ЭндигинаМосквага келган кезларимэди.Тунги бирлар чамасиМосквакўчаларида юрарканман,бирқизни қаттиқ бақиргановозини эшитиб қолдим. Усофрус тилида, - Ёрдамберинглар,мен ҳали ёшман, илтимос,менга тегманглар,- деябақирарди. Ўзбекэмасманми,оримқўрқувимниенгиб овоз келаётгантомонгаюгурдим. Одатда ҳаёлимгакелган биринчи фикр мениалдамасди, бу сафар ҳампандбермади, ўйлаганимдектўлачадан келган иккинафарйигит қизни зўрлашгауринарди. Оғзидан сўлагиоқибатрофни назоратсизқолдирганйигитлар атиги 3-4 метрқолгандагина менипайқашди.Бироқ, кеч эди, сабабийигитлардан бири менгақайрилиши биланбашарасинибежашга улгургандим.Ўзбекйигитини муштини татибкўрмаган чоғи, зарбанатижасида хушидан кетди.Иккинчиси эса мен