რა, არ ხდებიან ეგეთი ქალები,
პოეტის ცოლები ბიჭო,
და შენი დარდი და, ფიქრი და წვალება,
უთუოდ გამოვა ფუჭი,
დარდი ხარ რაცა ხარ, მთლიანად დარდი ხარ,
დადიხარ, აწვალებს ნერვებს,
სიღრმემდე ამღვრეულ თვალებით დადიხარ,
ოცნებობ, არ გინდა ბევრი,
სულ ერთი უარით ნაკლები სამყარო,
სულ ერთი ხელის კვრით მცირე,
იმდენად მოგინდა, მარილში ჩაყავი,
ლექსებზე გაჭრილი ცერი.
გულს ლანგრით ატარებ და ხელში აჩეჩებ,
მათ, ხელს რომ გიკრავენ ლანგარს,
მე მესმის და ზღვასაც, ქალივით გაჩეჩილს,
როდესაც რაიმეს კარგავ,
თუ როგორ ყვირიხარ, შენივე ძვლებიდან,
იმდენად გიწუნებს ბედი,
ხანდახან საკუთარ ცხოვრებას ვერ იტან,
როდესაც სხვებისას ხედავ,
არა, არ ხდებიან პოეტის ცოლები,
ეგეთი ქალები ბიჭო,
ტოლები ნახეთო, (უენო თოლე