кобил раупов

ПАНДНОМА...

*****
Ҳушёр шав, ба зикр, ки умрат дубора нест,
Кун ваҳми рӯзи марг, ки гӯрат гавҳора нест.
Ба тахти ҷисм маноз, ки охир ба рӯзи марг,
Ку Хусраве, ки маркаби чӯбин савора нест.
Чун мурғи доначин гирифтори доми дун,
Ҳар синае, ки аз ғами ишқи ту пора нест.
Дар рӯзгори умр ба мақсад намерасад,
Ҳар ошиқе, ки вақти саҳарҳо ба зора нест.
Сози ба оҳу нола тасаллои дарди дил,
Чуз нолаи фироқ ба ин дард чора нест.
Мотамсаро ба гиряву зорӣ муносиб аст,
Вақти суруру ишрату ҷои нақора нест.
Ин гулшукуфти синаи ошиу бувад мудом,
Ҳамчун шукуфти лолаи ҳар кӯҳсора нест.
Парвонаҳо, зи шамъи дилам чарх мезананд,
Дар зери чарх ҳеҷ қамар бе ситора нест.
Аз доғи як нигоҳ Ҷунунӣ ҳалок шуд,

ПАНДНОМА...

Аз хок баромадем, ки одам бошем,
То дар ҳарами дӯст маҳрам бошем.
Ҷаннат, ки муҳайёст баҳри ману ту,
Ҳайф аст, ки ҳезуми ҷаҳаннам бошем.

ХУДОЁ, МЕҲРИ ХУД МАҲБУБИ МАН КУН!...

******
Худоё, меҳри худ маҳбуби ман кун,
Диламро аз ҳасуд охир Ту дур кун.
Надонам, лаҳзаи маргам чӣ бошад,
Худоё, Ашҳаду Аллоҳ насибам кун.
Амин

ЗИНДАГӢ...

Зиндагӣ сарчашмаи меҳру садоқат будааст,
Як нафас ғам хӯрдану як лаҳза роҳат будааст.

Дар миёни дӯстон биншастану сӯҳбаткунон,
Хӯрдани як бурдаи нон ҳам ғанимат будааст.

Рӯйи дунё ишқ меварзему ошиқ мешавем,
Ин ҳама сарчашмаи меҳру муҳаббат будааст.

Ноумедӣ дидаву навмед гардидем ҳама,
Меваи ширини он ин сабру тоқат будааст.

Мо агарчанде ба дунё сӯхтему сохтем,
Зиндагӣ худ пешбурди роҳи қисмат будааст.

Одамон ҷон медиҳанд, андар раҳи одамгарӣ, Он касе дар ишқ мемирад, интизор будааст.