ჩემი ცის და მიწის სითბო,
შორეთს გამომყოლია,
ვერ ვივიწყებ ჩემს ქვეყანას-
რა სამშობლო მქონია!
ჩემი ქვეყნის ქებათ-ქება,
აქაც გამიგონია,
სიამაყით ვფიქრობ ღმერთო-
რა სამშობლო მქონია!
ცად აზიდულ ლამაზ მთებში,
თავი ღმერთთან მგონია,
აღტაცებით მსურს ვიყვირო-
რა სამშობლო მქონია!
თუმცა მთაში მწვერვალები,
თეთრად დაუთოვია,
ბარში ყვავის ია-ვარდი-
რა სამშობლო მქონია!
შორით მოსჩანს მწვერვალები,
ჯიხვთ რომ დაუთქორიათ,
გაოცებულს სუნთქვა მეკვრის-
რა სამშობლო მქონია!
ცის ტატნობზე ფრინველი ჩანს,
არწივი თუ ქორია,
თვალი ცქერით ვერა ძღება-
რა სამშობლო მქონია!
თუმცა ბევრჯერ წაქცეულა,
მტერიც ბევრი გვყოლია,
ბოლოს მაინც იმარჯვებდა-
რა სამშობლო მქონია!
მტერთ სიმრავლე ჩვენს წინაპართ,
ჭკუით გადუწონიათ,
ისტორია თვითონ ყვება