Кӯзаро бишкаставу бар санг тухмат мекунӣ,
Чомро бишкаста, соқиро маломат мекунӣ.
Бас дуиҳо дидаам дар табъи пасту дуни ту,
Худ разолаткору умеди адолат мекунӣ.
Аз хатои дигарон то осмон даф мезанӣ,
Худ хатоандешу андози башорат мекунӣ.
Дар ниходат нест номе аз каломи гарму нарм,
Худ дуруштохангу оханги назокат мекунӣ.
Остинро ҷанг меандозӣ бо дастони дӯст,
Бо хамокатхот изхори рафокат мекунӣ.
Дар дуконат нест чизе сохта аз дасти ту,
Кухнадузу, лек даъвои асолат мекунӣ.
Маншаи хайвони андар туст, дар худ вонигар,
То кучо аз одаму олам шикоят мекунӣ.