Фильтр
ВсёУвлечения
Խորհել
09:58
Խորհել
09:29
Միշտ սիրտը զարկում է այնտեղ, որտեղ հոգի կա, ամեն ինչ գտնելու ճանապարհին հոգին չկորցնեք, այնքան դատարկ է մարդը հարստության մեջ և այնքան լիքն է, երբ հոգի է գտնում ամբոխի մեջ:

Արմինե Ասպար
Խորհել
09:18
Բարի լույս։
Թող այս օրը սկսվի խաղաղ մտքով, բայց արթուն կամքով։
Թող յուրաքանչյուր փոքր քայլ քեզ մոտեցնի այն կյանքին, որի մասին լուռ երազում ես։
Հիշիր՝ մեծ փոփոխությունները ծնվում են այն պահերին, երբ չես հետաձգում ինքդ քեզ։
Այսօր արա թեկուզ մեկ փոքր քայլ,
💫МИ💫 ЛАНА💫
вчера 15:58
Иногда жизнь дарит встречу
без объяснений ...
Ты не знаешь, зачем этот человек пришёл, но чувствуешь : он оставит в тебе
что - то нужное ...
𝐻𝒜𝒩𝒢𝐼𝒮𝒯 𝑀𝒜𝑅𝒟
вчера 14:40
Աստծո սերը ժամանակավոր չէ։ Այն հավիտենական է, հաստատուն, անփոփոխ։ Նա չի թողնում մարդուն անգամ մեղքի մեջ, այլ` միշտ մեզ օգնում է գտնել Իր լույսը, երբ մոլորված ենք ու կուրացած 🙏
Խորհել
вчера 11:42
Լավ է, երբ հավատ ունես...
Ոչնչից այն կողմ դեռ հույս կա:
Л Г
28 янв
Գիտե՞ս մենք ընդհանուր բան ունենք` դու և ես. մենք երկուսս էլ մենակ ենք աշխարհում...

Դաֆնա դյու Մոր
Խորհել
28 янв
«Քրիստոս չասաց․ «Ես ձեզ դրախտ կտամ», այլ ասաց․ «Ես եմ դրախտը»։
Երբ Նա մտնի մեր սրտի մեջ, դրախտը Նրա հետ միասին կմտնի»։

Սուրբ ծերունի Պաիսիոս (Աթոսացի)

XX դարի ամենահայտնի և սիրված ուղղափառ սրբերից մեկն է, մեծ աղոթական, հոգևոր հայր և մարգարեական շնորհ ունեցող աստվածապաշտ մարդ։
Մարդիկ հազարներով էին գալիս նրա մոտ՝ խորհուրդ, մխիթարություն և աղոթք խնդրելու։
Նրա խոսքերը լի են հույսով, լույսով և Քրիստոսի կենդանի ներկայությամբ։
Ծերունի Պաիսիոսը մշտապես սովորեցնում էր, որ
Քրիստոնեությունը գաղափար չէ, այլ կենդանի հարաբերություն Քրիստոսի հետ։
Այդ պատճառով էլ ասաց․
«Քրիստոսը Ինքն է դրախտը»...

Հոգու Կանչ
𝐻𝒜𝒩𝒢𝐼𝒮𝒯 𝑀𝒜𝑅𝒟
28 янв
Մենք տեսանք ու վկայում ենք, որ Հայրն իր Որդուն ուղարկեց որպես աշխարհի Փրկչի։ Ով դավանում է, որ Հիսուսն Աստծու Որդին է, Աստված նրա մեջ է բնակվում, և նա՝ Աստծու մեջ

Ա Հովհ. 4:14-15
Խորհել
28 янв
Уходят наши матери от нас,
Уходят потихонечку, на цыпочках,
А мы спокойно спим, едой насытившись,
Не замечая этот страшный час.
Уходят наши матери от нас не сразу, нет,
Нам это только кажется, что сразу.
Они уходят медленно и странно,
Шагами маленькими по ступеням лет
Все удаляются они, все удаляются.
К ним тянется очнувшись ото сна,
Но руки вдруг о воздух ударяются -
В нем выросла стеклянная стена!
Мы опоздали. Пробил страшный час.
Глядим мы со слезами постоянными,
Как тихими суровыми колоннами
Уходят наши матери от нас...

Евгений Евтушенко
загрузка
Показать ещё