Qabristonda kecha yoqqan qor,Mildir-mildir erib yotibdi, Go'r ustida bir it ingrab zor,Loyga bag'rin berib yotibdi. Kecha tobut ko'tarilgan dam,U beorom yugurgan-elgan,Quvsalar xam tosh otsalar xam,El ortidan mozorga kelgan.Otasidan ayrlisa agar,Buncha kuymas odam bolasi. Yolg'on edi kecha yig'ilar,Rost edi shu itning nolasi.Sovuq tunda qotib, diydirab, Qabrga y qo'yib yotdi bosh.Erigan qor kabi mildirab,Ko'zlaridan tinmay oqdi yosh... Biz insonmiz, soxibi dunyo,Qudratlimiz, mag'rurmiz, to'qmiz. Sadoqatda,mexrda ammo.SHu bechora itcha xam yo'qmiz!