шумо, дилатон мешавад, ки маро занед?
Суҳроб оҳе кашиду ҳамсарашро ба оғӯш гирифт. Дар ҳақиқат, дар ин ҷо чизе нодуруст буд.
— Имрӯз авсунам хӯрок пухтааст...
— Пас, бо лаззат мехӯрдаем-да?
Висола бо мушташ ба шиками Суҳроб зад.
— Уххх, чӣ бало, дастат аз оҳан аст?
— Хавотир нашавед, мисли дасти шумо кабуд намекунад.
— Неш занӣ, пас?
— Ҳа, ман-ку халтаи муштзании (мешоки) шумо ҳастам.
Висола ба иваз кардани либосҳояш шурӯъ кард. Суҳроб бошад, аз тиреза Соҳибаро мушоҳида мекард.
Бояд ин мушкилро ҳал кард. Сардор аз сабаби соддагии худ фиреб хӯрд. Чӣ тавр мумкин аст, ки то ин вақт нафаҳмида бошад, ки ин духтар кист? Суҳроб бо як дидан тахмин карда буд, ки Соҳиба зани сабукпо аст. Аммо додараш ҳамаро мисли худаш покдил мепиндорад. Падараш-ку одами тамомшуда аст, барояш аслан фарқе надорад. Аммо Сардор... дар ин ҳолат идома додан мумкин нест. Бояд тавре чора дид, ки "на сих сӯзаду на кабоб".
Темур кӯшиш мекард, ки то ҳадди имкон бо Ҳамза рӯ ба рӯ нашавад. Вале имрӯз вохӯрданд. Ба ҳар ҳол аз тақдир гурехта намешудааст.
— Нағз ҳастӣ, Ҳамза? — Темур худро гум карда, бо дудилагӣ пурсид.
— Ба ту чӣ? — овози Ҳамза, ки акнун ҷуссааш калонтару боқувваттар шуда буд, бо ғурриш баромад.
— Ин чӣ гап аст? Охир мо дӯст будем-ку?
— Қоил! Магар ту ба зани ҳама дӯстонат чашм ало мекунӣ?
Темур гумон мекард, ки Ҳамза ин сирро намедонад. Ҳамза якбора аз гулӯи ӯ гирифта, фишурд.
— Ман ҳануз фаромӯш накардаам. Натавонистам фаромӯш кунам. Писаратро ҷамъ кун, дар гирди духтари ман нагашта бошад. Агар як бори дигар бинам, мисли гӯсфанд гулӯяшро мебурам!
Нафаси Темур дар дарун афтод.
— Ҳамза, шояд...
— Ин сафсатаҳоятро бас кун! Туро огоҳ кардам. Баъд аз ман хафа нашав.
Ҳамза ба одамоне, ки дар атроф ҷамъ шуда буданд, аҳамият надода, ӯро тела доду рафт.
Аз важоҳати Ҳамза Темур муддати зиёд худро ба даст гирифта натавонист. На изи ангуштон дар гулӯ, балки суханони Ҳамза мисли санге дар гулӯяш дармонда, нафасашро мегардонданд.Яьне медонистааст... Ин қадар сол медонисту дар дарунаш нигоҳ медоштааст", — фикр мекард ӯ бо ларза.
Темур нафаҳмида монд, ки чӣ тавр ба хонааш расид. Дар назди дарвоза Малик бо табъи болида мошинашро пок карда, зери лаб суруд мехонд. Бепарвоии писараш ғазаби Темурро бедор кард.
— Даро ба дарун! — дод зад Темур.
Малик бо ҳайрат ба падараш нигарист:
— Тинҷӣ аст, дада? Рангатон паридааст?
— Ба ту вохӯрдан бо Лайлоро манъ мекунам! Медонӣ падараш кист? Кам монда буд, ки маро буғӣ карда кушад! Ӯ дар ду дунё ҳам ба ин издивоҷ розигӣ намедиҳад.
Лата аз дасти Малик ба замин афтод. Дар нигоҳи ӯ изтироб намоён буд.
— Агар падари Лайло ин қадар нафрат дошта бошад, пас ин сабаб дорад. Шумо аз ман чизеро пинҳон карда истодаед, дада. Шумову модарам чиро пинҳон мекунед?
Темур ҷавоб дода натавониста, рӯяшро гардонд.
— Дада, магар ман ҳаққи донистан надорам?
— Коратро кун! — гуфт Темур ва ба ҳуҷрааш даромад.
Маматбой дар хона нест, аъзои дигари оила ба хӯрокхӯрӣ нишастаанд. Соҳиба дидаву дониста ба Суҳроб мулозимат мекунад ва хӯрокҳоро ба наздаш мегузорад. Ҳарчанд касе аҳамият намедиҳад, вале Висола ӯро зери назар дорад.
— Авсунҷон, магар атри тунд задаед? — пурсид Висола.
— Ҳа, яке аз атрҳои дӯстдоштаам аст.
— Ҳммм, майлашу вале магар имрӯз қайниам (шавҳарат) бармегардад?
— Не.
Соҳиба ҳайрон шуд.
— Пас чаро ин гуна атри тунд задед? Магар ин гуна атрҳоро танҳо дар назди шавҳар намезананд?
Зебо-апа бо ҳайрат ба ин бозии суханон менигарист. ӯ медонист, ки Висола духтари боақл аст ва беҳуда гап намезанад.
— Вой, апаҷон, ин он тавре ки шумо фикр мекунед, нест.
— Эҳ, ман ҳамин тавр гуфтам-мондам-да.
— Дар асл, Соҳибахон, авсунатон дуруст гуфт, — суханро давом дод Зебо-апа. — Атрро бояд танҳо дар назди шавҳар зад. Дар дини мо ҳамин тавр омадааст. Баъд, ин нохунҳои дарозатонро гиред. Аввалан, таҳорат намегузарад, сониян, ба қоидаҳои гигиенӣ рост намеояд.
— Хӯб очаҷон. Ҳар чӣ шумо гӯед.
Вале аз зери чашм ба Висола чунон нигоҳе кард, ки гӯё ӯро хӯрдан мехоҳад. Бо ҳамин дар сари дастурхон хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ҳамин ки дуои хӯрокро фотиҳа карданд, Маматбойро дар ҳолати мастии сахт оварданд. Ӯ ҳатто дар пояш истода наметавонист.
— Суҳроб, ба падарат кумак кун. Мо равем. Хеле зиёд нӯшидаанд.
Суҳроб падарашро ба китфаш такя доду ба ҳуҷрааш бурд. Маматбой аслан намефаҳмид, ки чӣ мегӯяд:
— Ҳамаатон ба ман муҳтоҷ мешавед! Шумо дар назди ман як пул арзиш надоред!
Давом дорад...
Бархурд
Қисми 23
Ман босабр нестам. Дастам аз ақлам пештар кор мекунад.
Висола оҳи амиқ кашид.
— Ба ман бовар мекунед?
— Ганҷи гапро бигӯ.
— Дар бораи арӯси нав...
Ба ошхона Соҳиба даромад. Кайфияташ чоқ буд.
— Ассалому алайкум, муллоако.
— Ваалайкум.
Соҳиба фаромӯш накард, ки ба қомати расои Суҳроб як назар андозад. Дар дарунаш шайтон ҷунбид. Нисбат ба Сардор зеботар, ҳатто мушакҳояш ҳам намоён буданд. Ба худ боварӣ дошт.
Суҳроб пай бурд, ки ӯ на як бор, балки се-чор маротиба ба ӯ нигоҳ кард.
— Арӯсхон, ба ман об диҳед.
Висола бо нигоҳи норозигӣ ба шавҳараш нигарист. Соҳиба бошад, бо ноз об рехта дароз кард.
Маматбой аз гапи Сардор, ки ба наздаш даромада буд, ба ғазаб омад.
— Ту дар чилла ҳастӣ.
— Дада, ин чӣ фарқ дорад?
— Ба ҳеҷ ҷо намеравед.
— Ман то ин вақт аз шумо чизе напурсида будам.
Маматбой аз асабоният оҳи амиқ кашид. Ин зани бадрафтор писарашро бо чӣ фиреб дода бошад? Агар ӯро тезтар нест накунад, шояд писарашро аз даст диҳад. Ӯ наметавонад инро ҳазм кунад, агар ин вазъият бо Суҳроб рӯй медод, аллакай арӯсро ба ҷойи омадааш мефиристод. Аммо Сардор дили нарм дорад, хафа шуданаш мумкин.
— Майлаш писарам, ман як-ду ширкати сайёҳиро тафтиш кунам. Худам бароятон беҳтаринашро мефиристам.
— Хӯб.
Сардор баромад. Маматбой аз асаб боз сигаретаашро гирифта дуд кард.
— Гумон мекардам, ки ӯ содда аст, вале хеле маккор баромад. Худо накунад, ки аз писарам фарзанддор шуда, боз бисёр ҳилаҳо нишон диҳад. Не, ман ба ин роҳ дода наметавонам. Ҳамин имрӯз бояд Сардорро аз хона дур кунам. Аммо чӣ тавр?
Маматбой фикр карда-фикр карда, ягона роҳро дар занг задан ба Али ёфт.
Маматбой тугмаҳои телефонро бо асабоният пахш мекард ва овози сарди Али дар гӯши телефон танинандоз шуд.
— Гӯш мекунам, Маматбой-ако?
— Али, ба кумакат ниёз дорам. Сардор мехоҳад бо он... ҷавонзан аз ин ҷо биравад. Гӯё "моҳи асал" Алт ӯро бояд ба ҷойи дуртар, аз чашмҳо дур фиристем. Мефаҳмӣ? То он вақт ман илоҷи нест кардани он занро меёбам.
— Фаҳмиданаш-ку фаҳмидам, — Али лаҳзае хомӯш монд, — магар Сардор меравад? Майлаш, ман як нақша дорам. Сардорро ба бӯстонсарои (дачаи) худам, ки дар кӯҳистон аст, даъват мекунам. Он ҷо алоқа бад аст ва одам кам. Боқимондаашро ҳамон ҷо ҳал мекунем. Шояд муддате он ҷо дармонад.
Маматбой нафаси сабук кашид. Али дар ин корҳо усто буд.
— Ту аз уҳдааш мебароӣ, Али.
— Худатон медонед-ку.
Маматбой бо оҳи вазнин телефонро хомӯш кард. Бояд ин мушкилро тавре ҳал кунад, ки писараш рӯҳафтодаву шикаста нашавад.
Зарнисо аз мағоза баромада, тез-тез қадам зада ба истгоҳи автобус расид. Гарчанд аз он ки либосҳоро нагирифт, дар дил эҳсоси ғурур мекард, вале нигоҳи Али дар гӯшаи хотираш нақш баста буд. «Чаро ӯ маро таъқиб мекунад? Чаро ин қадар пурасрор аст?» — фикр мекард ӯ.
Дар ҳамин вақт як мошини хориҷии шишаҳояш сиёҳ дар назди истгоҳ қарор гирифт. Шиша оҳиста поён шуд. Али боз бо ҳамон табассуми пурасрораш менигарист.
— Зарнисо, кори хуб накардед, ки либосҳоро гузошта рафтед. Фурӯшандаҳоро бо азоб розӣ карда будам.
— Али-ако, илтимос, маро тинҷ гузоред. Ман аз он духтароне нестам, ки шумо гумон мекунед.
— Медонам, — овози Али якбора ҷиддӣ шуд. — Маҳз барои ҳамин ҳам аз паси шумо ҳастам. Нишинед, то хонаатон мебарам. Ҳозир бо падаратон гап задам. Худам шуморо мерасонам.
Зарнисо ноилоҷ ба мошин нишаст. Бӯйи атрҳои қиматбаҳо ва мусиқии ором дар дохили мошин ҳаяҷони ӯро бештар мекард.
— Дарсҳо чӣ хел рафта истодаанд?
— Хуб.
— Акнун навбати тӯй ба шумо будааст-да?
Зарнисо як ба ҷавон нигоҳ кард.
— Дар нақша нест, ки дар як сол се тӯй кунем.
— Шояд... Аммо мо намедонем, ки тақдир барои мо чӣ омода кардааст.
— Ман ҳанӯз нияти издивоҷ надорам. Гумон намекунам, ки касе ба дилам писанд ояд.
— Оҳо, пас талабҳоятон баланд будаанд.
— Ҳа, ҳанӯз касеро вонахӯрдаам, ки сазовори ин талабҳои баланд бошад.
— Аз Аллоҳ талаб мекунам, ки ба зудӣ вохӯред.
— Гапи аҷиб шуд, магар ба шумо ин фарқе дорад?
— Агар гӯям, ки дорад-чӣ?
— Ба фикрам, мошинро боздоред, ман фароям.
— Аз ман метарсед?
— Чаро аз шумо тарсам?
«Аз ман битарс, духтарҷон, хатари аслӣ ман ҳастам», — дар дил фикр кард Али. Вале ҳамаи инро зери табассуми моҳиронааш пинҳон кард.
— Магар ман ба касе мондагӣ дорам, ки касеро дар нимароҳ партофта равад?
— Ман шуморо ба ҳеҷ кас монанд накардам. Дар бораи шумо аслан фикр накардаам.
Али хандид. Зарнисо бошад, дар ботин меларзид. Дар як мошин бо марде нишастааст, ки энергияи қавӣ дорад ва ӯро ба ҳаяҷон меорад. Зарнисо аллакай дар дил иқрор шуда буд, ки ин ҷавон аз бисёриҳо бартарӣ дорад. Аммо набояд ба хато роҳ диҳад ва инро нишон диҳад.
— Бо падаратон сӯҳбате доштем. Хостам шуморо ҳам ҳамроҳ гирам. Роҳамон як аст-ку.
— Албатта, эътироз надорам. Ташаккур, ки дар ин обу ҳаво ба ман кумак кардед.
— Духтарони баъзе бойҳо мошин меронанд. Шумо ҳам ин имконро доред.
— Ман аз мошинронӣ метарсам.
— Аҷабо, метавонам пурсам, ки чаро?
— Охир пурсидед-ку.
Ҳарду хандиданд.
— Табассуматон хеле зебо будааст, Зарнисо.
Зарнисо чашмонашро аз замин намеканд. Бӯйи атри ҷавон ӯро мафтун мекард.
Зебо-апа (зани Маматбой) тасбеҳ мегардонид, вале дилаш ором намегирифт. Ҳарчанд кӯшиш мекард худро бовар кунонад, ки ҳамааш хуб мешавад, аммо изтироб ӯро тарк намекард.
— Очаҷон, бароятон чизе лозим нест?
Висола тибқи одат барои хабаргирии хушдоманаш даромад.
— Не духтарам, ҳамааш хуб.
— Пас, хуб истироҳат кунед. Шаби хуш.
— Ба ту ҳам.
Висола баромад. Зебо вақте ду келинашро муқоиса мекард, вазни тарозуи Висола вазнинӣ мекард.
Ҷойнамозро кушод, онро ба тарафи қибла гузошта, ба намозхонӣ шурӯъ кард. Дар ҳамин вақт Маматбойи асабӣ ба хона даромад.
— Э, лаънат ба ин бибиотун.. (дашномҳои сахт дод).
Ӯ занашро, ки дар ҳоли намозхонӣ буд, бо лагад зад ва аз ҷевон чизи лозимаашро гирифта баромад.
Зебо дар саҷда буд ва бо тамоми вуҷуд аз Аллоҳ роҳи ростро металабид. Ӯ бехабар буд, ки шавҳараш, ки ғуломи нафси худ шудааст, чӣ гуна дунёву охираташро ба оташ мекашад.
Ҳарчанд ашкҳояш ҷойнамозро тар мекарданд, ӯ намозашро идома дод. Барои он ки хаёлаш парешон нашавад, сарашро аз саҷда барнадошт. Солҳост, ки аз Худо барои шавҳараш инсофу тавфиқ металабад, вале ё дар дуояш иштибоҳе буд ва ё ин ки хайраш дар ин набудааст.
Висола ба ҳуҷрааш рафта буд. Суҳроб бошад, дидаву дониста дар ошхона нишаста буд. Ӯ медонист, ки Соҳиба ӯро дидааст ва ҳатман ба ошхона медарояд.
Суҳроб ба шумурдан сар кард: як, ду, се... Ниҳоят дар кушода шуду Соҳиба намоён гашт. Либоси бар тан кардааш каме боз буд ва қисмати болоии син**ояш ба назар мерасиданд.
— Вооой, муллоако, шумо ин ҷо будед? Надида мондаам.
— Сардор ба куҷо рафт?
— Як шиноси дадаҷонам омада буданд, кадом як кори муҳим доштаанд. Ба ҳамон ҷо рафтанд.
— Додарам хеле хушбахт аст-а? Бо духтаре мисли шумо издивоҷ кард. Бубинед, чӣ қадар омад дорад. Ман чӣ қадар кӯр будаам, ки чаро шуморо пештар вонахӯрдам.
Дар лабони Соҳиба табассум давид. Сипас бо як ишваву ноз омодаи ҷавоб шуд:
— Маро шарм надоронед, охир шумо додаршӯйи (ҳисори) ман ҳастед...
Соҳиба бо ноз ҳарф мезад. Суҳроб бошад, ба ӯ хеле наздик шуд.
— Ммм, бӯйи атри шумо мисли худатон ширин будааст.
Суҳроб чунон наздик шуд, ки гӯё ӯро ба оғӯш мегирад. Соҳиба дар назди ин ҷавоне, ки метавонист дили ҳар духтарро рабояд, худро гум кард. Аммо он чизе, ки интизор буд, рӯй надод. Суҳроб пирожниро (шириниро), ки дар паси ӯ буд, гирифта аз хона баромад.
Сардор, падараш ва Али бо ҳам нишастаанд.
— Дада, оё рафтани ман зарур аст?
— Ҳа, писарам, вазъият ҷиддӣ аст. Агар ту наравӣ, онҳо аз уҳдааш намебароянд. Ту дар бӯстонсарои Али меҳмонҳоро пешвоз гирифта, онҳоро андармон мекунӣ, ман бошам корҳои инҷоро буд карда, ба наздатон меравам. Баъд шартномаро имзо мекунем. Нахостам ба Суҳроб гӯям, медонӣ-ку, ӯ сабукрав аст ва худро идора карда наметавонад. Шояд корро вайрон кунад.
— Хӯб дада. Кай меравем?
Маматбой ба Али нигоҳ кард.
— Пагоҳ саҳар.
— Хеле хуб. Пагоҳ тайёр мешавам.
Маматбой ба Али нигоҳи пурмаъное андохт.
Али рафт, вале пеш аз рафтан ба даре, ки Зарнисо аз он ворид шуда буд, нигоҳ карданро фаромӯш накард. Пагоҳ, ки барои истироҳат меравад, бояд пас аз баргашт масъалаи ин духтарро ҳал кунад. Маматбой зид намебарояд. Фақат мушкили ӯро ҳал кунад, кифоя аст.
Вақте Суҳроб ба ҳуҷра даромад, Висола китоб мехонд.
— Нахобидӣ?
— Не.
— Хонда тамом кардӣ?
— Оё барои пурсидани аҳволи ман омадед?
Суҳроб бо ҳайрат нигоҳ кард.
— Чӣ мегӯӣ?
— Шумо чашматонро аз ӯ канда наметавонистед-ку. Шояд шуморо ҳам ба доми худ афтонда бошад?
Суҳроб хандид.
— Рашк карда истодаӣ?
— Ҳа, рашк мекунам. Аз фиреб додани худ, ки "тоқат карда метавонам", хаста шудам.
— Ба фикрам, даврони ҳомиладорӣ туро азият медиҳад.
— Суҳроб-ака, илтимос, инро ба ман раво набинед.
Суҳроб оҳиста ба назди Висола омад.
— Ба фикри ту, ман ба кӯр монандам?
— Охир шумо бо ҳазорҳо зан мегардед-ку.
— Аммо ман он қадар пастфитрат (мараз) нестам, ки ба зани додарам чашм ало кунам. Инро дар хотир дошта бош.
— Лекин ӯ ба додаршӯйи худ чашм мекунад.
Сухани Висола дар гулӯяш монд. Лабҳои Суҳроб ба ла***ҳои ӯ пайваст шуда буданд.
Соҳиба ҳамин ки Сардор ворид шуд, худро ба оғӯши ӯ андохт.
— Ҷони ман, шуморо хеле ёд кардам.
— Омадам-ку, каме сӯҳбатамон дароз кашид.
— Оё бо падаратон масъалаи саёҳатро ҳал кардед?
Сардор худро ба болои кати хоб партофт.
— Не, каме ба таъхир меафтад.
Дили Соҳиба таҳ рафт.
— Чаро?
— Бигзор аввал вохӯриро бо шарикони корӣ гузаронем, баъд бо ту ба ҷазираҳои Малдив меравем.
Соҳиба оби даҳонашро фурӯ бурд. Кошки метавонист он чизеро, ки дар дил дорад, бигӯяд. Вале наметавонист.
— Чанд рӯз?
— Ҳарчи зудтар. То падарам корҳои ин ҷоро буд кунанд, ман меҳмонҳоро дар бӯстонсарои кӯҳистонӣ зиёфат медиҳам.
— Ман ҳам меравам?
— Дар байни мардҳо ба ту чӣ кор ҳаст?
Акнун Соҳибаро воҳимаи том фаро гирифт. Ӯ аллакай дарк карда буд, ки рафтани Сардор бесабаб нест.
Соҳиба тамоми шаб мижжа таҳ накард. Сардор дар паҳлӯяш ором хоб буд, вале дар хаёли духтар таҳдидҳои Маматбой ва "дом"-ҳои гузоштаи Суҳроб чарх мезаданд. Ӯ ба ин хонадон на танҳо ҳамчун келин, балки барои амалӣ кардани орзуҳояш омада буд, вале ҳис мекард, ки вазъият аз назорат берун мешавад. "Агар Сардор равад, ман дар ин хона беҳимоя мемонам", — фикр мекард ӯ ва ангуштонашро аз асабоният мешикаст. Маматбой бо кадом роҳе набошад, ӯро аз ин хона нест мекунад.
Субҳ дар ҳавлӣ овози мошини боркаш шунида шуд. Сардор бо шитоб либос мепӯшид ва рӯйи Соҳибаро бӯсида гуфт:
— Хавотир нашав, ҷони ман. Баъди як ҳафта бармегардам. Ба акаам Суҳроб супориш додам, агар ба ту чизе лозим шавад, бароят меорад. Вале то омадани ман ба кӯча набаро.
Соҳиба мехост гӯяд: "Маҳз аз ҳамин метарсам", вале забонашро газид.
— Майлаш, ба саломат рафта биёед.
Соҳиба ӯро сахт ба оғӯш гирифт: — Намехоҳам шуморо ҷавоб диҳам.
— Бештар ёдам кун, зуд бармегардам.
Сардор баромад. Соҳиба бошад, дар умқи дилаш эҳсос мекард, ки ҳаёти хушбахтонааш ба поён расидааст.
Зарнисо ба хондан омода мешуд. Ҳеҷ ба гӯшаи хаёлаш намеомад, ки Али субҳи барвақт ба хонаи онҳо меояд. Вақте аз ҳуҷрааш баромад, Алиро дар назди дарвоза дид. Чун ӯ бо падараш сӯҳбат мекард, Зарнисо танҳо бо салом додан иктифо кард.
— Ба саломат рафта биё, духтарам.
— Раҳмат, дада.
Али бошад, аз паси духтар нигоҳ карда монд.
— Хулоса, то ман корҳои ин ҷоро буд кунам, умедворам, ки ту нақшатро хуб мебозӣ, — гуфт Маматбой ба Али.
— Бой-бобо, то гапи шумо дар замин монад, гардани шайтон бишканад.
Ҳарду ба ҳам даст доданд.
Соҳиба дар ҳуҷрааш парешонхотир қадам мезад. Бояд роҳеро меёфт. Аммо чӣ тавр? Чӣ кор кунад, ки ҳама чиз ба изи худ баргардад? "Падараш ҳар чӣ бошад ҳам, барои он ки дар назди Сардор рӯсиёҳ нашавад, сирро фош накард. Вале... ин то кай давом мекунад? Аммо ин Суҳроб ҳам хеле "красавчик" (зебо) будааст-да. Ҳар як ҳаракаташ одамро аз ақл мебарорад. Дирӯз, ки наздик омад, аз ҳаяҷон қариб буд бимирам", — фикр мекард Соҳиба.
Давом дорад...
Бархурд
Қисми 22
Оё ӯ оиладор бошад? Ҳатто либосҳояш ҳам бо диди баланд интихоб шудаанд. Табиист, ки чунин ҷавон бояд дӯстдошта дошта бошад. Магар ӯ ба ман нигоҳ мекард?
Зарнисо ҳарчанд кӯшиш мекард, наметавонист он ҷавонро аз хаёлаш берун кунад.
Бегоҳирӯзӣ меҳмонҳо рафтанд. Аъзои оила барои хӯроки шом нишастанд. Соҳиба дар миёни ҳазорҳо фикр хомӯш менишаст. Мавзӯи Хумор низ ҳанӯз пӯшида монда буд.
Вақте ки ҳама ба хӯрокхӯрӣ банд буданд, Соҳиба узр хоста, ба ҳуҷрааш равон шуд. Дар ҳамин лаҳза Маматбой аз берун ворид мешуд ва онҳо рӯ ба рӯ шуданд. Соҳиба ӯро надида, ба хонааш даромад.
Соҳиба дар хона танҳо монда, ба девор такя кард. Гӯё дар дарунаш чизе канда шуд. Пеши чашмонаш Маматбой, рӯзҳои сиёҳи гузаштааш ва вақтҳое, ки дар дасти ӯ мисли як лӯхтак буд, як-як ҷилвагар шуданд.
— Сардор... Сардори бегуноҳ, — пичиррос зад ӯ. Меҳру муҳаббати самимии Сардор акнун барои Соҳиба ба бузургтарин ҷазо табдил ёфта буд. Чӣ тавр ӯ нафаҳмид, ки падари Сардор кист? Маматбой ҳамеша худро пинҳон медошт ва дар бораи оилааш гап заданро бад медид.
Дар ҳамин вақт дар кушода шуд ва Маматбой ворид гашт. ӯ аз фурсат истифода бурда буд, ки Сардор дар ҳавлӣ бо меҳмонҳо овора аст.
— Ту... — гуфт Маматбой аз байни дандонҳояш. — Чӣ хел ҷуръат кардӣ? Писари маро чӣ тавр ба дом афтондӣ?
— Ман... ман намедонистам, — Соҳиба ба ақиб гашт. — Гумон намекардам, ки шуморо ин ҷо мебинам.
— Гӯш кун, сабукпо! — Маматбой банди дасти ӯро сахт фишурд. — Агар ба Сардор ё ба каси дигар дар бораи муносибати мо чизе бигӯӣ, туро дар ҳамин ҳавлӣ зинда ба гӯр мекунам. Ҳамин шаб чизу чораатро ҷамъ кун. Ба Сардор мегӯӣ, ки "дилам хунук шуд" ё ягон баҳонаи дигар меёбӣ, ба ман фарқе надорад. Дафъ шав аз ин хона!
Аз чашмони Соҳиба ашк ҷорӣ шуд, вале ин дафъа на аз тарс, балки аз хашм буд.
— Агар равам, шуморо ҳам шарманда карда меравам! Бигзор писаратон рӯйи аслии падарашро бинад!
Маматбой бо хашму важоҳат ӯро тела дод. Соҳиба ба кунҷи хона бархӯрд.
— Кӯшиш кардан гир, — гуфт Маматбой бо сардӣ. — Ба гапи ту кӣ бовар мекунад? Ту дар дасти ман будӣ, аз хатти кашидаи ман берун баромада наметавонистӣ. Ҳозир ҳам ҳамин тавр мешавад. Аз ин хона гум шав.
Соҳиба ба пойҳои ӯ афтода зорӣ кард:
— Ба ман имкон диҳед. Ба куҷо равам? Охир зиндагии маро худи шумо барбод додед-ку.
Маматбой ба атроф нигарист, ки касе наомада бошад. Сипас идома дод:
— Ё бо хоҳиши худ нест мешавӣ, ё мегӯям, ки туро тафтиш кунанд ва бо шармандагӣ пешат мекунам.
Маматбой аз хона баромад. Соҳиба зор-зор гиря мекард. ӯ дар вазъияти ноилоҷ монда буд. Чаро дар бораи оилаи Сардор напурсид? Чаро нахост аксҳояшонро бинад? Мана, ҳамааш бар зидди худаш гашт.
Зарнисо баъд аз дарс барои хӯрокхӯрӣ даромад ва дид, ки танҳо як ҷой холӣ аст. Рафта нишаст ва фармоиш дод. Пас аз лаҳзае аз овози шиносе, ки дар наздаш садо дод, сарашро бардошт:
— Метавонам ин ҷо нишинам? Дигар ҷойи холӣ нест.
— Бемалол.
Вуҷуди Зарнисоро ҳаяҷон фаро гирифт. Кӯшиш мекард, ки ҳиссиёташро ба ҷавон нишон надиҳад.
— Оё дар ҳамин наздикиҳо таҳсил мекунед? — ниҳоят ҷавон хомӯширо шикаст.
— Ҳа.
Зарнисо дар ботин мехост бо ин ҷавон сӯҳбат кунад, вале барои он ки ӯ фикри бад накунад, кӯтоҳ ҷавоб медод.
— Ба ман хӯрокҳои тезтайёри (fast food) ин ҷо хеле маъқуланд. Бисёр меоям, вале шуморо надида будам.
Ҷавон худаш савол медод, зеро мехост сӯҳбатро давом диҳад.
— Ман одатан дар ин вақт дар хона мешудам.
— Ҳа, фаҳмо. Номи ман Али.
Ҷавон дасташро барои вохӯрӣ дароз кард. Зарнисо дудила шуд. ӯ ҳеҷ гоҳ бо ҷавонҳо даст дода вонахӯрда буд. Вале дилаш кашоли дастҳои сафеди ҷавон шуд. Дарҳол аз ин фикраш гашт.
— Бубахшед, ба ман даст додан ноқулай аст. Номи ман Зарнисо.
— Чӣ номи нотакроре.
— Ташаккур.
Фармоиши Зарнисо омад. Ҳарчанд хеле гурусна буд, вале барои он ки дар назди ҷавон таассуроти бад нагузорад, бо адаб ва эҳтиёт хӯрок хӯрд.
Али ҳар як ҳаракати Зарнислро бо диққат мушоҳида мекард. Одобу ахлоқ ва аз дигар духтарҳо фарқ доштани Зарниса таваҷҷӯҳи Алиро боз ҳам бештар ҷалб намуд.
— Зарнисо, — гуфт Али бо овози паст, — вақте шуморо дар тӯй дидам, фикр кардам, ки ин духтар чунон мағрур аст, ки ҳатто ба саломи ман ҷавоб намедиҳад. Вале хато кардаам, шумо на танҳо бовиқор, балки хеле самимӣ ҳам будаед.
Зарнисо аз шарм суп-сурх шуд. Ӯ дигар натавонист ҳатто як луқма аз хӯрокашро фурӯ барад.
— Ман танҳо... одат кардаам, ки бо мардони бегона масофаро нигоҳ дорам, — ҷавоб дод ӯ, дар ҳоле ки чашмонашро ба замин дӯхта буд. — Баъд, ман чандон одамшумул (кушодачеҳра) ҳам нестам.
— Кори дуруст мекунед. Дар замони ҳозира ин хислати хеле нодир аст, — табассум кард Али. Табассуми ӯ дили Зарнисоро боз як бори дигар ба ларза овард. — Агар зид набошед, пас аз дарс шуморо то хонаатон гусел кунам.
Зарнисо бо ҳайрат ба Али нигарист. Агар ҳозир "ҳа" гӯяд, шояд Али дар бораи ӯ фикри бад кунад.
— Не, раҳмат. Худам меравам, — гуфт Зарнисо бо шитоб ва сумкаашро ба даст гирифт. — Ба ман иҷозат диҳед. Ба шумо бошад, иштиҳои ҷонбахш.
Суҳроб аз он ҳайрон буд, ки ҳолати рӯҳии Висола ҳеҷ ба тарафи хубӣ тағйир намеёфт.
— Висола, шояд бо ҳам сӯҳбат кунем?
— Дар бораи чӣ?
Висола чунон нигоҳе кард, ки аз ин нигоҳи сард даруни Суҳроб ях баст.
— Ту дар ҳолати худ нестӣ.
— Ҳамин ҳолат беҳтар аст.
— Чаро чунин мекунӣ?
Висола бе он ки ба Суҳроб нигоҳ кунад, идома дод:
— Модарам падарамро чунон сахт дӯст медошт, ки... то он даме ки он ифлос ба зиндагии мо ворид нашуда буд.
— Киро дар назар дорӣ?
— Гуфтан намехоҳам. Модарам бегуноҳ буд. Ҳарчанд хурд будам, ҳамааш дар ёдам ҳаст. Он рӯз падарам ба ҳарфҳои ӯ гӯш надод. Хулосаи нодуруст баровард. Агар падарам мисли як мард ҳама чизро дақиқ мекард, модарам намемурд. Кӯдакии ман барбод намерафт. Барои ҳамааш аз онҳо нафрат дорам.
— Висола, оё кӯшиш намекунӣ, ки каме беҳтар шавӣ?
— Не. Ба ман ҳеҷ кас лозим нест.
Ин суханон мисли ханҷар ба дили Суҳроб халиданд.
Ва албатта, ин суханҳо ба ғурури Суҳроб расид. Он шиддату шаҳвате, ки қаблан барои сарзаниш ва таҳқири ҳамсараш дошт, якбора сард шуд. Ӯ акнун метарсид, ки модари фарзандонаш низ мисли модари худаш бемор шуда намонад.
— Ба ман бовар кун, агар дар дунё бароят ҳеҷ кас намонад ҳам, ман ҳастам, — гуфт ӯ.
Висола ҳатто ба тарафи Суҳроб нигоҳ ҳам накард.
Маматбой, Хумор ва Ҳамза бо ҳам нишастаанд.
— ХАЙР, акнун инро чӣ хел мефаҳмонед? — пурсид Маматбой.
— Ако... — Хумор мехост гап сар кунад, вале Ҳамза ӯро боздошт.
— Мирзо, ту медонӣ, ки бар сари ман чӣ рӯзҳое омада буд. Дар ин синни пирӣ хостам, ки дар канорам як зан бошад. Медонӣ, ки аз занҳои хориҷӣ зани ҳалол намебарояд. Ин ки Хумор хоҳари ту аст, ман хеле дер фаҳмидам. Афсӯс, ки он вақтҳо мо бо ту алоқаро канда будем ва аз ҳам дур шуда будем.
— Майлаш Ҳамза, туро-ку фаҳмидам. Агар ба ҷойи ту каси дигар мешуд, Хумор бо ин ақли кӯтоҳаш чӣ корҳоеро сар мекард, худаш тасаввур намекунад.
— Ҳар чӣ шуд, шуд. Барояш бахт бихоҳу тамом, — гуфт Ҳамза ва хандид.
Маматбой бошад, ба хоҳараш нигоҳи хашмгинонае кард.
— Дар ҳамин ҷо мемонӣ?
— Меравам. Дар ин ҷо монда наметавонам, — ҷавоб дод Ҳамза.
— Ҳамза, ту бояд барои духтарат падарӣ кунӣ.
— Ту инро намефаҳмӣ.
Ҳамза маълум кард, ки ба ҳар ҳол аз қарори худ намегардад. Пас, Хумор ҳам маҷбур аст, ки бо ӯ биравад.
Соҳиба ба Висола дар корҳои хона ёрӣ доданро сар кард. Дар байни гап дар бораи падарарӯсаш ҳам пурсиданро фаромӯш накард.
— Очаҷон (хушдоман) хеле меҳрубон будаанд, падарарӯсамон чӣ гуна инсонанд?
— Ман зиёд намедонам, — ҷавоб дод Висола. — Чунки қариб дар хона намешаванд.
— Ба як инсони ҷиддӣ монанданд.
— Инро шумо аз ман ҳам беҳтар медонед-ку, — гуфт Висола.
Аз рӯйи Соҳиба ранг парид.
Ма... маро... нафаҳмидаед.
— Чиро намефаҳмам? Худро ба содагӣ назанед. Ман дирӯз ҳамаашро шунидам.
— А?
— Дар ин хона аз ҳама марди хуб ва бовиҷдон Сардор аст. Хеле фикр кардам, ки барои кадом гуноҳҳояш ба ӯ духтаре мисли шумо рӯ ба рӯ шуд. Ва ҷавобашро ёфтам. Ӯ товони гуноҳҳои падарашро дода истодааст. Ҳамеша бегуноҳон ҷабр мекашанд.
Соҳиба кордеро, ки бо он пиёз арҷ мекард, ба гулӯи Висола наздик бурд ва бо як дасташ ӯро ба девор фишурд.
— Ба ман нигоҳ кун, "ақлдор"! Агар садоят барояд туро мекушам. Ман чизе надорам, ки аз даст диҳам. Дахолат накун, фаҳмидӣ?
Ранги Висола канд. Ӯ аслан чунин муомиларо интизор набуд. Вақте аз даҳлез овози Сардор шунида шуд, Соҳиба оҳиста канор рафт ва ба кораш идома дод.
— Монда набошед! Имрӯз чӣ хӯрок дорем? — Сардор даромада, ба Висола нигоҳ кард. Е янга чаро рангатон паридааст?
— Ҳеҷ...
Висола дарҳол аз ошхона баромад.
Али одамонро чунон хуб мешинохт, ки дар наздаш ҳатто психологҳо ҳам оҷиз мемонданд. Ӯ "ресмонро дароз партофт", зеро бовар дошт, ки ба ҳар ҳол дили ин духтарро ба даст меорад.
Зарнисо пас аз дарс ба як мағозаи нави либосворӣ рафт. Ӯ дар байни растаҳо мегашт, вале дар дилаш як хавотирии аҷибе дошт. Гӯё касе ӯро назорат мекард. Либоси ранги бунафши равшанро интихоб карда, ба ҳуҷраи либосивазкунӣ даромад. Вақте пардаро пӯшид ва тугмаҳояшро мекушод, овози шиносеро шунид:
— Ин ранг ба шумо хеле мезебад, Зарнисо.
Зарнисо як қад парид. Ин Али буд! Ӯ чӣ тавр ба ин ҷо омад?
— Шумо... маро пойидан доред? — Зарнисо пардаро маҳкам дошта, овозашро баланд кард.
— Пойидан? Не, ин мағоза ба дӯстони ман тааллуқ дорад. Шуморо дида, фикр кардам, ки шояд ба кумакам ниёз дошта бошед.
Вақте Зарнисо либосро пӯшида ба оина нигарист, Али аз паси ӯ менигарист.
Зарнисо чизе нагуфт ва ҷавон ба тарафи хазина (касса) рафт. Ба фурӯшандаҳо чизе гуфт. Зарнисо дар ботин худро сарзаниш мекард, ки чаро ҷавоб надод, вале намехост Али ӯро аз духтарони "арзон" ҳисоб кунад.
Вақте Зарнисо мехост либосҳоро харида равад, Али аллакай ғайб зада буд. Дар хазина ба ӯ гуфтанд:
— Ин либосҳо ба шумо туҳфа аз мағозаи мо.
— Нафаҳмидам?
— Шумо ҳамчун мизоҷи 333-юм бонус бурд кардед.
— Бубахшед, пас ман инҳоро гирифта наметавонам.
Гарчанд либосҳо ба ӯ маъқул буданд, вале чун фаҳмид, ки ин кори Али аст, онҳоро гузошта баромад.
Сардор пай бурд, ки Соҳиба тағйир ёфтааст.
— Туро чӣ азоб медиҳад?
— Ҳеҷ чиз.
— Аммо дигар хел шудаӣ?
— Сардор-ака, биёед ба ягон ҷо барои "моҳи асал" равем. — Соҳиба ба гардани Сардор овезон шуд. Ӯ мехост рӯзҳои бахти худро каме дарозтар кунад.
— Охир ҳануз маросими "чолларӣ" ва дигар расму русумҳо ҳастанд-ку.
— Илтимос, ҷони ман, агар маро дӯст доред, ин маросимҳоро як сӯ гузоред. Шумо имконият доред-ку.
— Майлаш, имрӯз ин масъаларо ҳал мекунам.
— Шуморо дӯст медорам!
Суҳроб дар ошхона Висоларо, ки хӯрок мепухт, аз қафо ба оғӯш гирифт.
— Чӣ мепазӣ?
— Дамлама.
— Авсунат (зани бародарат) канӣ?
— Ба ҳуҷрааш рафт.
Суҳроб ба курсӣ нишаста, ба ҳамсараш нигарист.
— Оё бо ӯ унс гирифтӣ? Ба ту маъқул шуд?
— Намедонам, ҳануз ба як хулоса наомадаам.
— Магар намехоҳӣ ба ман чизе бигӯӣ?
— Суҳроб-ака, ба шумо чӣ гуфтанам мумкин?
— Масалан, ягон дарди дил ё сирре, ки дар ботин дорӣ?
— Ба фикрам, мо он қадар наздик нестем.
— Ба фикри ту, наздик набудани зану шавҳар табиист?
Висола ҷавоб надод.
Давом дорад...
Бархурд
Қисми 21
Висола-а-а!
Гарчанд Висола овози Суҳробро шунид, вале ба ақиб нигоҳ накард. Ӯ саргарми лаҳзаи боздидор ва дидори падар буд.
Суҳроб бошад, аз он ки чаро шавҳари нави аммааш ҳамсари ӯро ба оғӯш гирифтааст, ба хашм омада, бо шитоб рафт ва ӯро кашид. Маҳз дар ҳамон лаҳза Маматбой пайдо шуд.
— Суҳроб, худро ба даст гир! — Ӯ дасти писарашро маҳкам дошт.
— Дада!
— Ӯ Ҳамза аст, падари келин.
Акнун навбати ҳайратзада шудан ба Суҳроб ва Хумор гузашт.
— Чӣ мегӯед?
— Мегӯям, ки ин кас падари ҳамсарат ҳастанд.
Висола бошад, беист гиря мекард ва худро ором карда наметавонист.
— Духтарам, бас аст, гиря накун.
Висола аз оғӯши падараш берун шуд ва бо чашмони пурдард ба ӯ нигарист:
— Вақте ки мо дар дасти касони бегона сарсону саргардон будем, шумо дар куҷо будед? Биравед...
Висола гирякунон ба хонааш давида даромад.
— Ҳамза, ҳамааш хуб мешавад. Ҳанӯз ҷавон аст, — тасалло дод Маматбой.
Роман (Ҳамза) низ дар ҳолати хеле вазнин қарор дошт.
— Биё, ба назди меҳмонон равем.
— Ман бояд ба назди падару модарам равам. Медонӣ, ки аз омаданам зиёд нашудааст.
— Майлаш, фардо биё.
— Хӯб.
Ҳамза ҳатто ба Хумор нигоҳе накарда, аз хона баромад.
— Ако, шумо медонистед, ки ӯ кӣ аст?
— Синфхонам-ку, чӣ хел надонам?
— Чаро ба ман нагуфтед?
— Бо ту фардо гап мезанем. Гумон накун, ки ба осонӣ халос шудӣ.
— Ако-о-о...
— Бирав ба назди меҳмонон!
Маматбой бо абрӯвони гиреҳхӯрда ба хонае, ки шиносонаш нишаста буданд, даромад.
Суҳроб аз паси Висола ба хона даромад. Висола зор-зор гиря мекард.
— Гиря накун, — Суҳроб оҳиста китфони ӯро ба оғӯш гирифт.
— Агар... Агар модарам худашро намекушт, агар падарам... Падарам барои ҳимояи мо ба мусофират намерафт, ман ҳам хушбахт мешудам. Аз касе тарсида зиндагӣ намекардам. Ҳамеша хору залолат ва камбизоат намешудам.
— Охир, ман дар паҳлӯят ҳастам-ку.
Висола бо киноя ба шавҳараш ҷавоб дод:
— Шумо ин гапро мегӯед? Инро ба чанд каси дигар гуфтаед? Аз рӯзе, ки ба ин хона омадам, чанд бор маро аз ҷонам сер кардед? Ҳар бор, ки қасди худкушӣ мекардам, симои Лайло пеши чашмам меомад. Нахостам, ки кори ман ба бахти ӯ соя афканад, барои ҳамин тоқат кардам.
Дастони Суҳроб мушт шуданд. Ин гапҳои ҳамсараш ба ӯ хеле сахт расиданд.
— Ҳамааш хуб мешавад.
— Кай? Оё шумо метавонед хуб кунед? Магар метавонед ин ҷоямро (Висола ба дилаш зада нишон дод), ки худатон захмӣ кардед, табобат кунед? Шумо фақат озор доданро медонед.
Суҳроб ҳамсарашро сахт ба оғӯш кашид:
— Худам захмӣ кардам, худам табобат мекунам. Дигар ба берун набаро. Ҳама корро коргарон анҷом медиҳанд. Ту истироҳат кун. Зиёд гиря накун, ба кӯдак зарар нарасад.
Домод хеле хурсанд аст, зеро ниҳоят бо маҳбубааш издивоҷ кард. Бо вуҷуди он ки бисёриҳо зид буданд, ӯ мубориза бурд ва тӯй барпо шуд.
Вақте ки келинсалом оғоз ёфт, зани баранда ном ба номи аъзои оиларо гирифта, келинро ба таъзим кардан водор месохт. Касоне, ки номашон гирифта мешуд, ба келин туҳфаҳо медоданд ва ҳама дар олами шодӣ буданд. Маҳз дар ҳамин лаҳза ҳодисаи ногаҳонӣ рӯй дод.
— Келинсалом, ёр-ёр, қабул кунед, падарарӯс (хусур), ба шумо салом, ёр-ёр!
Маматбой, ки бояд нақши падарарӯсро мебозид, ангуштарини қиматбаҳои бриллиантиро бароварда дароз кард, вале ҳамин ки рӯйи келинро дид, рангаш канда, сафед шуд.
Охир ин...
Худаш ҳам нафаҳмид, ки чӣ тавр бо суръат ба назди келин рафт, рӯймоли сари ӯро кашида гирифт ва аз даҳшат шах шуда монд. Дастонаш меларзиданд ва намедонист чӣ бигӯяд.
— Ба... бахтиёр бошед.
Маматбой худро ба зӯр канор гирифт. Аммо ин ҳамааш набуд; дар пойҳои Соҳиба ҳам мадор намонда буд. Фикри шаби гузашта ва сюрпризи имрӯза ӯро аз по афтонд. Ӯ аз ҳуш рафта, худро ба замин партофт.
— Вой, ба келинчак чӣ шуд?
— Об биёред!
— Канӣ, атрофашро холӣ кунед.
— Ба фикрам, келинчаки бечора чизе нахӯрдааст-да?
Тахминҳо зиёд буданд, вале ҳеҷ кас ҳақиқатро намедонист.
Маматбой мошинашро бо суръати баланд ронда, ба тарафи дашт рафт, худашро ба куҷо заданашро намедонист.
— Э, лаънат ба ин зиндагӣ... (Маматбой дашномҳои сахт медод).
Ӯ пайваста ба рули мошин мезад ва аз асабоният ҷойи нишаст намеёфт.
— Ифлос... Писарамро фиреб дода, ба шавҳар баромадааст. Эй Худо, барои кадом гуноҳҳоям? Ҳазор лаънат! Бояд ӯро аз ин хона нест кунам. Писарам, магар ту ин қадар содаву лақма ҳастӣ?
Маматбой сигаретаашро гирифта, пайиҳам дуд мекард. Даруни дилаш месӯхт. Ӯ худ ҳайрон буд, ки чӣ тавр дар он лаҳза худро ба даст гирифт. Каме монда буд, ки дар назди ҳама худро шарманда кунад ва обрӯи тамоми оилаашро ба замин занад.
— Бояд имрӯз чораашро бинам. Фикр кун, Мирзааҳмад (Маматбой), ту дар ин корҳо усто ҳастӣ-ку. Наметавонӣ тоқат кунӣ, ки дар хонаат як зани бадрафтор зиндагӣ кунад ва худро сазовори писарат донад.
Маматбой муддати зиёде дар фикр фурӯ рафт, то он даме ки як мошини сиёҳ дар наздаш қарор гирифт. Аз мошин ҷавоне бо либосҳои сиёҳ ва қиёфаи мағрурона фаромад ва оҳиста ба бой наздик шуд.
— Бой-бобо, ин ҷо чӣ кор мекунед?
— Биё Али, хуб ҳастӣ?
— Шукр, роҳам ба ин тарафҳо афтод. Шуморо дар ин ҳолат дидам, аслан ба касе, ки дирӯз дар хонааш тӯй буд, монанд нестед.
— Чӣ ҳам мегуфтам, Али... Надониста як фоҳишаро келин кардаам. Акнун бояд ӯро бо ягон роҳ аз хона нест кунам.
— Нафаҳмидам, боварӣ доред?
— Ҳа. Чӣ маслиҳат медиҳӣ?
Али ба фикр рафт.
— Чаро ба писаратон намегӯед?
— Наметавонам. Он гоҳ дигар ба рӯям нигоҳ намекунад.
— Ҳмм, пас ӯро нест кардан лозим. Лекин дарҳол намешавад. Агар беиффатии ӯро исбот кунед-чӣ?
— Ин кор намедиҳад. Рӯйи худам ҳам кушода мешавад.
— Чорае нест, ба ҷуз ин ки каме сабр кунед. Баъд ягон роҳашро ёфта, гумроҳаш мекунед.
— Аммо чӣ тавр?
— Дар ягон кори ҷиддӣ туҳматаш кунед.
— Али, ба ту бовар дорам. Ин гап дар байни худамон монад.
— Медонед-ку бой, забонамро маҳкам нигоҳ медорам.
— Ман рафтам, ту ҳам биё.
— Насиб бошад.
Ҳарду ба мошинҳои худ нишаста, ба роҳи худ рафтанд.
Соҳиба ба ҳуш омад, вале ҳанӯз танаш меларзид.
— Духтарам, хуб ҳастед?
Соҳиба хушдоманашро болои сараш дида, чашмонаш пур аз ашк шуданд, вале гиря карда натавонист. Гӯё дар гулӯяш чизе дармонда буд.
— Каме чизе бихӯред. Азбаски чизе нахӯрда будед, аз ҳуш рафтед.
— Хӯп, очаҷон.
Соҳиба каме аз хӯрок чашид, вале луқма аз гулӯяш намегузашт. Баъд Сардор наздаш даромад.
— Маро тарсондӣ. Хуб ҳастӣ?
— Ҳа.
— Чӣ шуд?
Сардор мӯйҳои Соҳибаро сила кард.
— Намедонам.
Соҳиба гиря кард. Ӯ тасаввур ҳам намекард, ки ҷазои кори кардааш ин қадар вазнин мешавад.
— Гиря накун, барои чӣ мегирӣ?
— Ҳамааш хуб аст.
Соҳиба бо табассуми шикаста ҷавоб дод.
— Оё хӯрок хӯрдӣ?
— Ҳа.
— Худатро эҳтиёт кун. Барои ман.
Соҳиба бошад, фикр мекард, ки акнун чӣ кор кунад. Чӣ тавр нафаҳмид? Маматбой гуфт, ки тӯйи писарам аст; Сардор гуфт, ки падарам ба Италия рафтанд. Магар ин қадар аҳмақ шудан мумкин? Акнун дар назди маъшуқаи худ ҳамчун зани писараш нишастааст. Дар ин ҷо мондан хатост. Аммо ба куҷо равад? Бародаронаш ӯро зинда ба гӯр мекунанд.
Вақте ба он фикр мекунад, ки бо Маматбой рӯ ба рӯ мешавад, дилаш таҳ меравад. Ӯ бо он мард чӣ корҳое накарда буд, нахот он одам акнун падарарӯсаш бошад?
Лайло аз Ҳамза бегонагӣ ҳис карда менишаст.
— Ҳамза, ба ҳар ҳол кори дуруст накардӣ. Занат ҳам мурда рафт.
— Биёед дар ин мавзӯъ гап назанем.
— Мо аз ту розӣ нестем, писарам, барои он ки ин қадар сол бедарак шудӣ.
— Дар наздатон гунаҳгорам.
Ҳамза сарашро хам кард.
— На дар назди мо, балки дар назди ду духтарат гуноҳатро бишӯй. Бояд ба онҳо зиндагии хуб медодӣ. Ту намедонӣ, ки мо чӣ қадар азоб кашидем.
Он рӯз Ҳамза сар хам карда, тамоми таънаву маломатро шунид.
— Маро бубахшед.
Ба ҳар ҳол падару модар ҳастанд, чӣ тавр ҷигарбанди худро, ки шонздаҳ сол боз суроғаш набуд, аз худ дур кунанд. Лекин Ҳамза нагуфт, ки ба чӣ сабаб ғайб зада буд.
Зарниса нигоҳҳои таъқибкунандаи дар тӯй дидаашро ба ёд оварда, ба ҳаяҷон омад.
Рост аст, ки бо Фарҳод гап мезад ва худро роҳат ҳис мекард, вале ҳозир эҳсоси дигаре дошт. Ӯ бо тамоми вуҷуд мехост диққати он ҷавонро ҷалб кунад. Зарниса пай бурд, ки он ҷавон хеле сард аст ва аслан табассум намекунад. Бо вуҷуди ин, дилаш барои ӯ тапид.
Зарниса дасташро ба синааш гузошт:
— Дили ман, ба ту чӣ шуда истодааст? Наход ба он ношинос дил бастӣ? Не, Зарниса, ин хатост. Набояд ба ин хато роҳ диҳӣ.
Вале маълум буд, ки он ҷавон шиноси падараш аст. Ӯ дида буд, ки ҳарду хеле гарм салом-алек карданд.
Давом дорад...
Бархурд
Қисми 15
Духтарам, ӯро дӯст медорӣ?
Зарнисо сарашро ҷунбонд.
— Чӣ корҳо кардӣ, бачаҷонам-а? Оё ҳаминро ба худ раво дидӣ? Охир падарату бародаратро медонӣ-ку.
— Медонам модарҷон, аммо чӣ кор кунам? Аз дастам чӣ меомад? Фарҳод ҷавони хеле хуб аст. Меҳрубон аст. Мисли касони мо дағал нест.
— Оқибаташ ба хайр шавад, бачаам. Метарсам, ки агар падарат фаҳмад, ба ту зараре нарасонад. Хислати падаратро медонӣ-ку.
— Медонам модарҷон. Фарҳод гуфт-ку, ки худаш онҳоро розӣ мекунад.
— Чашмам об намехӯрад, духтарам.
— Дуо кунед, модарҷон.
— Дар дуо ҳастам, духтарам, биё ба ман барои таҳорат кардан ёрӣ деҳ.
— Хӯб.
Суҳроб ба ҳамсараш, ки кайфияташ хеле бад буд, нигариста асабӣ шуд.
— Чаро занҳо ҳамин хел-а? Дарҳол аз абрӯвонат барф меборад. Агар каси дигар дар ҷойи ту мебуд, мӯйҳои ӯро меканд.
— Маро бо каси дигар муқоиса накунед. Ман инро ба худам раво намебинам.
— Худаш, шояд аз шавҳар карданат ба ман пушаймон бошӣ? Ҳамеша норозӣ будӣ.
— Аз ин чӣ фоида? Ман аллакай зани шумо шудам. Чанд дугонам гуфта буданд, ки чунин ҷавони хушрӯ бо ҳазор нафар мегардад ва умрат дар роҳпоӣ мегузарад. Ҳақ будаанд.
— Ба ман нигаҳ кун, ту аз чӣ норозиӣ? Хоҳам бо ҳазор нафар мегардам. Хоҳам бо даҳ нафараш издивоҷ мекунам. Ту ба ман хӯҷаинӣ карда наметавонӣ.
— Чунин хоҳиш ҳам надорам.
Азбаски навбаташон ба назди духтур расид, сӯҳбат дар ҳамин ҷо қатъ шуд.
Духтур бодиққат муоина кард.
— Шумо ҳомиладор ҳастед. Худатон ҳам ҳис кардагистед?
— Бале.
— Кӯдак каме дар ҳолати тонус (фишор) аст, эҳтиёт бошед. Чизи вазнин набардоред, аз корҳои вазнин дурӣ ҷӯед.
— Хӯб.
— Ман витаминҳо менависам.
Суҳроб аз хурсандӣ дар куртааш намеғунҷид. Ӯ ҳам соҳиби фарзанд мешавад. Вақте аз кор меояд, бо мазза бо ӯ бозӣ мекунад.
Лайло, бо вуҷуди он ки ҳамагӣ понздаҳ сол дошт, бо қомати расову ҳусни беназираш аллакай таваҷҷуҳи бисёриҳоро ба худ ҷалб карда буд. Махсусан Абдумалик, ки дар аввали кӯча зиндагӣ мекард, аз паси ӯ соя ба соя мегашт.
Лайло кӯшиш мекард, ки диққати касеро ҷалб накунад, то мисли апааш барвақт ба шавҳар надиҳандаш. Аммо бефоида буд. Мӯйҳои то камар расида ва чашмони шаҳлояш ҷавонҳоро мафтун накарда намемонд. Мана, боз ҳангоми аз мактаб баргаштан Абдумалик аз пасаш меомад.
— Лайло, ист.
Лайло қадамашро тезтар кард.
— Чаро ин қадар тез меравӣ?
— Бо ман коре доред?
— Мехостам бо ту гап занам.
— Ман вақт надорам.
— Лайло...
Абдумалик дасти духтарро аз банди дасташ гирифт.
— Чаро намефаҳмед? Ман ҳанӯз ёшам. Барои ишқу муҳаббат барвақт аст.
— Лайло, ҳозир ҳатто аз ту хурдтарҳо ҳам бо ҳамдигар мегарданд.
— Хайр.
Лайло рафт. Онҳо пай набурданд, ки модари Абдумалик аз дур онҳоро назорат мекард. Вақте Абдумалик ба сӯи хона равон шуд, чашмаш ба модараш афтод. Модараш бо қаҳр аз ӯ рӯй гардонда, ба хона даромад. Абдумалики вориди ҳавлишударо Соро бо суханҳои талх пешвоз гирифт:
— Чаро аз паси он духтар мегардӣ?
— Модар, ман ба ҳамин духтар (издивоҷ мекунам).
— Беҳуда мегӯӣ! Ман духтари он Севараро дар ду дунё ҳам келин намекунам.
— Модар ин чӣ гап аст?
— Гап тамом!
Абдумалик ҳайрон монд. Чаро модараш ин тавр мегӯяд? Ӯ бо модари Лайло чӣ мушкил дошта бошад?
Соро бошад, аз ғазаб ба худ намеғунҷид ва дар ҳавлӣ ин суву он су мегашт. Магар акнун духтари Севара келини ӯ мешавад? Модараш кӣ буду духтараш кӣ шавад?
Хабари ҳомиладории Висоларо дар хона хуш пазируфтанд. Зебо ба келинаш таъкид кард, ки худро эҳтиёт кунад.
— Келинро бисёр азоб надеҳ.
— Хӯб.
Суҳроб хандид. Ӯ ҳоло дар осмони ҳафтум парвоз мекард. Нафаҳмид, ки чаро ҳамсараш шитобон ба хонааш даромад. Шояд агар аҳамият медод, пеши роҳи фалокатро мегирифт?
— Ба хоҳарат ҳам хостгорҳо омаданианд.
— Аз кӣ будаст, модарҷон — Сардор бо шавқ пурсид.
— Бегона нест, аз Фарҳодҷон.
— Аз кӣ? — абрӯвони Суҳроб гиреҳ шуданд.
— Фарҳод.
— Ҳамон ронанда? — Суҳроб бо писханд гуфт.
— Бале, ҳамон. Ҷавони хуб аст. Се сол мешавад, ки назди мо кор мекунад.
— Модар ӯ ба мо баробар нест-ку, — Суҳроб бо одати ҳамешагиаш эътироз кард.
— Ако, ин чӣ гап аст? Фарҳод ҷавони хуб аст. Бой набуданаш айби ӯ нест-ку.
— Сардор, ту девона нашудаӣ? Хоҳари моро чӣ касоне хостгорӣ карданд. Оё акнун ӯро ба ронандаи худамон медиҳем?
— Бале, медиҳем. Нисбат ба бойҳо, одамони оддӣ хушбахттар зиндагӣ мекунанд. Ман бовар дорам, ки Фарҳод хоҳарамро хушбахт карда метавонад.
— Ин гапҳои китобиро бас кун, ман зид ҳастам! — Суҳроб дастҳояшро ба нишони эътироз боло бардошт.
— Агар Зарнисо розӣ бошад, ман зид нестам.
— Аз хоҳарат ҳанӯз напурсидаам, — Зебо дидаю дониста дурӯғ гуфт. Ӯ хуб медонист, ки агар ҳоло ҳақиқатро гӯяд, Суҳроб хоҳарашро зери лату кӯб мегирад.
Висола паёми телефониашро хонда, боз ба ваҳм афтод:
"Як бор бо ман вохӯр, баъд туро ором мегузорам. Гапе дорам."
"Ман оила дорам."
"Висола, шарт нест инро пайваста ёдрас кунӣ, танҳо як бор, не нагӯ."
Дастони Висола ларзиданд ва ӯ телефонро зери болишт пинҳон кард. Дили ӯ чунон сахт мезад, ки гӯё аз синааш берун мешуда бошад. Охир ӯ ҳомиладор аст, акнун дар оилааш оромӣ барқарор шуда буд. Аммо сояи гузашта ӯро таъқиб мекард.
Суҳроб бо табъи болида ба хона даромад. Ӯ ҳанӯз дар ҳаяҷони падар шудан буд.
— Висола, чаро рангат паридааст? Боз дилат беҳузур мешавад? — ӯ дар канори ҳамсараш нишаста, дасташро ба пешонии ӯ гузошт.
— Не, ҳамин тавр... каме хаста шудам, (аз афташ), — Висола маҷбуран табассум кард.
Вақте Суҳроб ӯро ба оғӯш мегирифт, паёми Феруз аз пеши чашмони Висола гузашт. "Агар наравам, ӯ шояд ба хона биёяд ё ба Суҳроб ҳамаашро гӯяд," — фикр мекард ӯ бо тарс.
"Чаро як зани шавҳардорро ором намегузорад? Магар гуноҳи ман танҳо як-ду бор гап задан буд?" Висола ба саволҳояш ҷавоб намеёфт.
— Мебинӣ, кӯдакамон ба худам монанд мешавад.
— Майлаш.
Висола маъюсона табассум кард.
Зарнисо дар хонааш ғамгин нишаста буд. Ӯ навбат аз гуфтугӯе, ки шуда гузашт, бохабар шуд.
Зарнисо аз пушти дар ҳамаашро шунида буд. Норозигии қатъии Суҳроб умедҳои ӯро реза реза кард «Чаро ҳама чиз танҳо бо пулу мартаба чен карда мешавад?» — гӯён ашк резонд ӯ.
— Агар бародарам Сардор ёрӣ диҳад, кифоя аст. Аммо падарам бештар ба гапи акои Суҳробам гӯш медиҳад.
Ӯ назди тиреза омада, ба осмон нигарист.
— Моҳтобҷон, ту ҳам мисли ман танҳоӣ.
Дар ҳамин лаҳза вай шоҳид шуд, ки аммааш бо касе тавассути алоқаи видеоии телефон бо ханда гап мезанад. Аммааш бо либоси сурхи дурахшоне, ки ба сину солаш муносиб набуд ва бо мӯйҳои кушодаву парешон сӯҳбат мекард.
— Аз афташ, аммаамро ҳам ба шавҳар медиҳем. Ман ҳайрон будам, ки чаро феълаш мулоим шудааст, гӯё дар ҳаёташ касе ҳаст-а?
Зарнисо зери лаб хандид.
Кайфияти Зарнисо каме ҳам бошад, болида шуд. Аммааш Хумор ҳамеша зани сахтгир ва назоратчӣ буд. Дидани ӯ дар чунин ҳолат, махсусан вақте бо касе бо нозу нуз гап мезад, хеле аҷиб менамуд.
— Шавқовар, он кас кӣ бошад? — фикр мекард Зарнисо ва аз паси тиреза назоратро давом медод. — Наход ба бародарам ё падарам нагуфта, бо касе вохӯрад? Агар чунин бошад, падарам хомӯш намеистад. Дилам ба аммаи бечорам месӯзад.
Аммо Зарнисо намедонист, ки ин сири Хумор метавонад тамоми пойдевори оиларо такон диҳад. Ӯ ҳатто ба гӯшаи хаёлаш намеовард, ки шахси бо Хумор гапзананда барои ин оила аҳамияти калоне дорад.
Темур бо Соро чой хӯрда нишастаанд. Мавзӯи сӯҳбат ба хонадоркунии писараш расид.
— Вақти (зандиҳии) Абдумалик ҳам омадааст. Гуфт, ки дар зери чашмаш касе ҳаст. Дигар сарсон шуда келин намеҷӯӣ.
— Ҳеҷ гоҳ! Ман он касеро, ки ӯ интихоб кардааст, намегирам.
— Киро интихоб кардааст? — Темур кунҷковӣ кард.
— Духтари «маъшуқаатро» интихоб кардааст. Чӣ бало, ба чашми падар ва писар ғайр аз зоти онҳо дигар касе наметобад?
— Ин чӣ гапҳост, ки мегӯӣ?
— Аз паси он ятими Севара мисли саг (думраво) шуда гаштааст. Лаънатӣ, айнан нусхаи модараш шудааст.
Темур ба фикр ғарқ шуд. Наход писараш ба духтари Севара дил баста бошад?
— Чӣ шудааст ба ин? Оё ту аз одами мурда ҳам рашк мекунӣ?
— Бале! Агар мурда бошад ҳам, аз ӯ бад мебарам. Хуб шуд, ки мурд, халос шудам.
— Овозатро паст кун!
— Чӣ, ба ту сахт расид? Ман духтари ӯро дар ду дунё ҳам келин намекунам.
Темур фаҳмид, ки ба занаш гап фаҳмондан бефоида аст.
— Ана, калониашро Маматбой келин кард, (зиндагиаш) бад нест-ку.
— Забони маро нахоренед.
— Ту хеле аз ҳад гузаштаӣ. Майлаш, мебинем, ман фикри писарамро дастгирӣ мекунам.
— Барои он ки ҳар рӯз духтари ба Севара монандро дида истӣ?
— Бас кун! Ҳадди худро бидон.
Темур пиёларо бо садо ба рӯи миз гузошту аз ҷояш хеста рафт. Соро бо абрӯвони гиреҳ дар ҷояш нишастан гирифт.
Давом дорад...
Агар хоҳед давомаш тез барояд каласро фаромуш накунед..дастгирии шумо пешравии мо..
Бархурд
Қисми 20
Роман ва Хумор ба сӯи фурудгоҳ (аэропорт) роҳсипор шуданд. Хумор дар ҳаяҷон буд, ӯ бесаброна дидори бародар ва ҷиянҳояшро интизорӣ мекашид. Аммо Роман хомӯш менишаст. Дар хаёли ӯ ҳамон расм — акси дастаҷамъонаи дар тӯй гирифташуда чарх мезад.
— Дар бораи чӣ ин қадар фикр мекунед?
— Ҳеҷ, худам ҳамин хел.
— Чаро то ин вақт барнагашта будед?
— Ба ту гуфта будам, ки гузаштаи маро кофтуков накун.
— Узр.
Хумор забонашро дошт. Ӯ хомӯшона аз тирезаи ҳавопаймо нигоҳ мекард. Роман бошад, ҳанӯз дар фикр буд. Хаёлҳояш чунон ошуфтаву парешон буданд, ки ба касе лаб кушода гуфта наметавонист. Дардаш дар дарун буд ва ҳатто ба зани паҳлӯяш ҳам чизе гуфта наметавонист.
— Вақте расидем, аввал дар меҳмонхона ҷойгир мешавем. Аммо дар ёд дошта бош: тӯй ки тамом шуд, пас мегардем.
Хумор мехост боз дар бораи падару модараш чизе бигӯяд, вале забонашро (худдорӣ кард).
Соҳиба мисли париҳо келини зебое шуд. Куртаи арӯсӣ ба қомати ӯ хеле шинам афтода буд.
— Чи қадар арӯсаки зебо шудӣ, духтарам. Чашм нарасад.
Соҳиба хам шуда "келинсалом" кард. Дар ин ҳолат ҳам гапҳои он "апа" (фурӯшанда) аз хаёлаш намерафтанд.
Капсулаи "бокирагӣ" ранги оддӣ дошта, одамони ҳушёр метавонистанд онро пай баранд. Хунни ҳақиқӣ агар ба ҷое расад, доғаш ба осонӣ намеравад, вале ранги сурхи аз ин капсула хориҷшавандаро агар шӯянд, дарҳол тоза мешудааст. Он апа гаштаву баргашта инро таъкид карда буд. Барои он ки капсула дар ҷояш истад, боз як капсулаи дигаре дода буд, ки мушакҳоро танг мекард. Танҳо бо ҳамин роҳ метавонист аз ин ҳолат бе шубҳа гузарад.
Соҳиба дар дил дуо мекард, ки дар назди Сардор рӯсурх шавад. Акнун пас аз ин танҳо хушбахтона зиндагӣ хоҳад кард.
— Духтарам, домод бо ҷӯраҳояш омада истодааст, тайёр шав.
— Хӯб майлаш).
Сардор бо гулдастае дар даст ворид шуд. Дар костюм ва шими нав ба як домоди хеле забардасту зебо табдил ёфта буд.
— Домод аз арӯс ҳам зеботар будааст, — ҳамсояҳо дарҳол ба пичир-пичир сар карданд.
— Падари домод бои калон будааст, — дигаре гапи шунидаашро мерасонд.
Хушбахт бошед, бачаҳоям!
Зебо ба дуо даст бардошт. Ҳамаи ҳозирин ба онҳо таманнои хушбахтӣ мекарданд.
— Янгааш (зани бародараш) ҳам хеле зебо будааст, шуш паҳлӯяш бошад, ба домод монанд аст. Магар бадҷаҳл бошад, ки занаш аз наздаш ҷунбида наметавонад?
— Чунин духтарро рашк накарда ҳам намешавад.
Дар тӯйхона зери садои «Ёр-ёр» арӯсу домод ворид шуданд ва ҳама ба кафкӯбӣ сар карданд.
Дар хонаи ёр арӯсбибӣ
Бо иффату ҳаё омадааст
Дар дили домод-тӯра
Бо шифо омадааст
Оҳиста-оҳиста қадам мемонад
Муборак бошад қадамҳо.
Тани Соҳиба аз тарсу ҳаяҷон меларзид, атрофро дуруст дарк карда наметавонист.
— Соҳӣ, ҳаяҷон накун.
— Хеле гарм шудам. Биё, рӯямро кушоем.
— Не.
Сардор гӯё ҳеҷ гапе нашуда бошад, табассумкунон меистод. Тӯй оғоз шуд. Зери мусиқиҳои рақсбоб ҳама ба рақс даромаданд. Соҳиба бошад, азбаски атрофро дуруст дида наметавонист, дар дилаш Сардорро дашном дода менишаст.
— Суҳроб, тӯи акоят аст, чаро намегузорӣ келин (Висола) рақс кунад?
— Модар ҳамин ҷо хомӯш мешинад.
— Суҳроб!
— Не гуфтам. Рақсро аз хаёлат бароварда парто. Аз ҷоят наҷунб.
Висола ишораи тасдиқ кард.
— Ту бача аслан дигар намешавӣ.
— Модар ба меҳмононатон нигоҳ кунед.
Суҳроб ба тарафи давраи мардон рафт.
Вақте тӯй дар авҷ буд, Хумор ворид шуд. Ӯ кӯшиш мекард, ки аз Роман пештар қадам занад. Ҳамин ки чашмаш ба Маматбой афтод, қадамаш суст шуд.
— Ассалому алайкум, ако.
Маматбой ба ӯ нигоҳи қаҳролуд кард:
— Бо ту баъд гап мезанам.
Хумор ба дарун гузашт. Аз паси ӯ Роман ба Маматбой наздик шуд.
— Салом.
Маматбой ба чашмонаш бовар накард:
— Ту?! Наход.
— Ҳа, ман. Бозгаштам.
Ҳарду оғӯш кушода вохӯрданд.
— Дар вақташ омадӣ.
Тӯй тамом шуд. Ду ҷавон ба гӯшаи муқаддасе бо номи чимилиқ қадам гузоштанд.
— Модар, дар пушти дари хонаи мо касе набояд посбонӣ кунад.
— Чӣ хеле хоҳӣ, ҳамон хел мешавад.
Зебо-апа занҳоро ба хонаҳои ақиби ҳавлӣ бурд.
Сардор ба Соҳиба бо меҳр менигарист. Ӯ Соҳибаро на танҳо дӯст медошт, балки ӯро тимсоли иффату покӣ медонист. Ӯро чунон бо ишқи пок дӯст медошт, ки то ҳол ҳатто як бӯсаи дуруст аз ӯ нагирифта буд.
— Соҳиба, чаро рангат кандааст? — пурсид Сардор дастони сарди ӯро ба кафи дастонаш гирифта.
Соҳиба ҷавоб дода натавонист. Дар даруни ӯ ду эҳсос мубориза мебурданд: яке хоҳиши бо фиреб ҳам бошад худро ба Сардор бастан, дигаре — тарси фош шудан.
— Ман... Метавонам як бор ба ҳаммом даромада бароям?
— Ҳа, бемалол.
Соҳиба оҳиста ба ҳаммом даромад. Капсулаҳоеро, ки дар либоси зераш пинҳон карда буд, баровард. Ӯ оҳиста ҳамон кореро кард, ки он "апа" омӯзонда буд. Аммо ҳаяҷон ва тарс чунон сахт буд, ки дастонаш меларзиданд ва ҳарчанд дастурҳоро пурра иҷро карда натавонист, вале бо як азоб аз уҳдааш баромад. Сипас либоси махсусро пӯшида назди Сардор баромад.
— Туро дӯст медорам, ҷонам.
Сардор ӯро ба оғӯш кашид. Соҳиба дар оташи ҳаяҷон месухт. Ҷавони зебое, ки дӯсташ медошт... Имшаб бояд аз ҳама шабҳо дигар бошад. Соҳиба рӯяшро дар синаи Сардор пинҳон кард.
— Шарм накун ҷонам, ин корест, ки дар байни ҳар зану шавҳар мешавад.
— Ба ҳар ҳол шарм медорам.
— Ба ман бовар кун.
Соҳиба сар ҷунбонд. Сардор бо эҳтирос ба кушодани банди либосҳои ӯ даст бурд...
Пас аз як соат Соҳиба бениҳоят хурсанд буд. Ӯ ниҳоят ба мақсадаш расид. Аз уҳдаи фиреб додани домод баромада буд.
(Агар экспертиза карда шавад, капсула фош мешудааст).
Висола бо ҷойгир кардани меҳмонон ва корҳои ошхона овора буд. Хумор бо Роман ворид шуданд. Хумор мехост пеш аз рафтан ба меҳмонхона аз хонааш як-ду чизро гирад.
— Ҳой келин, чаро ин қадар суст кор мекунӣ?
Корҳои Висола гӯё тамом намешуданд.
— Аз куҷо ҳам ҳамин зоти пастро келин кардем, хеле бепарво (бемалолхӯҷа) аст ин.
Хумор натавонист гапашро давом диҳад. Ба рӯяш шапалоқе (тарсакӣ) фуромад.
Хумор ҳанӯз фурсати тамом кардани гапашро наёфта буд, ки аз зарбаи сахте ба рӯяш сараш такон хӯрд. Дар рӯ ба рӯяш Роман истода буд. Чашмонаш аз хашм хун гирифта ва дастонаш асабӣ меларзиданд. Хумор ӯро бори аввал дар чунин ҳолати ваҳшатбор медид.
— Ба ту гуфта будам, ки забонатро эҳтиёт кун! — гуфт Роман бо овози баланд. — Висола хизматгори ту нест. Агар бори дигар ба насаби (аслу насаби) ӯ забон расонӣ, фаромӯш мекунам, ки ту кӣ ҳастӣ!
Хумор рӯяшро дошта, ба замин хира монд. Ӯ аслан интизор надошт, ки шавҳараш ин қадар тағйир меёбад.
— Шумо... Тарафи ӯро мегиред? — пурсид ӯ бо тааҷҷуб.
Аммо дар ҳамон лаҳза зарфҳои дар дасти Висола буда ба замин афтода, бо садои баланд чил-чил шикастанд. Як-ду нафар аз меҳмонон бо ҳайрат ба тарафи Висола нигаристанд.
— Падар.. — гуфт Висола зери лаб.
Чашмони Висола пур аз ашк буданд ва ӯ дар ҳолати шок қарор дошт. Инсоне, ки борҳо дар хоб дида ёдашро мекашид, инсоне, ки ҳангоми таҳқир шудан мехост номашро бигирад, акнун дар чанд қадамии ӯ истода буд.
Хуморро бошад, ҳайрати комил фаро гирифт.
— Чӣ?!
Висола дар ҷояш шах шуда монд. Роман оҳиста рафта ӯро ба оғӯш кашид. Суҳроб бошад, маҳз дар ҳамин вақт аз дар баромад ва ин манзараро боз нодуруст фаҳмид.
Соҳиба сарашро ба синаи Сардор гузошта, аз хушбахтии имрӯзааш дар осмони ҳафтум парвоз мекард.
— Хеле хушбахтам, Сардор-ака.
— Ман ҳам.
Сардор мӯйҳои ӯро сила карда, ба хаёл рафта буд. Сабаби хаёлпарастии ӯ ҳамон ангуштарини тиллоие буд, ки имшаб дар дасти Соҳиба дида буд.
— Сардор-ака, чаро хобатон намебарад?
— Магар ба чашми одаме, ки аз хушбахтӣ маст аст, хоб меояд?
— Ҳеҷ гоҳ мисли имрӯз хотирҷамъ набудам.
— Чаро?
— Фикр мекардам, ки ба шумо намерасам. Шукр, ки Худо расонд.
— Шукр. Майлаш, биё хоб кунем. Пагоҳ туро барои "келинсалом" садо мекунанд. Бояд барвакт аз хоб хезӣ.
Соҳиба худро бештар ба оғӯши Сардор кашид ва чашмонашро пӯшид.
Давом дорад...
Бархурд
Қисми 17
Ман...
Висола мехост худро ба ақиб кашад, аммо ба доми Суҳроб афтод. Ӯ ба ҷевон такя карда монд.
Висола нигоҳашро гурезонд. Чашмони тези Суҳроб гӯё сирҳои амиқтарини рӯҳи ӯро мехонданд. Ӯ кордро болои тахтача гузошта, нафаси амиқ кашид ва аз Суҳроб дуртар шуд.
— Танҳо... ташвишҳои тӯй ва омадани падаратон маро каме ҳаяҷонзада кардаанд. Медонед-ку, падаратон тартибу низомро дӯст медоранд. Метарсам, ки ягон камбудӣ накунам, — гуфт ӯ ва кӯшиш кард, ки хавотирашро дар овозаш пинҳон кунад.
Суҳроб бо шубҳа каме нигариста истод ва сипас китфи ҳамсарашро ба оғӯш гирифт.
— Натарс. Ман ҳастам-ку. Падарам ба ту чизе намегӯянд. Дар ҳолати ҳозираи ту танҳо оромиву хотирҷамъӣ лозим аст.
Аммо дар хаёли Висола танҳо як чиз чарх мезад: Феруз. Таҳдиди фардоии ӯ даруни Висоларо мехӯрд.
— Зебосанам, ту зери назорати ман ҳастӣ. Ин ҷисм танҳо ба ман тааллуқ дорад. Намегузорам, ки каси дигар ҳатто ба хаёлат ояд.
Суҳроб рӯи Висоларо сила кард.
— Маро аз кор боздоштед.
Суҳроб абрӯвонашро гиреҳ карда, ба ӯ нигариста истод ва сипас баромад.
Соҳиба ба занге, ки аз рақами бегона меомад, бо ҳайрат нигарист. Байни бардоштан ва набардоштан дудила шуд. Оқибат "бинам-чи кӣ будааст" гӯён, гӯширо бардошт.
— Алло.
— Хуб ҳастӣ?
— Шумо кӣ?
Ба якборагӣ "ту" гӯён муроҷиат кардани ин шахси бегона ӯро кунҷков кард.
— Ман ронандаи маъшуқаат ҳастам.
— Фарҳод?
Соҳиба шавқманд шуд, ки ронанда бо ӯ чӣ кор дошта бошад.
— Ҳа, ёфтӣ. Бо ту гап доштам. Вақт дорӣ?
— Шӯхӣ мекунӣ? Ронанда бо ман чӣ кор дошта метавонад?
— Ту ҳоло бо ман бо кибр (писанд накарда) гап мезанӣ?
Соҳиба хандида фиристод.
— Ту кӣ будани маро фаромӯш кардӣ?
— Чаро фаромӯш кунам? Гӯям, ки бозичаи бойбача? Маъшуқааш? Ё "постоянка"-аш? Чӣ гӯям??
— Ту...
Нафаси Соҳиба дар дарунаш банд шуд.
— Ман-ку ронандаам, фардо шояд касбамро иваз карда бою давлатманд шавам. Аммо ту-чӣ? Ту кӣ мешавӣ?
— Ту ба ман кордор нашав. Чӣ гап дорӣ, гӯй.
— Тӯйро боздор.
— Чи?
— Ту лоиқи он ҷавон нестӣ.
— Лоиқи кӣ будани маро ту ҳал намекунӣ. Агар хоҳам, бо як занг туро аз кор пеш мекунам.
— Маро гӯш кун қ....қ! Агар ба худи "валломат"-ат ҳам гӯӣ, бароям як тин аст.
— Ту...
— Гуфтам, ки тӯйро гардон (бекор кун), ба боқиаш кор надорам. Ин огоҳӣ аст.
Фарҳод телефонро хомӯш кард. Худаш ҳам намедонист, ки чаро ин корро кард. Шояд мехост бо ин роҳ виҷдонашро ором кунад.
Сипас ба сурати оилавие, ки дар девор овезон буд, нигариста, боз ниқоби сардӣ ба рӯяш кашид. Худашро барои занг заданаш сарзаниш кард.
Феруз фурсат мепояд. Ӯ мехоҳад бинии ин бойбачаи мағрурро ба замин молад, то дилаш ором гирад.
— Ту духтареро, ки бо ман мегашт, аз дастам гирифтӣ. Фикр кардам, ки ин ятимро касе суроғ намекунад, вале ту (зуд) ба ӯ (издивоҷ кардӣ). Ман ҳанӯз бо ӯ нақшаҳои зиёд доштам.
Ӯ телефонро ба даст гирифта, ин дафъа ба телефони Висола расм фиристод. Дар он ҳарду паҳлӯи ҳам нишаста, сурат гирифта буданд.
— Танҳо як бор бароӣ, кифоя аст. Туро ором мегузорам.
Ин суханҳоро ҳам навишта фиристоданро фаромӯш накард.
— Мебинем, то куҷо меравӣ. Медонам, ба ҳар ҳол ба он мағрур чизе гуфта наметавонӣ. Маълум аст, ки ӯ туро аслан одам ҳисоб намекунад.
Висола паёми ба телефонаш омадаро дида, дилаш аз синааш баромаданӣ шуд. Дар сурат ӯ бо Феруз дар давраи мактабхонӣ, вақте ҳанӯз фикр мекард, ки ҳама чиз хуб аст, акс ёфта буд. Он вақт ҳанӯз ниқоби Феруз надарида буд ва Висола духтари соддае буд, ки дунёро бо рангҳои гулобӣ медид.
Ӯ шитобон паёмро нест (удалит) кард, гӯё Суҳроб ҳозир аз дар даромада, экрани телефонро мебинанд. Дастонаш ларзида, дар курсии ошхона нишаста монд.
— Чӣ кор кунам? — пичиррос зад ӯ. — Агар набароям, ӯ ин суратҳоро ба Суҳроб мефиристад. Суҳроб бошад... ӯ напурсидаву насанҷида ҳукм мебарорад. Рашки ӯ даҳшатнок аст. Ӯ фикр карда намешинад.
Дар ҳамин вақт аз берун садои сигнали мошин шунида шуд. Суҳроб ба кор рафта буд, вале гӯё чизеро фаромӯш карда бошад, пас гашт. Висола зуд худро ба даст гирифт ва кӯшиш кард, то ҳадди имкон хавотирашро нишон надиҳад.
— Висола.
Аз овози Суҳроб духтар як қад парид.
— Лаббай?
— Дирӯз ҳуҷҷатҳоро дар куҷо гузошта будам?
— Болои стол (миз) истодаанд.
Суҳроб худро сарзанишгӯён ҳуҷҷатҳоро гирифт ва чӣ хеле ки омада буд, ҳамон хел бо суръат баромада рафт.
Соҳиба дар хонааш ин сӯву он сӯ қадам мезад. Ҳарчанд гапҳои Фарҳод ба ғурури ӯ расида бошад ҳам, дар умқи дилаш як ваҳму воҳимаеро бедор карда буд. «Ин ронандаи оддӣ аз куҷо ин қадар ҷуръат пайдо карда бошад?» — фикр мекард ӯ.
— Ё ба Маматбой гӯям? Чӣ мегӯям, мегӯям, ки ронандаат маро таҳдид кард? Охир, болоям механдад-ку, барои гапи як коргари оддӣ то ин дараҷа рафтан ба ман намезебад. Аз ин бора бояд фикр кунам, ки чӣ тавр Сардорро мулоим кунам. Дар тӯй бо рӯйбанди ғафс нишастан хеле хандаовар аст.
— Соҳиба.
— Лаббай, модарҷон.
Модараш вориди хона шуд ва хаёлоташ парешон гашт.
— Акоят як-ду гап партофт. Гуфт, ки «духтаратон домодро худаш ёфтааст ё чӣ?».
— Оббо, ба акоям чӣ шудааст?
— Ӯ акои ту аст.
— Акоям аввал аз уҳдаи зиндагии худаш барояд
Навбати ман ҳанӯз дур аст.
Соҳиба бо қаҳр аз ҷояш хеста рафт.
— Бо акоят дуруст гап зан.
— Чӣ хел гап занам? Вақте ба ман пул зарур буд, аз занчааш зиёд карда ба ман надод-ку. Ман он вақт муҳтоҷ будам. Чӣ қадар азоб кашидам, шумо намедонед. Ҳарду акоям ҳам худро канор гирифтанд ва танҳо як ҷавоб доданд: «нахонад, тамом». Модарҷон гапҳоеро нагӯед, ки асабамро вайрон мекунанд.
Модараш сар ҷунбонда аз хона баромад.
Ҷавоне, ки бо маҳорати баланд тенниси рӯи миз (пинг-понг) бозӣ мекард, баъди омадани дӯсташ бозиро қатъ кард ва ёрирасонашро ҷавоб дод.
— Ҳамеша аввалин шуда меомадӣ.
Ҷавон хандида фиристод. Кибри баланд ва энергияи қавии ӯ диққати ҳар занеро ҷалб мекард.
— Ҳозир ҳам ҳамин тавр. Ё ба ин шубҳа дорӣ?
— Не. Нақшаҳо чӣ хел рафта истодаанд?
Асрор сигори худро даргиронда, ба дӯсташ нигарист. Аз сабаби машқҳои зиёд мушакҳояш хеле зебо ва ҳавасхӯр шуда буданд.
— Ман дар шоҳмот фигураи "аспак"-ро (от) дӯст медорам.
— Дар ёдам ҳаст, мегуфтӣ, ки "аз Феруз будан ин беҳтар аст".
— Ҳанӯз ҳам ҳамин тавр. Имрӯз ба майдон қадам гузоштам.
— Чӣ кор карданӣ ҳастӣ?
— Фарҳодро аз бозӣ берун мекунам. Вай вазифаашро иҷро кард.
Ҷавон бо дандонҳои сафеди марворидвор дурахшонаш хандид.
— Қоил.
— Фақат ин дафъа фикр дорам, ки бо як қиёфаи дигар вориди майдон шавам.
— Барои он ки туро нашиносанд?
— Айнан. Набояд бидонанд, ки ин ман ҳастам.
— Ҳар кӯмаке аз дастам ояд, тайёрам.
Асрор сигорашро дар хокистардон пахш карда хомӯш кард.
— Ба Фарҳод бигӯ. Бигӯ, ки биравад.
— Фикр мекунам, нияташ дигар шудааст. Дар атрофи духтари бой бисёр чарх мезад.
— Тамом, пулашро деҳу ҷавобашро деҳ.
— Хӯб
Асрор ба Фарҳод занг зад.
— Алло.
— Фарҳод, чиптаи рафтани туро тайёр кардам. Назди аҳли оилаат бирав.
— Асрор, мо ин хел маслиҳат накарда будем-ку.
— Дар атрофи духтари бой ба қадри кофӣ гаштӣ. Боқиашро ба мо ҳавола кун.
— Сабабашро гуфта метавонед?
— Шартҳои бозӣ дигар шуданд. Пулат тайёр, метавонӣ модаратро бемалол ҷарроҳӣ (оператсия) кунӣ.
— Фаҳмо.
Асрор гапашро тамом карда, назди дӯсташ баргашт.
— Чӣ гап?
— Афташ, рафтан намехоҳад.
Ҷавон хандида фиристод.
— Чаро механдӣ?
— Бечораро духтар аз дилаш задааст-да (ошиқ шудааст)? Ҳеҷ гап не.
Хумор мунтазири бародараш нашуд. Ӯ бо хоҳиши худ ба хориҷа парвоз кард. Ҳатто касеро пешакӣ огоҳ ҳам накарда буд.
— Ассалому алайкум.
— Ваалайкум салом.
— Ман аз ҳавопаймо фуровардам. Рақами нав гирифта, ба шумо занг мезанам.
— Қоил! Ман фикр накарда будам, ки шумо ин қадар ҷасур ҳастед.
— Охир, худатон гуфтед-ку, ки биёед барои худамон зиндагӣ кунем.
— Ман ҳозир ба он ҷо мерасам. Маро мунтазир бошед, азизам.
Хумор солҳои зиёд буд, ки аз мардҳо худро дур мегирифт. Ва мана, маҳз дар ҳамин лаҳзаҳо бо эҳсосоти занона мунтазири як мард буд. Оё ин хушбахтист? Ё ин ки беҳуда таваккал кард?
Пас аз гузаштани тақрибан 30 дақиқа, як шахси ба ӯ шинос аз мошин фуроварда, наздаш омад. Хумор мисли духтари ҳаждаҳсола шарм дошт.
— Ассалому алайкум.
— Ваалайкум салом. Ман гумон накарда будам, ки шумо ин қадар дилрабо ҳастед. Борҳоятонро диҳед. Қанӣ, рафтем.
Мард ташаббусро ба дасти худ гирифт ва ҷомадони Хуморро кашида, ӯро ба сӯи мошин бурд.
Хуморро бошад, ҳануз ҳаяҷон азоб медод. Ӯ ҳеҷ фикр намекард, ки омаданаш ин қадар осон мешавад.
Давом дорад...
Агар хоҳен давомаш тез барояд. Дастгириро фаромуш накунед.
Бархурд
Қисми 19
Ӯ...
— Чаро аз ман пинҳон кардӣ?
— Акнун бо ман чӣ кор мекунед?
Чашмони Суҳроб сурх шуда буданд. Аҷабо, оё ӯ ҳам азоб мекашида бошад? Ин барои Висола як навгониву кашфиёт буд.
— Бигӯ, чӣ кор кунам?
— Майлаш, маро бикушед.
— Марг ҷазои сабук аст.
— Он гоҳ худам... Худам рӯ ба рӯи ин ҷазои сабук мешавам.
— Ман аз аввал ҳамаашро медонистам.
Суҳроб боре дигар ӯро ба ҳайрат овард.
— Чӣ?
— Ҳама чиз дар бораи ту ба ман аён аст. Бо он "саг" ҳам чанд бор рӯ ба рӯ шудам. Ту зери назорати ман будӣ. Ман мунтазир шудам. То лаҳзаи охирин мунтазир будам, ки худат ба ман бигӯӣ.
— Ман...
Суҳроб ангушташро ба лабони Висола гузошт.
— Лозим нест худро сафед кунӣ.
Чашмони Висола пур аз ашк шуданд. Суҳроб ӯро ба оғӯш кашид.
— Аз ҳамон вақте ки ӯ туро метарсонд, ман Телеграми туро ба (телефони) худам пайваст карда будам. Он расмҳои бо "фотошоп" сохтааш ва дигар гапҳои беҳудаашро медонам. Танҳо намедонистам, ки ту ин қадар тарсуву оҷиз ҳастӣ. Ҳеҷ фикр кардӣ, ки агар он вақт ман намеомадам, ҳоли ту чӣ мешуд?
Висола сарашро ҷунбонд.
— Ҳар сеяшон туро яке паси дигар аз даст мегузаронданд. Баъд видео карда ба ман мефиристоданд, то ғурури маро зери по кунанд.
Суҳроб мӯйҳои ҳамсарашро сахттар фишурд.
— Бовар кун, мехоҳам туро бикушам.
Висола, бо вуҷуди он ки ҷонаш дард мекард, хомӯш менишаст. Суҳроб ҳақ буд.
— Аз вақти тӯй инҷониб, ҳар як дайдуеро, ки дар назди хонаам мегашт, беэътибор намондаам. Рӯзеро, ки аз паси ту рафта буд, низ хуб медонам. Агар он рӯз ба мошинаш менишастӣ...
Гӯё Висола Суҳробро акнун мешинохт. Ё ин ки хоб буд?
— Шумо дар худ нестед?
— Ман аз ҳарвақта бештар дар худам ҳастам. Хотират ҷамъ бошад.
— Ман туро санҷидам. Намехостам, ки маро ба хотири сарвату боигарӣ дӯст дорӣ. Шояд интизор будам, ки маро бо ҳамин рафтори дағалу дурушту кӯҳиям қабул мекунӣ. Хато кардам, майлаш, ин муҳим нест.
Суҳроб аз ҷояш хеста рафт. Висола бошад, ҳеҷ чизро нафаҳмида монд. Пас, шавҳараш ӯро наҷот додааст? Бовар кардан душвор аст. Наход дар вуҷуди Суҳроб ҳиссиёти инсониву одамгарӣ бошад?
Маматбой маҷмӯи (комплект) либосҳоеро, ки аз Италия барои Соҳиба харида буд, дар мошин монда буд. Рӯзи дигар ба мошинаш нишасту ба назди маъшуқааш равон шуд.
Азизи ман, дар куҷоӣ?
— Бой-ака, баргаштед?
— Ҳмм, биё вохӯрем.
— Чи гуям... Шояд вохӯрда натавонем.
— Бароят туҳфаи тӯёна дорам. Ана ҳамин гап.
— Танҳо туҳфа? — Соҳиба дар дарун ларзида пурсид.
— Ҳа акнун... — Маматбой хандид. — Хайр, майлаш, ин охиринаш бошад.
— Қарорро ман қабул мекунам.
Сардор дар ҳоле ки костюм-шими харидаашро дар бар мекард, рӯзи тӯйро фикр карда, оҳи сард кашид.
— Ако, як домоди хеле зебо мешавед-да! — Зарнисо хандид.
Зебо-апа ҳам ба писараш нигариста, чашмонаш пур аз ашк шуданд.
— Ин қадар таъриф накунед.
— Илоҳим, бахтат комил бошад, бачаҷон.
— Илоҳим.
Зебо ба духтараш нигарист. Чанд рӯз боз кайфият надорад. Медонад, ки ҳамааш барои рафтани ронанда аст.
— Аз келинатон хабар гирифтед.
— Писаратон нагузошт, ки дароям. Боз задааст магар?
— Зани ҳомиладорро намезанад-ку? — Зебо-апа бо хавотир гап зад.
— Эҳ, барои он (Суҳроб) фарқе надорад. Задан мегирад.
— Хайр майлаш, акоят худаш барояд, мепурсем. Ба хонааш даромадан ноқулай аст. Нигоҳ кун, поёни шимро бояд бурида дӯзем. Тезтар дӯхта, дарзмол карда мон. Пагоҳ-фардо хона пур аз одам шавад, дигар (фурсат) намекунӣ.
— Хӯб майлаш).
Дар дили Сардор бошад, гӯё чароғе намесӯхт. Чаро ин тавр аст, худаш ҳам намедонист.
Муносибати Висола ва Суҳроб сард шуд. Суҳроб дигар ба ӯ наздик намешуд. Акнун дунё чаппа шуд — дар қалби Висола чизе ҷунбиш мекард (ба ӯ моил мешуд).
— Кадом либосатонро мепӯшед?
— Магар пеш аз ин бо ту маслиҳат мекардам? Ҳамааш дарзмолшудаву тоза бошад, тамом!
Суҳроб дигар ҳарфе назад ва ба бастани галстук машғул шуд. Висола ба ӯ хира монд. Суҳроби пешина боз бедор шуда буд. Бовар надошт, ки агар фаҳмонад ҳам, Суҳроб ӯро дарк кунад. Дар омади гап, Ферузро чӣ карда бошад?
— Висола, аз ман дур гард.
— Ман...
— Агар ба худам ҷавоб дода натавонам (аз худ биравам), баъд гиря карда мегардӣ.
Висола хомӯш монд. Намедонист аз Суҳроб чиро интизор шавад.
Суҳроб он рӯз Ферузро то тавонист зада, ба ҳолате оварда буд, ки дигар ба ин атроф наздик шуда наметавонист. Он рӯз се нафар ба зӯри ду нафар нарасида буданд.
— Дадаш, бо қудои мардатон ҳанӯз шинос нашудаед-а? — Зебо аз бепарвоии шавҳараш шикоят кард.
— Эҳ, чияшро шинос мешавам? Рӯзи тӯй мебинам-да.
— Имрӯз рафта дар бораи камбудиҳои тӯй гап зада намеоем?
— Бо Суҳроб бирав. Ман кор зиёд дорам.
— Хӯб
Ин хислати шавҳараш ба Зебо маъқул набуд. Ӯро аслан ба байни одамон омехта карда намешуд.
Он рӯз бо Суҳроб ба сӯи хонаи Соҳиба равон шуданд.
— Модар, Сардор хеле сода аст, бо кадом як духтари кӯчагӣ издивоҷ карданаш асаби маро вайрон мекунад.
— Чаро ин тавр мегӯӣ?
— Ҳозир ба духтарҳо боварӣ нест. Ҳамааш аз паи чораю ҳиллаанд. Писаратон аз оилаи бой аст, набошад ки ба доми касе афтода бошад.
— Суҳроб, фикрҳои манфии ту аз ҳад зиёд аст.
— Модар ҳозир ҳушёрӣ лозим аст.
— Чаро Висоларо азоб медиҳӣ?
— Ин мавзӯи дигар аст.
Суҳроб аз ҷавоб гурехт.
Лайло барои кӯмак ба апааш пеш аз тӯй омад. Апааш хеле лоғар шуда буд.
— Апа, келин шудан бад аст?
— Чаро ин тавр мегӯӣ?
— Нигоҳ кунед, хеле хароб шудаед.
— Ҳомиладорӣ вазнин гузашта истодааст.
— Лекин ба ҳар ҳол маҳзун ҳастед.
Висола гапи Суҳробро ба ёд овард.
— Лайло, ту бо писари Темур-ака гап мезанӣ?
Лайло кару гунг шуд (даҳшатзада шуд).
— Неее...
— Ӯ ба мо лоиқ (баробар) нест.
— Чаро, апа? — Лайло аз гапи апааш ҳайрон шуд.
— Ту... Шояд ба ман бовар накунӣ. Падари ӯ сабабгори марги модари мост.
Чашмони Лайло калон кушода шуданд.
— Чӣ... Чӣ мегӯед?
— Модарам худашро беҳуда наовехтааст. Ба ҳар ҳол рӯзе ҳақиқат рӯи об мебарояд. Ту бошад, худатро ҷамъ кун. Бо касе гап назан.
— Хӯб.
Ниҳолҳои умеде, ки дар даруни Лайло сабз мешуданд, ҳамон лаҳза барбод рафтанд.
Хумор дар назди оина худро оро медод ва дар фикри он буд, ки чӣ тавр Романиро розӣ кунад, то бо ҳам ба тӯй раванд.
— Роман, биёед якҷоя ба ватан баргардем?
Рӯи Роман турш шуд.
— Ман нияти баргаштан надорам.
— Охир, тамоми умр гурехта гашта наметавонед-ку.
— Хумор, ҳадди худро бидон.
Хумор хомӯш монд. Ӯ аллакай фаҳмида буд, ки ин мард принсипҳои худро дорад ва аз хатти кашидаи ӯ берун баромадан мумкин нест.
Бегоҳирӯзӣ, вақте Хумор дар телефонаш расмҳоро тамошо мекард, Роман наздаш нишаст.
— Инҳо кистанд?
— Ин расм аз тӯи ҷиянам Суҳроб аст. Ҳарду оила якҷоя акс гирифтанд.
Роман ба расм нигариста хомӯш монд. Пас аз ним соати сукут, қарори худро гуфт:
— Майлаш, чипта фармоиш медиҳем. Ба тӯй меравем.
— Бародарамро... Худатон розӣ мекунед, а?
— Дар ин бора фикр накун. Ӯ маро хуб мешиносад.
— Хӯб (майлаш).
Хумор аз хурсандӣ шавҳарашро ба оғӯш кашид. Аммо Роман ҳанӯз дар фикр буд. Биравад? Чӣ кор кунад, ки дуруст шавад?
— Ман пас либосҳоямонро тайёр мекунам.
— Худат медонӣ.
Роман бепарвоёна даст афшонд.
Висола аз Суҳроб гурехта мегардад. Ба чашмонаш нигариста наметавонад. Онҳо мисли ду бегона дар як хона зиндагӣ мекарданд.
— Висола, як ба ман нигоҳ кун.
Висола бо шунидани овози шавҳараш аз хона, рангаш канд. Боз чӣ камбудӣ ёфта бошад?
— Лаббай, Суҳроб-ака.
Суҳроб ба ҳамсараш хира монд.
— То кай мисли бегонаҳо зиндагӣ карданӣ ҳастӣ?
Аз ҳайрат даҳони Висола во монд.
— Ман...
— Назди ман биё.
Висола ларзида-ларзида назди шавҳараш рафт. Дар ҳақиқат, шавҳараш мардест, ки орзуи бисёриҳост. Либосҳояш ҳамеша озода, ҳатто як чини ноҷо надоранд. Поафзолаш бошад, гӯё ҳамин ҳоло харида шуда бошад, медурахшад. Аз худаш бӯи атрҳои гаронбаҳо меояд.
— Ман туро барои хаёлпарастӣ наздам нахондаам.
— Пас барои чӣ...
— Барои тӯй либос харидӣ?
— на ҳоло.
— Тез либосҳоятро пӯш. Равем, бароят курта бихарем.
Висола аз ин рафтори зудтағйирёбандаи шавҳараш саргум буд.
— Мешавад. Ҳаминро мегирем, — гуфт ӯ кӯтоҳ.
Ҳангоми дар хазина (касса) пул супоридан, ба телефони Суҳроб паём омад. Ӯ паёмро хонду чеҳрааш якбора тағйир ёфт. Мушакҳои ҷоғаш аз асабӣ шудан ба ҷунбиш омаданд.
— Висола, рафта дар мошин нишин. Ман ҳозир меоям, — гуфт ӯ бо овози асабӣ.
Висола чизе нагуфта ба сӯи мошин рафт. Суҳроб ба назди духтаре рафт, ки дар дохили мағоза либос интихоб мекард.
— Аз ҷонат сер шудӣ?
Духтар бо ноз хандид.
— Занатон ҳамин аст?
— Ба ту чӣ?
— Наход маро фаромӯш карда бошед?
Духтар ба Суҳроб наздиктар шуд.
— Ман барои дилхушиҳои якшаба вақти зиёдатӣ надорам.
— Ман аз зани шумо зеботар ҳастам. — Духтар ба қоматаш ишора карда гуфт.
— Лекин ӯ барои як рӯз нест.
Чашмони духтар аз хашм танг шуданд. Суҳроб бошад, гӯё ӯро масхара мекарда бошад, бо табассуми кинояомез баромад.
Имрӯз хонаи Маматбой пур аз одам аст. Маросимҳои пеш аз тӯӣ ва омодагӣ дар авҷ аст.
— Суҳроб, намешавад, ки занат баромада хизмат кунад?
Маматбой ба Суҳроб нигариста гап зад.
— Тобаш нест. Чанд нафар коргар лозим бошад, овардам барои хизмат.
Маматбой хомӯш монд. Дар хаёлаш чунин намуд, ки писараш дигар шудааст.
— Эркааш накун.
— Дада, иҷозат диҳед, худам ҳал кунам.
— Чӣ хел хоҳӣ, ҳамон хел кун.
Маматбой ба назди меҳмонон рафт.
Суҳроб ҳамсарашро, ки аз дар мебаромад, ба сӯи хонаи модараш бурд.
— Чаро ин тавр мекунед?
— Аз назди модарам ҷунбиш накун. Чӣ лозим бошад, ба ман бигӯ. Набинам, ки зери пойи одамон мегардӣ.
— Хешовандонатон...
— Туф кардам ба ҳамаашон, маро фаҳмидӣ-а?
— Ҳа.
Ба нигоҳҳои ҷиддии Суҳроб ҷавоби рад додан имкон надошт. Висола оҳиста қадам зада ба хонаи хушдоманаш даромад.
Давом дорад...
Агар хоҳен давомаш тез барояд. Дастгириро фаромуш накунед.
Бархурд
Қисми 18
Хумор аз шишаи мошин ба кӯчаҳои хориҷа нигариста, худро гӯё парандаи аз қафас озодшуда ҳис мекард. Мехост бовар кунад, ки ин мард — шахсе, ки худро танҳо Роман муаррифӣ карда буд, дар ҳаёти ӯ саҳифаи наверо боз мекунад. Аммо оё ӯ метавонист аз ғазаби аҳли оила, махсусан бародараш, раҳо шавад?
— Хумор, чаро ин қадар хомӯш монден? — овози мулоими Роман ӯро аз хаёлҳо бедор кард. — Ё метарсед?
— Не, — гуфт Хумор бо оҳанги каме қатъитар. — Танҳо... ҳамааш ба хоб мемонад. Ман ҳеҷ гоҳ чунин таваккал накарда будам.
— Баъзан барои хушбахт шудан лозим меояд, ки ҳама пулҳои пасисарро (кӯприкҳоро) оташ занӣ, — гуфт Роман бо табассуми пурасрор.
— Дуо кунед, ки бародарам маро дуруст қабул кунад.
— Аз қарори худ пушаймон нахоҳед шуд.
Имрӯз Суҳроб маст омад. Вай кадом як ҳолати дигар дошт. Висола ҳанӯз ҷамъоварии ошхонаро тамом накарда, ӯро ба хонааш кашола кард.
— Зарнисо, ту ҷамъ кун хонаро.Ман хаста шудам, хоб мекунам.
Зарнисо бо ишораи сар "майлаш" гуфт. Дигарон ба хӯрдан идома доданд. Суҳроб бо Висола ба хона даромаданд.
— Бе ту хобам наомад.
— Пеш-ку хоб мекардед.
— Намедонам.
Суҳроб сарашро ба зонуи ӯ гузошта, чашмонашро пӯшид. Бори аввал Висола нисбат ба Суҳроб дар қалбаш чизе ҳис кард. Шояд сабаб феъли мулоимшудаи ӯ дар ин чанд рӯзи охир бошад.
— Висола, ман ҳеҷ гоҳ хиёнатро намебахшам.
Висола ҳайрон шуд. Чаро Суҳроб ин гапро мегӯяд?
— Ман... ба шумо хиёнат намекунам.
— Накун ҳам. Агар ягон мушкил дошта бошӣ, бигӯ, худам ҳал мекунам. Аммо бо хиёнат маро ба қотил табдил нате.
Висола оби даҳонашро фурӯ бурд. Оё Суҳроб чизеро ҳис кардааст?
— Шумо ба ҳар ҳол маро дӯст намедоред-ку.
Суҳроб ба рӯи беайби Висола (нигоҳ кард).
— Ин гапро аз куҷо гирифтӣ?
— Медонам.
— Намедонӣ.
— Шумо маро ҳамчун як ашё мебинед. Ман ҳатто метарсам, ки бо шумо чӣ гӯям.
— Баъзе чизҳо вақте гуфта намешаванд, зеботаранд.
Висола ба Суҳроб хира монд.
— Ин хел нигоҳ накун, ошиқ мешавӣ.
— Чаро ин тавр мегӯед?
— Медонам, ки дӯст намедорӣ. Шояд ман нисбат ба он касе, ки дар қалби туст, варианти хуб набошам.
Висола хомӯш монд. На рад кард ва на тасдиқ. Суҳроб бошад, бо чашмони пӯшида ба хоб рафт.
Ногаҳон рафтани Фарҳод Зарнисоро комилан парешонхотир кард. Ҳарчанд муносибатҳо ба авҷ нарасида буданд ва ниҳоли ишқ ҳанӯз барг набароварда буд, ин ҷудоӣ ба ӯ вазнин омад. Ҳамааш кӯтоҳ ва бо як "хайр"-и оддӣ тамом шуд. Зарнисо ҳеҷ чизро намефаҳмид. На баргаштани падараш дар имрӯз ва на тӯе, ки пас аз панҷ рӯз баргузор мешуд, ба қалби ӯ заррае рӯшноӣ намеоварданд.
Вақте аз дарс баромада, беҳадаф дар кӯчаҳо мегашт, оҳиста-оҳиста борон боридан гирифт. Ин ба Зарнисо ҳаловати бештар бахшид ва ӯ зери борон оҳиста қадам мезад. Вақте эҳсос кард, ки дигар борон ба сараш намеборад, ба паҳлӯяш нигарист ва ҷавонеро дид, ки чатр (соябон) ба сари ӯ гирифтааст.
— Ба шумо чӣ лозим?
Ин ҷавони саропо сиёҳпӯш, ки дар ин ҳавои абрӣ боз айнаки сиёҳ ҳам дошт, кунҷковии ӯро бедор кард.
— Гуфтам, ки шамол нахӯред.
— Шамол хӯрам, ба шумо чӣ?
Зарнисо як абрӯяшро боло карда пурсид.
— Ба ман ҳеҷ, аммо худатон азоб мекашед. Охир, шумо аз сӯзандору (укол) метарсед-ку.
Зарнисо, ки дар ҳоли рафтан буд, якбора (ногаҳон) истод.
— Хӯш?
— Шуморо аз хатар огоҳ карда истодаам.
— Ташаккур.
Зарнисо пеш рафт. Аммо ин ҷавони пурасрор дар як гӯшаи хаёли ӯ нақш баст.
Зарнисо пас аз чанд қадам гаштан ба ақиб нигарист, аммо он ҷавон гӯё ба замин фурӯ рафта бошад, ғойиб гашта буд. Танҳо садои борон дар болои асфалт ва овози мошинҳо аз дур шунида мешуд. «Ӯ аз куҷо медонист, ки ман аз сӯзандору (укол) метарсам? Ин ҷавон кӣ бошад?» Дар дили Зарнисо як хавотирии аҷибе пайдо шуд.
Дар хориҷа барои Хумор гӯё "афсона" оғоз шуда буд. Роман ӯро ба яке аз боҳашаматтарин меҳмонхонаҳои маркази шаҳр овард.
— Дар ин ҷо худро мисли хонаатон ҳис кунед, азизам, — гуфт Роман дастони ӯро гирифта. — Вақти он расид, ки тарафи дурахшони ҳаётро бубинем.
— Роман, бигӯед, — Хумор ба чашмони ӯ нигарист, — чаро маҳз ман? Чаро шахсе мисли шумо ба як зани оддӣ ин қадар таваҷҷӯҳ мекунад?
Роман каме таваққуф кард ва дар рӯяш табассуми мулоиме пайдо шуд:
— Чунки шумо оддӣ нестед. Шумо хеле беназиред. Беназиртарин зане, ки ман дидаам.
Хумор эҳсос кард, ки аз ин гап дар дарунаш ларзае гузашт.
— Гӯё дар хоб бошам.
— Хоб нест. Шумо имрӯз истироҳат кунед. Ванна қабул кунед. Бегоҳ шуморо ба зиёфат (шомхӯрӣ) даъват мекунам. Ва баъд...
Роман пурасрор табассум кард. Хумор мисли духтари ҳаждаҳсола сурх шуд.
— Баъд? — савол дод Хумор.
— Баъдро, баъд мегӯям.
Роман оҳиста рӯи ӯро бӯсид ва ба сӯи дар рафт.
— Дарро аз дарун маҳкам кунед.
Имрӯз аз тӯй ҳамагӣ панҷ моҳ гузаштааст. Висола, ки нисфишабӣ мунтазири шавҳараш буд, ба телефонаш аз рақами дирӯза паём омад:
"Агар нахоҳӣ, ки суратҳоятро ба шавҳарат нишон диҳам, панҷ дақиқа ба берун баро."
Тамоми баданаш ях кард. Феруз аслан ором намегирифт. Чанд рӯз боз ҳаловати ӯро гум кардааст. Метарсид, ки шавҳараш хабардор мешавад.
Фурсатро истифода бурда, вақте ҳама дар хонаҳои худ буданд, ба берун баромад.
— Ваъда диҳед, ки дигар ба чашмам наменамоед.
— Хеле зиёд мунтазир шудам. Баромаданат ин қадар мушкил будааст. Нишин.
Бо тарс ба мошини ӯ нишаст.
— Ба ман чӣ мегӯед? Ман шавҳар дорам, маро ором гузоред.
Аз қафо садои ханда омад. Маълум шуд, ки ӯ танҳо нест. Дар қафо ду ҷӯрааш низ нишаста буданд. Хост дарро кушода аз мошин фарояд, вале дар маҳкам (қулф) буд.
Ҳамин ки хост дод занад, ба биниаш бӯи тези чизеро пахш карданд ва чашмонаш пӯшида шуданд.
Вақте чашмонашро кушод, дар як хонаи торику сиёҳ буд. Хост аз ҷояш хезад, вале тамоми баданаш мисли сурб вазнин буд. Бо тарс дасташро ба болои шикамаш гузошт. Мисли ҳамеша. Сараш чарх мезад ва беҳол ба болишт афтод. Он гоҳ пай бурд: дар курсӣ чашмоне ба ӯ нигарон буданд.
Имрӯз Маматбой баргашт. Омадани ӯро мисли ид пешвоз гирифтанд.
— Дадаҷон, шуморо ёд кардам!
Зарнисо худро ба оғӯши падар партофт.
— Ман ҳам, духтарам.
Сипас дигар аъзоёни оила яке паси дигаре вохӯрӣ карданд.
— Хумор канӣ?
— Ба Русия рафтанд-ку.
Маматбой ҳайраташро пинҳон карда натавонист.
— Ин гап аз куҷо баромад?
— Мо фикр кардем, ки шумо медонед.
— Ба ин мавзӯъ бармегардем, канӣ ба (дарун) дароед.
Ҳама коргарони Маматбой ба суроғаш омаданд. Имрӯз дар хона тантанаи калон буд.
Зебо ба коргарони кироя фармон медод ва сари кор буд. Зарнисо бошад, бо назардошти он ки меҳмонҳо мардон буданд, тақрибан аз хона набаромад.
— Фарҳод наменамояд?
— Аз кор рафт. Гуфт, ки падарашро ҷарроҳӣ мекунад ва рафт.
— Хайр майлаш. Ронандаи дигар меёбем.
Пас аз ин Маматбой бо шавқ дар бораи Италия нақл кард:
— Одам бояд дунёро бинад, боз мерафтам. Зиндагии онҳо тамоман дигар аст.
Хумор бо Роман назди мулло рафта, никоҳ карданд. Он рӯз Хумор гӯё аз нав таваллуд шуд. Дар вуҷудаш як сабукии аҷиберо ҳис кард.
Дар умқи дилаш иқрор шуд: ба ҳар ҳол зан ба мард ниёз дорад. Дар ҳар сурат бояд дар паҳлӯяш такягоҳе бошад.
— Кай ба ватан бармегардед?
— Фикр накардаам. Шояд шуморо дар ин ҷо монам.
— Аслан, чун бародарам зидди издивоҷи дуюми ман буданд, чизе нагуфтам. Акнун ман ба ғайр аз шумо касе надорам.
— Ҳеҷ хавотир нашавед. Ман ҳамеша дар паҳлӯи шумо ҳастам.
Хумор он шаб бароҳат хоб рафт. Гӯё дар паноҳи Роман оромӣ ёфта бошад.
Рӯзи дигар ва рӯзи пас аз он ҳам хушбахт буданд. Сипас феъли нофаҳмои Роман худро нишон дод.
Хумор бо Роман хушбахт буд, аммо ин хушбахтӣ мисли шиша нозук менамуд. Роман ӯро ҳамеша зери назорат мегирифт, дарҳоро қулф карда мерафт ва танҳо бо худаш аз хона берун меовард.
Хумор бошад, ба ин кор бо ҳайрати зиёд менигарист.
Вақте Маматбой ба хонаи худ даромад, ба хаёл рафт. Ба Русия рафтани Хумор барояш хеле аҷиб намуд. ӯ хислати хоҳарашро хуб медонист — ӯ чунин қарорҳоро худсарона қабул намекунад.
— Зебо, — гуфт Маматбой ба занаш нигариста. — Хумор аз Русия занг зад? Дар кадом шаҳр будааст? Аз кадом рақам занг зад?
Зебо каме дудила шуд:
— Дадаш, ӯ гуфт-ку... мехоҳам ҳаёти нав оғоз кунам. Дар Телеграм менависад, рақамаш аз хориҷа аст (аз афташ).
— Он рақамро ба ман деҳ.
Зебо телефонашро дароз кард. Маматбой рақамро гирифт, аммо он хомӯш буд.
— Хомӯш аст.
— Худаш занг мезанад.
Маматбой хомӯш монд ва бо телефонаш машғул шуд.
Висола ба чашмонаш бовар накард. Суҳроб чӣ тавр дар назди ӯст?
— Суҳроб ака.
Суҳроб бо чашмони пур аз дард ба ӯ нигарист.
— Маро бубахшед. Ман... ман намехостам.
— Ман туро огоҳ карда будам. Гуфта будам, ки ба ман хиёнат накун.
— Ман ба шумо хиёнат накардам.
— Ба фикри ту, он сагбача барои чӣ туро дуздид?
Давом дорад...
Агар хоҳен давомаш тез барояд. Дастгириро фаромуш накунед..
Бархурд
Қисми 16
Тавба, чӣ доранд инҳо, ки ҳамаро ба худ мекашанд? Ҳеҷ намефаҳмам. Аз якеаш-ку мурд, халос шудам. Ин якеаш бошад, ҳанӯз кӯдак аст. Боз ба ин бимирам, ки сари писарамро гаранг кардааст? Агар фардо ӯ ҳам мисли модараш қадамаш каҷ (бероҳа) шавад-чӣ? Писарам сӯхта мемонад? Не, ба ин роҳ дода намешавад.
Соро ба ҷустуҷӯи чорае оғоз кард.
Наздикии бегоҳ дар хонаи Маматбой вазъият муташанниҷ шуд. Суҳроб ба хона омада-наомада эълон кард, ки Фарҳодро аз кор пеш мекунад.
— То даме ки ман дар ин хона ҳастам, ронанда ба мо домод намешавад! — дод мезад ӯ дар миёни ҳавлӣ.
Зебоопа кӯшиш мекард писарашро ором кунад, Зарнисо бошад, дар хонааш рӯяшро ба болишт пахш карда, гиря мекард.
— Бидон, ки кибр туро хароб мекунад.
— Модар он гадобача ба ман ҳам гуфт, ки мехоҳад бо хоҳарам издивоҷ кунад.
— Бас кун. Ҳама як бандаи офаридаи Аллоҳанд.
— Ҳар кас бояд ба баробари худ бошад.
Зебоопа ба қаҳр омад.
— Ту аввал худатро бин. Мо барои ту ҳам духтари бойро нагирифтаем.
— Уфф модар ин тамоман масъалаи дигар аст. Зарнисо дар нозу неъмат калон шудааст. Ӯ ронандаро писанд намекунад ва оилааш вайрон мешавад. Ана, аз аммаам хулоса бароред.
— Мақсади ту ҳамин буд?
— Бале, аз кадом оила келин кардан аҳамият надорад. Аммо духтар додан аҳамияти калон дорад. Фардо агар таънаи шавҳарашро кунад, ана он гоҳ бадтарин кор мешавад.
— Инро худам ҳал мекунам. Фикри аз кор пеш кардани як бечораро аз сарат берун кун.
Зебо ба хонааш даромад. Суҳроб ҳам ба сӯи хонаи худ рафт. Ҳамсарашро, ки дар болои карат (кат) дароз кашида буд, дида боз асабаш вайрон шуд.
— Боз мисли мори мурда дароз кашидӣ?
Висола каме сарашро бардошт, Суҳроб ранги паридаи ӯро дида, забонашро боз дошт (хомӯш шуд).
— Бо ман гап задан намехоҳӣ?
— Чаро ин тавр мегӯед?
— Имрӯз як кори аҷиб шуд. Бо Абдумалик, ки ҳамсоли ту бошад (аз афташ), дар билярдхона будем. Мегӯяд, ки "боҷа мешавем".
Ранги Висола канд.
— Киро гуфтед? — Ӯ аз ҷояш парида хест.
— Писари ҳамон Темур, ки аз хонаи шумо панҷ хона дуртар зиндагӣ мекунад.
— Имкон надорад.
Суҳроб бо ҳайрат ба ҳамсараш нигарист.
— Чаро ин тавр мегӯӣ?
Висола боз сири дилашро нагуфт. Натавонист. Гапро ба дигар сӯ бурд.
— Лайло ҳанӯз кӯдак аст-ку.
— Эҳ, ман гуфтам, ки чӣ шуда бошад? Калон мешавад. Ин қадар ваҳима накун.
Висола хомӯш монд.
Фарҳод дар назди Сардор нишастааст.
— Ниятам ҷиддӣ аст. Ман ақибнишинӣ карданӣ нестам.
— Фарҳод, хоҳарам хеле эрка аст. Ту ба феъли ӯ тоқат карда наметавонӣ.
— Сардор, инро нагӯй. Ман бо падарат гап мезанам.
— Майлаш, ман тарафдори ту мешавам. Аммо розӣ кардани Суҳроб кори мушкил аст.
— Инро ҳам ба уҳдаи ман гузор.
Фарҳод ба Сардор нигариста, фикрҳои аслиашро нагуфт. Ӯ тарафдори тамошои ин саҳна буд. Агар Маматбой то тӯйи писараш баргардад, ҳатто намефаҳмад, ки келинаш кист. Вай хеле мехоҳад аҳволи ӯро баъди тӯй бубинад. Вақте фаҳмад, ки духтареро, ки худаш ҳаёташро барбод дода буд, ба писараш келин кардааст, чӣ кор мекарда бошад?
— Дар бораи чӣ фикр дорӣ?
— Аз издивоҷи Суҳроб ҳам бисёр нагузаштааст. Ту ҳам (хонадор мешавӣ). Наход падарат ба тӯйи сеюм ба ин зудӣ розӣ нашавад?
— Бигзор падарам биёянд, як гап мешавад.
Сардор бепарвоёна гап мезад. Барои ӯ дар ҳақиқат ҳоло ғайр аз тӯйи худаш чизи дигаре муҳим нест.
— Майлаш, агар бо ман коре надошта бошӣ, ба хонаам равам. Устоҳоям корро қариб тамом кардаанд.
— Майлаш, бирав.
Фарҳод аз ҷояш хеста, берун шуд.
Дар хона то омадани Маматбой тадорук (омодагӣ) барои тӯй оғоз шуд. Барои корҳои тозакунии умумӣ одамони махсус даъват шуданд. Ин ташаббуси Зебоопа буд. Бо сабаби ҳомиладории Висола, ӯ намехост келинашро азоб диҳад ва Суҳробро ба ин кор барангехт.
Барои тӯй ҳама чиз: тӯйхона, санъаткорон, ошпазҳо ва ҳатто ороиши (дизайн) он омода буд.
— Модар як бор ба хонаи Сардор даромада бинед. Чӣ камбудӣ бошад, гӯед.
— Имрӯз даромада баромада будам. Ҳамааш дар ҷояш.
— Модар ба ҳар ҳол меҳмонҳо шояд шаб хоб кунанд. Барои ҳамин хонаҳои қафоро ҳам аз нав таҷҳиз кунам (ҷиҳозонам), чӣ мегӯед?
— Намедонам, чаро бошад, ки он хонаҳо ба назарам бехосият менамоянд.
Суҳроб хандида гуфт.
— Шумо ҳам (хурофотпараст) шуда истодаед? Бас кунед-е.
— Намедонам бачам , ҳамеша дар он хона нафасам танг мешавад. Дилам вазнин мешавад.
— Ин як хонаи оддӣ аст.
Зебо хомӯш монд. Чӣ ҳам мегуфт? Феъли писарашро медонад-ку. Суҳроб бо телефон боз ба касоне фармон медод:
— Гуфтам-ку, бозорӣ кардан гиред. Ҳамаашро ба як рӯз намонед. Ҳанӯз барои омадани падарам ҳам зиёфат медиҳем.
Сардор бо ёрирасони падараш гап зада нишастааст. Дар бораи он ки ӯ кай бармегардад, ёрирасонаш нисбат ба худи падараш маълумоти дақиқтар медиҳад.
— Чиптаи ҳавопаймо гирифтед?
— Бале, барои рейс пас аз ду рӯз. Дар омади гап, ман акси (сурати) "сюрприз"-ро мефиристам.
Пас аз фурсати кӯтоҳ ба телефони Сардор сурати комплектҳои тиллоӣ омад.
— Эҳе, магар ман ба инҳо шавқ дорам? — Сардор "смайлик"-и хандон фиристод.
— Хайр акнун, пули кам нест, нагӯед, ки ба куҷо рафтани пулро нафаҳмида мондем.
— Худи падарам медонанд. Ман ба ҳисобу китобашон дахолат намекунам.
Сардор ин суратҳоро беэътибор монда буд. Ӯ ҳатто тасаввур намекард, ки рӯзе ба ҳар ҳол маҷбур мешавад онҳоро бозида бинад.
Вақте Суҳроб даромада омад, рӯйхати меҳмонҳоро дида, фикраш дигар шуд. Дарҳол ба Соҳиба занг зад.
— Алло.
Овози мулоиму ҷонбахши Соҳиба шунида шуд.
— Як чиз ба фикрам омад, Соҳиба.
— Чӣ будааст?
— Ба тӯй мардҳои хеле зиёд даъват шудаанд. Барои ҳамин дар тӯй рӯятро намекушоӣ. Рӯйбандеро (ҳиҷоб ё ниқоб) интихоб кун, ки ғафстар бошад.
— Сардор ака, ин чӣ гап аст? Оё дар тӯям, ки як бор мешавад, ҳамин коратон хуб аст?
— Барои ту хушбахтиат муҳим аст ё тӯи якбора? Падарамро тамоми шаҳр мешиносад. Агар Мирзаҳмад гӯянд, ҳама ҷо меларзад. Ҳама камераҳо фаъол мешаванд. Ин маънои онро дорад, ки дар шабакаҳои иҷтимоӣ паҳн мешавӣ. Намехоҳам мисли тӯи акоям дар "рилсҳо" (reels) гардӣ.
Соҳиба қаҳр кард ва телефонро хомӯш намуд.
Имрӯз Лайло ба синни шонздаҳ қадам гузошт. Бобою бибиаш пир шудаанд. Инҷиқиҳои зиёди онҳо Лайлоро аз хона дилгир (безор) карда буд. Аммо чӣ илоҷ?
Дар чунин рӯзҳо Абдумалик ба қалби ӯ роҳ ёфт. Абдумалик ба ӯ тӯҳфае дод, ки то ҳол касе надода буд. Ӯро бо як оғӯш гулҳои садбарги суп-сурх табрик кард. Лайло дар фикр монд, ки гулҳоро гирад ё нагирад.
Аз сабаби гапи дугонааш, ки аз пасаш омад, маҷбур шуд гулҳоро гирад:
— Агар ҳоло гулро нагирӣ, Малик дар назди тамоми мактаб шарманда мешавад. Нигоҳ кун, чашмонаш пур аз ишқанд. Танҳо ҳамчун тӯҳфаи ҷашни зодрӯз қабул кун.
Танҳо он гоҳ Лайло гулҳоро гирифт.
Вақте Лайло гулҳоро ба даст гирифт, бӯи форами садбаргҳо ба димоғаш зад. Дар чашмони Абдумалик шодии бепоён дурахшид. Ӯ ин лаҳзаро рӯзҳо боз орзу мекард.
— Раҳмат, — гуфт Лайло ба замин нигариста. — Лекин дигар чунин тӯҳфаҳои гаронбаҳо наоред, агар дар хона бибиам бинанд, маро бозпурсӣ мекунанд.
— Ин танҳо оғоз аст, Лайло, — гуфт Абдумалик бо овози аз ҳаяҷон ларзон. — Ту лоиқи зеботарин гулҳо ҳастӣ.
Вақте онҳо аз дарвозаи мактаб мебаромаданд, аз шишаи як мошини сиёҳи "Малибу", ки дуртар истода буд, нигоҳҳои пур аз нафрати касе онҳоро таъқиб мекард. Ин Сороопа буд. Ӯ аз вақти аз хона баромадани писараш инҷониб ӯро мепоид.
— Пас, ба ҳар ҳол бо он духтар вохӯрда истодаӣ-а? — гуфт Соро дандонҳояшро ба ҳам соида. — Гапи модаратро як тин кардӣ, Абдумалик. Майлаш, аз худат бин.
Соро шишаи мошинро боло кард ва ба ронанда ишораи "" (бирон) намуд. Дар майнаи ӯ танҳо як фикр чарх мезад: духтари Севараро аз ҳаёти писараш тамоман нест кардан. Барои ин кор ӯ аз ҳеҷ чиз рӯй намегардонд.
Бегоҳирӯзӣ дар хонадони Маматбой коргарон тоза кардани хонаҳои ақибро ба охир мерасонданд. Суҳроб барои назорат кардани кор ба он ҷо рафт. Ҳарчанд гапи модараш дар бораи "хонаҳои беҳосият" дар гӯшаш садо медод, ӯ кӯшиш мекард, ки ба ин аҳамият надиҳад.
Хонаҳоро тафтиш карда баромад. Чизи хосе нест. Агар ҳавои сардро ба ҳисоб нагирем, танҳо каме хунук асту халос.
— Хонаҳои хубе будаанд, ки одам зиндагӣ кунад мешавад, ҳайронам, ки чаро падарам иморат (бино)-и нав сохтаанд.
Суҳроб зери лаб гӯён аз он ҷо баромад. Наздикии шом бошад, як коргар ҳангоми пок кардани ҷевон афтида, дасташ шикаст ва Суҳроб ӯро ба назди духтур бурда, дасташро гаҷ (гипс) кард.
— Ба ту гуфта будам-ку, ки он хона ҷин бошад беҳосият аст, Аҳамият надодӣ. Мана, чӣ шуд.
Зебо писарашро сарзаниш кард.
—Модар, коргар худаш беэҳтиётӣ кардааст. Ин ба хона ҳеҷ дахле надорад.
Зебо бошад, дигар чизе нагуфт. Суҳроб ҳамсарашро, ки дар ошхона хӯрок мепухт, мушоҳида кард. Висола чаро бошад, беқарор (безовта) менамуд.
— Аз чӣ хавотир ҳастӣ?
Висола як қад парид.
— Аз ҳеҷ чиз.
Висола кордеро, ки бо он картошка мебурид, сахт фишурд. Мехост касе нафаҳмад, ки дастонаш меларзанд.
— Висола, туро чизе ноором карда истодааст.
Суҳроб ба ҳамсараш наздик шуд. Ба чашмони ӯ амиқ нигарист. Бисёр духтарон аз ин гуна нигоҳҳои ӯ девона мешуданд. Аммо ба ҳамсараш ин нигоҳҳо таъсире накарданд. Ин ҳолат ӯро ба ҳайрат овард.
— Шавҳарат орзуи бисёриҳост, аммо туро ҳаяҷонзада карда наметавонад.
Давом дорад...
Агар хоҳен давомаш тез барояд дастгириро фаромуш накунед. Дастгирии шумо пешравии мост..
Фильтр
Бархурд
Қисми 24 Аммо хатари калон Маматбой буд. Шояд бо ӯ маслиҳат кунад? Гӯё ки "ту ба ман кордор нашаву ман ба ту". Ё гӯяд, ки "маро ба ин ҳол ту овардӣ, пас тоқат мекунӣ"? Ё таҳдид кунад, ки "сирҳоятро фош мекунам ва фарзандонат мефаҳманд"? Чӣ кор кунад, ки ҳама чиз ба изи худ баргардад? Ҳамза рафта натавонист. Падараш бемор шуд, бинобар ин сафар ба таъхир афтод. Акнун ӯ дар ҳамон хонае, ки рӯзе бо ҳамсараш хушбахт буд, бо Хумор зиндагӣ мекунад. Хуморе, ки қаблан мисли мардҳо шиму либоси варзишӣ мепӯшид, акнун бо куртаву либос ба хушдоманаш хизмат мекунад. — Роман, шумо ба ман нагуфта будед, ки ин хел мешавад? — Хумор, агар ман ба ту лозим бошам, дар наздам бимон. Набошад, туро маҷбурБархурд
Қисми 23 Ман босабр нестам. Дастам аз ақлам пештар кор мекунад. Висола оҳи амиқ кашид. — Ба ман бовар мекунед? — Ганҷи гапро бигӯ. — Дар бораи арӯси нав... Ба ошхона Соҳиба даромад. Кайфияташ чоқ буд. — Ассалому алайкум, муллоако. — Ваалайкум. Соҳиба фаромӯш накард, ки ба қомати расои Суҳроб як назар андозад. Дар дарунаш шайтон ҷунбид. Нисбат ба Сардор зеботар, ҳатто мушакҳояш ҳам намоён буданд. Ба худ боварӣ дошт. Суҳроб пай бурд, ки ӯ на як бор, балки се-чор маротиба ба ӯ нигоҳ кард. — Арӯсхон, ба ман об диҳед. Висола бо нигоҳи норозигӣ ба шавҳараш нигарист. Соҳиба бошад, бо ноз об рехта дароз кард. Маматбой аз гапи Сардор, ки ба наздаш даромада буд, ба ғазаб омад. — Ту дар чиллаБархурд
Қисми 22 Оё ӯ оиладор бошад? Ҳатто либосҳояш ҳам бо диди баланд интихоб шудаанд. Табиист, ки чунин ҷавон бояд дӯстдошта дошта бошад. Магар ӯ ба ман нигоҳ мекард? Зарнисо ҳарчанд кӯшиш мекард, наметавонист он ҷавонро аз хаёлаш берун кунад. Бегоҳирӯзӣ меҳмонҳо рафтанд. Аъзои оила барои хӯроки шом нишастанд. Соҳиба дар миёни ҳазорҳо фикр хомӯш менишаст. Мавзӯи Хумор низ ҳанӯз пӯшида монда буд. Вақте ки ҳама ба хӯрокхӯрӣ банд буданд, Соҳиба узр хоста, ба ҳуҷрааш равон шуд. Дар ҳамин лаҳза Маматбой аз берун ворид мешуд ва онҳо рӯ ба рӯ шуданд. Соҳиба ӯро надида, ба хонааш даромад. Соҳиба дар хона танҳо монда, ба девор такя кард. Гӯё дар дарунаш чизе канда шуд. Пеши чашмонаш Маматбой, рБархурд
Қисми 21 Висола-а-а! Гарчанд Висола овози Суҳробро шунид, вале ба ақиб нигоҳ накард. Ӯ саргарми лаҳзаи боздидор ва дидори падар буд. Суҳроб бошад, аз он ки чаро шавҳари нави аммааш ҳамсари ӯро ба оғӯш гирифтааст, ба хашм омада, бо шитоб рафт ва ӯро кашид. Маҳз дар ҳамон лаҳза Маматбой пайдо шуд. — Суҳроб, худро ба даст гир! — Ӯ дасти писарашро маҳкам дошт. — Дада! — Ӯ Ҳамза аст, падари келин. Акнун навбати ҳайратзада шудан ба Суҳроб ва Хумор гузашт. — Чӣ мегӯед? — Мегӯям, ки ин кас падари ҳамсарат ҳастанд. Висола бошад, беист гиря мекард ва худро ором карда наметавонист. — Духтарам, бас аст, гиря накун. Висола аз оғӯши падараш берун шуд ва бо чашмони пурдард ба ӯ нигарист: — ВақтБархурд
Қисми 20 Роман ва Хумор ба сӯи фурудгоҳ (аэропорт) роҳсипор шуданд. Хумор дар ҳаяҷон буд, ӯ бесаброна дидори бародар ва ҷиянҳояшро интизорӣ мекашид. Аммо Роман хомӯш менишаст. Дар хаёли ӯ ҳамон расм — акси дастаҷамъонаи дар тӯй гирифташуда чарх мезад. — Дар бораи чӣ ин қадар фикр мекунед? — Ҳеҷ, худам ҳамин хел. — Чаро то ин вақт барнагашта будед? — Ба ту гуфта будам, ки гузаштаи маро кофтуков накун. — Узр. Хумор забонашро дошт. Ӯ хомӯшона аз тирезаи ҳавопаймо нигоҳ мекард. Роман бошад, ҳанӯз дар фикр буд. Хаёлҳояш чунон ошуфтаву парешон буданд, ки ба касе лаб кушода гуфта наметавонист. Дардаш дар дарун буд ва ҳатто ба зани паҳлӯяш ҳам чизе гуфта наметавонист. — Вақте расидем, аввалБархурд
Қисми 19 Ӯ... — Чаро аз ман пинҳон кардӣ? — Акнун бо ман чӣ кор мекунед? Чашмони Суҳроб сурх шуда буданд. Аҷабо, оё ӯ ҳам азоб мекашида бошад? Ин барои Висола як навгониву кашфиёт буд. — Бигӯ, чӣ кор кунам? — Майлаш, маро бикушед. — Марг ҷазои сабук аст. — Он гоҳ худам... Худам рӯ ба рӯи ин ҷазои сабук мешавам. — Ман аз аввал ҳамаашро медонистам. Суҳроб боре дигар ӯро ба ҳайрат овард. — Чӣ? — Ҳама чиз дар бораи ту ба ман аён аст. Бо он "саг" ҳам чанд бор рӯ ба рӯ шудам. Ту зери назорати ман будӣ. Ман мунтазир шудам. То лаҳзаи охирин мунтазир будам, ки худат ба ман бигӯӣ. — Ман... Суҳроб ангушташро ба лабони Висола гузошт. — Лозим нест худро сафед кунӣ. Чашмони Висола пур аз ашк шудаБархурд
Қисми 18 Хумор аз шишаи мошин ба кӯчаҳои хориҷа нигариста, худро гӯё парандаи аз қафас озодшуда ҳис мекард. Мехост бовар кунад, ки ин мард — шахсе, ки худро танҳо Роман муаррифӣ карда буд, дар ҳаёти ӯ саҳифаи наверо боз мекунад. Аммо оё ӯ метавонист аз ғазаби аҳли оила, махсусан бародараш, раҳо шавад? — Хумор, чаро ин қадар хомӯш монден? — овози мулоими Роман ӯро аз хаёлҳо бедор кард. — Ё метарсед? — Не, — гуфт Хумор бо оҳанги каме қатъитар. — Танҳо... ҳамааш ба хоб мемонад. Ман ҳеҷ гоҳ чунин таваккал накарда будам. — Баъзан барои хушбахт шудан лозим меояд, ки ҳама пулҳои пасисарро (кӯприкҳоро) оташ занӣ, — гуфт Роман бо табассуми пурасрор. — Дуо кунед, ки бародарам маро дуруст қабуБархурд
Қисми 17 Ман... Висола мехост худро ба ақиб кашад, аммо ба доми Суҳроб афтод. Ӯ ба ҷевон такя карда монд. Висола нигоҳашро гурезонд. Чашмони тези Суҳроб гӯё сирҳои амиқтарини рӯҳи ӯро мехонданд. Ӯ кордро болои тахтача гузошта, нафаси амиқ кашид ва аз Суҳроб дуртар шуд. — Танҳо... ташвишҳои тӯй ва омадани падаратон маро каме ҳаяҷонзада кардаанд. Медонед-ку, падаратон тартибу низомро дӯст медоранд. Метарсам, ки ягон камбудӣ накунам, — гуфт ӯ ва кӯшиш кард, ки хавотирашро дар овозаш пинҳон кунад. Суҳроб бо шубҳа каме нигариста истод ва сипас китфи ҳамсарашро ба оғӯш гирифт. — Натарс. Ман ҳастам-ку. Падарам ба ту чизе намегӯянд. Дар ҳолати ҳозираи ту танҳо оромиву хотирҷамъӣ лозим аст.Бархурд
Қисми 16 Тавба, чӣ доранд инҳо, ки ҳамаро ба худ мекашанд? Ҳеҷ намефаҳмам. Аз якеаш-ку мурд, халос шудам. Ин якеаш бошад, ҳанӯз кӯдак аст. Боз ба ин бимирам, ки сари писарамро гаранг кардааст? Агар фардо ӯ ҳам мисли модараш қадамаш каҷ (бероҳа) шавад-чӣ? Писарам сӯхта мемонад? Не, ба ин роҳ дода намешавад. Соро ба ҷустуҷӯи чорае оғоз кард. Наздикии бегоҳ дар хонаи Маматбой вазъият муташанниҷ шуд. Суҳроб ба хона омада-наомада эълон кард, ки Фарҳодро аз кор пеш мекунад. — То даме ки ман дар ин хона ҳастам, ронанда ба мо домод намешавад! — дод мезад ӯ дар миёни ҳавлӣ. Зебоопа кӯшиш мекард писарашро ором кунад, Зарнисо бошад, дар хонааш рӯяшро ба болишт пахш карда, гиря мекард. — Бидонзагрузка
Показать ещёЛевая колонка
О группе
Салому дуруд ба хонандагони гуруҳ...
♥♥♥Хама руза шумо метавонед қиссаҳои ҳаёти, шеърхои ошикона ва харфхои шоиронаи дили худро мутолиа кунед♥♥♥
Хонандагони азиз лутфан дар муҳокимаи мавзуьҳо одоби суҳбатро риоя намоед!!!
↘Дустони худро низ даъват намоед↙
➡➡����БОҚИ ДАР АМОНИ ХУДО⬅⬅����
- Махфи, Худжанд (Александрия Эсхата, Ходжент, Ленинабад)
Скрыть информацию