Biri Vardı, Biri Yox
Uşaqlar necə ki körpədirlər, ana laylasına
uyuyurlar. Elə ki, bir az böyüdülər, axşamlar atalarından
nağıl istəyirl ər. Mənim bildiyim nağıllar isə çox deyil.
Axşamların birində, nağıllarım qurtaranda fikirləşdim ki,
bu dəf ə öz taleyimin nağı-hnt söyləyim...
Olan olub, keçən keçib bəlkə də,
Indi daha kövrəlməyin yeri yox.
Ömrüm boyu belə gəlib mənimki
Əvvəlindən biri vardi, biri yox.
Uzaqdaydı mən istəyən ocaqlar,
Ürəyimdən gəilb keçdi sazaqlar.
Atalıydı, analıydı uşaqlar,
Bizim evdə biri vardı, biri yox.
Gözlərimə doldurmuşam yağışı,
Bir köynəkdə çıxarmışam mən qışı.
Şalvar-pencək geyinirdi tay-tuşum,
Məndə isə biri vardı, biri yox.
Üzüm güldü