თუ ეს ცხოვრება არის თამაში,
და ეს სამყარო თეატრის სცენა,
მაშინ ღმერთი ზის ალბათ დარბაზში,
მსახიობები სცენაზე ჩვენ ვართ.
ფაქტი ერთია, რომ ეს სპექტაკლი
აღფრთოვანებას ვერ იწვევს მასში,
ურეჟისოროდ დარჩენილ დასს კი
დიდი დრო გაჰყავს როლების ცვლაში...
სამწუხაროა, რომ თეატრი არ არის კინო,
კადრს ვერ ამოჭრი, შეცდომები აქ არ სწორდება,
რეპეტიცია ერთხელ მაინც რომ გააცდინო,
სხვა დაგასწრებს და შენი როლი სცენარს მოსწყდება...
ერთი შეხედვით ტრაგიკულია,
კომედიასაც წააგავს თითქოს,
აქ ზოგი გმირი გარიყულია,
ზოგიც კი დიდ ყურადღებას იპყრობს.
მთავარი გმირი არა ჰყავს სპექტაკლს,
ყველა როლი აქ გრძელ ჯაჭვს კრავს, მტკიცეს.
ჩვენ ჩვენებურად წარვმართავთ ერთ აქტს
და შეფასებას უფლისგან ვიღებთ...
სახეზე ვატყობ რომ ვეცოდებით,
მ