მერე რა, რომ გალაკტიონს ადიდებენ,
მერე რა, რომ პოეზიას მეფობს შოთა,
მეც სათქმელი დამიგროვდა საკვამურში,
საქართველომ მერამდენედ დაიჩოქა.
მერე რა რომ
ღვინო მიყვარს მათრობელი,
მერე რა რომ მეფე არის ჩემი მუზა,
მეც კაცი ვარ უპატრონოდ დაგდებული,
უკვდავება მოკვდავებით დაიხუნძლა.
ზევსმა ფარი დამალეწა მე მკლავებზე,
კუბიდონმა სიყვარული ჩემით შექმნა,
პოსეიდონს გავაბრაზებ მე სიმშვიდით
და იესოს ვეკითხები _ სხვა რა მექნა?!
თუ მოწყალედ მომიხვედი, ძეო ღვთისავ,
მორჩილება რაღას გმატებს მაშინ ჩემი,
ცოდვილს ცოდვა მომიტევე, მამაღმერთო,
მოწყალება დამანახე ამით შენი.
დავამსხვრიე ყველა მითი, ყველა კერპი,
საქართველო გავიმეტე დასაჯიჯგნად,
ნაზარეველს რომ ჯიჯგნიდნენ
ჯვარზე გაკრულს,
უფლის თვალში სწორედ მაშინ გაიკვირტა.