(დასასრული)

-ქეთი გააგრძელე კითხვა, რატომ გაჩერდი? დამიყვირა ნიკუშამ
-მეტი აღარა აქ მთავრდება. ჩავილაპარაკე სევდიანმა
-მოიცა რას ქვია არაა, დამიყვირა ისევ და ბლოკნოტი ხელიდან გამომგლიჯა, გიჟივით ფურცლავდა გვერდებს თითქოს იქ რამეს აღმოჩენას ცდილობდა
-აუ ტო მართლა აღარა. ჩაილაპარაკა სევდიანმა
-შენი აზრით ეს ისტორია სიმართლეა. ჩავილაპარაკე მე
-არ ვიცი, მაგრამ ძალიან მაინტერესებს. მიპასუხა მშვიდად
-შენი აზრით ადამიანებს ამდენი უბედურების გადატანა მართლა შეუძლიათ. ვკითხე ინტერესით
-ალბათ კი, ან შეიძლება არა. ამას ჩვენ ვერასდროს გავიგებთ. მითხრა მშვიდად ადგა და ოთახიდან გავიდა. მე ხელმეორედ დავიწყე ისტორიის კითხვა, მინდოდა მის სინამდვილეში დავრწმუნებულიყავი, მაგრამ ბოლომდე მაინც მიჭირდა დაჯერება.
ერთი თვის მერე ნიკუშა ისევ შემომივარდა ოთახში, ისევ ისე გამაღვიძა როგორც მაშინ, ისევ ისეთი აფორიაქებული იყო და სახის გამომეტყველებაც კი იგივე ქონდა.
-უნდა ვიპოვოთ გესმის, აუცილებლად უნდა ვიპოვოთ. ჩაილაპარაკა აღელვებულმა
-კი მაგრამ ვინ უნდა ვიპოვოთ? გავიოცე მე
-ელენე უნდა ვიპოვოთ გესმის, ერთი თვეა ნორმალურად არ მიძინა, სულ მაგაზე ვფიქრობ, აუცილებლად უნდა დავრწმუნდეთ მაგ ისტორიის სინამდვილეში. ჩაილაპარაკა არეულმა
-მე მეგონა აღარც გახსოვდა. ვუთხარი სევდიანმა
-ყოველ ღამე სულ მაგაზე ვფიქრობ აღარც მეძინება, ამ გოგოზე სიმართლე თუ არ გავიგეთ გავგიჟდები. ჩემი ძმა თავის თავს არ გავდა, საერთოდ გულთან ახლოს არაფერი მიქონდა ხოლმე, მაშინ გაოცებული ვუყურებდი, როგორ ნერვიულობდა გოგოს შესახებ, რომელიც შეიძლება არც არსებობდა.
მეორე დღიდან გადავქექეთ ინტერნეტ სივრცე, სოციალური ქსელები, მაგრამ ელენე ჩანტლაძის შესახებ ინფორმაციას ვერსად მივაგენით, ეს ამბავი არავისთვის მოგვიყოლია, მაგრამ მთელი ჩვენი სამეგობრო ჩავრთეთ ელენეს ძებნაში, ის კი არსად ჩანდა. ერთი თვე ორივე გიჟებივით ვეძებდით ტაქსისტს რომელმაც ჩანთა მესროლა, მოვიარეთ თბილისის ყველა ციხე, მაგრამ რა თქმა უნდა არავინ არაფერი გვითხრა, უკვე ორივეს მანიად გვქონდა ქცეული მისი პოვნის იდეა, ალბათ ასჯერ მაინც წავიკითხეთ თავიდან ყველაფერი რომ რამე ხელმოსაჭიდი გვეპოვა, საჯარო რეესტრში უამრავი ელენე ჩანტლაძე ვნახეთ მაგრამ ასაკი არცერთს არ ემთხვეოდა, დაახლოებით ერთი წელი გაგრძელდა ჩვენი შერლოკ ჰოლმსობა, მაგრამ უშედეგოთ, მათ ვერანაირ კვალს ვერ მივაგენით, ვერც ჯაბა მიქაძე და ვერც ელენე ჩანტლაძე, ვერსად ვერ ვიპოვეთ, ბოლოს ფარხმალი დავყარეთ, უკვე ყველანაირი იმედი გადაგვეწურა იმისა რომ ისინი ნამდვილად არსებობდნენ, მერე უკვე იმიტომ გვინდოდა ჩანთის პატრონის პოვნა რომ, მისთვის თავისი ბლოკნოტები დაგვებრუნებინა. ერთხელაც წელში ამოგვივიდა ქარის წისქვილებთან ბრძოლა, იძულებულები გავხდით საკუთარი თავები დაგვეჯერებინა, რომ ეს ისტორია მოგონილია, მაგრამ ვერაფრით ვერ ამოვიგდეთ გონებიდან, მე და ნიკუშა ხშირად ვფიქრობდით იმაზე, შერიგდნენ თუ არა? ცოცხლები არიან თუ არა? ნეტა ავტორი როგორ დაასრულებდა მათ ისტორიას. ბედნიერებს დატოვებდა თუ უბედურებს?, ერთი პერიოდი ისიც ვიფიქრეთ, რომ წიგნად გამოგვეცა, რომ ავტორს ენახა და შემოგვხმიანებოდა, ბოლოს მივხვდით რომ ეს ყველაფერი ცოტა ხანში გაგვაგიჟებდა, ხოდა დავიფიცეთ რომ აღარასდროს აღარ ვილაპარაკებდით ელენეზე და მისი ჩანთაც საგულდაგულოდ გადავმალეთ, არ გვინდოდა მისი ნივთებისთვის თვალი მოგვეკრა, მაგრამ რატომღაც გადასაყრელად მაინც ვერ გავიმეტეთ
ცხოვრება თითქოს ჩვეულებრივად გავაგრძელე, უნივერსიტეტი, მეგობრები, ელენეზე სულ უფრო და უფრო იშვიათად ვფიქრობდი, მაგრამ უკვე ვფიქრობდი როგორც ნაწარმოების პერსონაჟზე, ჩემს მისაბაძ გმირზე. აი ბავშვობაში, რამე სათამაშოს რომ მოგიტანენ და შენ ერთი სული გაქვს როდის გატეხავ და აღმოაჩენ შიგნით რა არის, მაგრამ სათამაშო ისეთი მაგარია რომ არაფერი გამოგდის, ან დედამ წაგართვა და დაგიმალა. ხოდა შენც წევხარ და ფიქრობ, სულ იმაზე ფიქრობ რა ხდებოდა სათამაშოს შიგნით, დროთა განმავლობაში ივიწყებ სათამაშოს, იზრდები და სხვა რაღაცეებზე გადაგაქვს ყურადღება, მაგრამ მნიშვნელობა არა აქვს რამდენი წლის იქნები ათის, ოცის თუ ოთხმოცის, ერთხელაც ცდუნებას მაინც ვერ უძლებ, ინტერესის ჭია შენზე იმარჯვებს, სათამაშოს იატაკზე დახეთქებით, ან რამე მაგარი საგნის ჩარტყმით შუაზე ტეხ, მნიშვნელობა არა აქვს შიგნით რამე გხვდება თუ ცარიელია, შენ სიმშვიდეს გრძნობ, გიხარია რომ როგორც იქნა, ცნობისმოყვარეობა დაიკმაყოფილე, სარკეში კმაყოფილი სახით იყურები და იქედან შენი პატარაობა გიყურებს, ბედნიერია შენი ბავშვობა, ბედნიერია რომ ახლა მაინც შეძელი ამის გაკეთება. დაახლოებით სათამაშო წართმეული ბავშვივით ვგრძნობდი თავს მეც, ეს ბლოკნოტები ჩემთვის საჩუქარივით იყო, წავიკითხე შიგნით რაც ეწერა, მაგრამ იმაზე ფიქრი სიმართლე იყო თუ არა, არასდროს მომასვენებდა. სამწუხაროდ სათამაშოს გატეხვა უფრო იოლია, ელენეს პოვნა შეუძლებელი აღმოჩნდა.
მიუხედავად იმისა რომ ამ ისტორიაზე ფიქრს ჭკუიდან გადავყავდი, მაინც ვფიქრობდი, ანდა როგორ არ უნდა მეფიქრა, როცა ელენესავით მეც ყველა განცდას უკვე ფერებად ვხედავდი. ჩემი მეგობრობა იყო მწვანე, ჩემი სიყვარული იყო იისფერი, ჩემი მონატრება იყო ლურჯი, ჩემი ცნობისმოყვარეობა იყო შავი, ძალიან შავი, ელენეს ბლოკნოტების ყდებივით შავი, მაგრამ სამწუხაროდ ვერასდროს ვერ გავიგებდი როგორი ფერია როცა ცნობისმოყვარეობას იკმაყოფილებ.
ამასობაში ბევრი წელი გავიდა, მე უნივერსიტეტი დავამთავრე, მუშაობა დავიწყე, მერე გავთხოვდი კიდეც, ელენეს ისტორიაზე, უკვე ძალიან იშვიათად ვფიქრობდი, სხვა იმდენი საზრუნავი და საფიქრალი გამიჩნდა ათაში ერთხელ თუ გამახსენდებოდა ხოლმე, მაგრამ დავიწყებით არასდროს დამვიწყებია. პირველი ბავშვი გოგო გამიჩნდა, ჩემმა ქმარმა აიჩემა სახელი მერე უნდა შევურჩიოო, ბედის ირონიით ელენე დაარქვა, თავიდან რომ მითხრა შოკში ჩავარდი, არადა დამეფიცება მისთვის ამ ისტორიაზე არაფერი მქონდა მოყოლილი, ჩემი ელენე იყო კიდევ ერთი მტკიცება იმისა რომ ის ელენე არასდროს დამავიწყდებოდა, ის ჩემთვის ბედისწერასავით იყო.
ხოდა ერთ დღეს, მისი ბლოკნოტის პოვნიდან დაახლოებით 7 წლის შემდეგ, დილაუთენია ბრახუნი ატყდა ჩემს კარებზე, მე ზლაზვნით წამოვდექი ლოგინიდან, ჯერ კიდევ მძინარემ გავიარე მისაღები კარი, გაოცებულმა გავაღე კარი და ისევ ნიკუშა შემომივარდა ოთახში, ისევ ისე გამაღვიძა როგორც მაშინ, ისევ ისეთი აფორიაქებული იყო და სახის გამომეტყველებაც კი იგივე ქონდა.
-ქეთუშ დაჯექი ეხლა ისეთ რაღაცას განახებ შოკში ჩავარდები. მითხრა აღელვებული ხმით
-კი მაგრამ რა მოხდა? შემეშინდა მე
-ამას შეხედე. მითხრა ღიმილით და ხელში პრიალა ჟურნალი მომაჩეჩა, ჟურნალის ყდიდან დაახლოებით 30-35 წლის ულამაზესი ქალი იყურებოდა და თვალისმომჭრელად იღიმებოდა. ისეთი განცდა დამეუფლა რომ ის უკვე სადღაც მყავდა ნანახი
-კი მაგრამ ეს ვინაა? ვკითხე გაოცებულმა, ჩემს ძმას
-ისა ქეთუშ ისაა, წაიკითხე. მიყვიროდა ის. ფოტოს გასწვრივ წარწერას დავაკვირდი და მოულოდნელობისგან პირი გამიშრა. „ციხის საკნიდან დიდ ბიზნესში, ანუ ელენე მიქაძის გზა ქველმოქმებედამდე“ . დედა მომიკვდეს ტირილი დავიწყე, ნიკოც ტიროდა, ვისხედით ოცდაათ წელს გადაბიჯებული და-ძმა და ვტიროდით, მაშინ როცა ბავშვობაშიც კი არ მიტირია. სულმოუთქმელად წავიკითხე მისი ინტერვიუ, წერდა როგორ დაიწყო პატარა ბარიდან და როგორ გახდა რესტორნების ქსელის მფლობელი, ამბობდა ვერ ვიტან პრესასთან ურთიერთობას და პირადზე არაფერს მოგიყვებით, აქ მხოლოდ ჩემს ფონდზე სალაპარაკოდ მოვედიო, კი ის იყო ნამდვილად ის იყო, ერთ დროს ძალადობის მსხვერპლი ელენე ყვებოდა, როგორ დააარსა „ძალადობის მსხვერპლ ადამიანთა დახმარების ფონდი“ ყველას მოუწოდებდა რომ როგორც კი ძალადობის ფაქტს აღმოაჩენდნენ, მათთვის მიემართათ და ისინი ყველაფერს იზამდნენ მათ დასახმარებლად.
-ნიკო შენ თუ ხვდები რომ ჩვენ ელენე ცხვირწინ გვყავდა, გახსოვს ბავშვობაში, სკოლიდან გამოსულები, იმ პატარა კაფეში რამდენჯერ შევსულვართ, ან მისი მოტანილი შოკოლადის ბლითები რამდენჯერ გვიჭამია, მაშინ ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი რომ ის იყო. ან მის რესტორანში რამდენჯერ ვყოფილვართ. ღმერთო ჩემო რამდენჯერ მითქვია მისთვის გამარჯობა და არცერთხელ არ გამჩენია ეჭვი რომ ის იყო, წარმოიდგინე მის მსგავსი რამდენია ჩვენს გვერდით, ერთი შეხედვით კარგად რომ გამოიყურებიან და კაცმა არ იცის მათ გულში რა სევდა ტრიალებს, შეიძლება ჩემი რომელიმე მეგობარი, ნათესავი ან უბრალო ნაცნობი ძალადობის მსხვერპლია და ეს მე აზრადაც არ მომივიდეს, ვინ იცის რის ფასად უჯდებათ ზოგჯერ ადამიანებს ღიმილი, აი მაგალითად ელენემ რამდენი იწვალა იმისთვის რომ ასე ბედნიერს გაეღიმა. ვჩურჩულებდი მე და ცრემლებს ვიწმენდდი.
-იცი როგორ ვარ, ამ ხნის მანძილზე პირველად დავმშვიდდი, ისე მინდოდა ელენე რეალური ყოფილიყო, ისე მინდოდა. ჩურჩულებდა ჩემი ძმა
-გახსოვს რამდენი ვეძებეთ, არადა ნაპოვნი გვყოლია, მაგრამ ვერ დავიჯერეთ რომ ის შეიძლებოდა ჩვენი ნაცნობი ყოფილიყო. ვერ დავუშვით, რომ ჩვენს რომელიმე ნაცნობს შეიძლებოდა ეს დამართოდა.
მთელი ორი კვირა ვფიქრობდი მივსულიყავი თუ არა მის სანახავად, მთელი ორი კვირა არ მიძინა ფაქტიურად, ბოლოს ჩემი მშობლების სახლში წავედი, ძველი ნივთები გადმოვყარე, ელენეს ჩანთა ავიღე და მისკენ გავეშურე, რადგან მისი მისამართი არ ვიცოდი სამსახურში მივადექი, მდივანმა მითხრა რომ არ იყო, მე ბევრი ვემუდარე რომ მისი სახლის მისამართი მოეცა, ბოლოს მოვატყუე რომ ძალადობის მსხვერპლი ვიყავი, ისიც უპრობლემოდ დამთანხმდა. ქალაქის შუა გულში უზარმაზარ სახლს მივადექი, ეზოს კარის ზარს ხელი მივაჭირე და დაველოდე კარს როდის გამიღებდნენ, ცოტა ხანში კარი ათიოდე წლის ბიჭმა გამიღო. ალბათ მისი შვილია გავიფიქრე მე.
-შეგიძლია ელენეს დაუძახო? მუდარის ხმით ვკითხე ბავშვს
-ელენე, ლენაა, შენთან სტუმარია? დავარდა ბავშვი ყვირილით, ესე იგი მისი შვილი არაა. გავიელვე თავში, ცოტა ხანში ჭიშკარი კიდევ ერთხელ გაიღო ჩემ წინ ის იდგა, ისეთი უბრალო იყო, არაფრით გავდა ჟურნალის ყდაზე ქალს, ლამაზად ეცვა და წინსაფარი ქონდა აფარებული, ეტყობოდა რომ სამზარეულოში ფუსფუს მოვაცდინე.
-მე მეძებთ. მკითხა გაოცებულმა
-თუ ელენე მიქაძე თქვენ ხართ, მაშინ კი. გულწრფელად ვუპასუხე მე თან გავიღიმე
-ხოდა მაშინ ზუსტად მოსულხართ, შემოდით გარეთ რატომ დგახართ, დამიყვირა მხიარულად, გვერდზე გამწია და ლამის ძალით შემაგდო ეზოში, გარშემო საოცარი ვარდის სურნელი იდგა, მთელი ეზო ულამაზესი ყვავილებით იყო მორთული, ცოტა მოშორებით კიდევ ერთი პატარა სახლი იდგა. ზემოთ ავიხედე, სახლის გარშემო სულ აივნები ქონდა.
-წამოდით ვერანდაზე დავსხდეთ, მითხრა მხიარულად და მეგობრულად დამადო მხრებზე ხელი
-როგორც გნებავთ. გაოცებულმა ჩავილუღლუღე მე
-აი აქ დაჯექი, მე ყავას მოვიტან და მოვალ, ყავას ხომ სვამ? მკითხა მეგობრულად, მეც თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე.
ვუყურებდი და ვერაფრით ვიჯერებდი რომ ეს ქალი თითქმის ორმოცი წლის იყო, ამდენი ტანჯვა და უბედურება ქონდა გამოვლილი. მაქსიმუმ 30 წლისას გავდა უმაკიაჟოდ, იმ ფოტოზე მაკიაჟი კიდე უფრო აბერებდა. ისეთი შეგრძნება მქონდა რომ უკვე საუკუნეა ვიცნობ, თითქოს ჩემი ახლო მეგობარი ყოფილიყოს, ის ვერც კი წარმოიდგენდა მე რამდენი საერთო მქონდა მასთან. გაოცებული ვიყავი მისი სისადავით, ამდენი ფულის პატრონს მგონი მოსამსახურეც არ ყავდა, კარი ბავშვმა გამიღო, ახლა ყავის მოსატანად თვითონ წავიდა, დაცვაც კი არ ჩანდა არსად. მალევე დაბრუნდა ამჯერად წინსაფრის გარეშე ხელში, სინი ეჭირა. აკურატულად დაალაგა ყავის ფინჯნები მაგიდაზე, გვერდით ტკბილეულიანი თეფშებიც დაუწყო. თეფშებს დავხედე და გამეღიმა, თვითონ გაკვირვებულმა შემომხედა.
-იცით წლების წინ მე თქვენს ბარში დავდიოდი და ვგიჟდებოდი თქვენს გაკეთებულ ბლითებზე? ვუთხარი მხიარულმა
-მართლა? ხოდა ძალიან კარგი შეგიძლია მიირთვა, ესეც ჩემი გაკეთებულია. ხმაში დაეტყო რმ ჩემი სიტყვები ძალიან გაუხარდა
-მადლობა ელენე. ჩავილაპარაკე მე
-უიმე თქვენთვის სახელის კითხვა სულ დამავიწყდა. ჩაილაპარაკა დამნაშავესავით
-ქეთი ნაკაშიძე. ჩავილაპარაკე მე და ხელი გავუწოდე
-ელენე მიქაძე. ჩაილაპარაკა მან გულიანად გაიცინა და ხელი ჩამომართვა
-თქვენ არ იცით ჩემთვის რამხელა ბედნიერება თქვენთან შეხვედრა. გულწრფელად ვუთხარი მე
-მოდი თქვენობით არ გვინდა რა, შეგიძლია ელენე, ან ელი დამიძახო, ჩემმა მდივანმა მითხრა რომ მოხვიდოდით, ხოდა მეც გელოდი. ქეთი რით შემიძლია დაგეხმარო? მკითხა მშვიდად
-შენ ვერც წარმოიდგენ უკვე როგორ დამეხმარე. ჩავიჩურჩულე მე და ჩანთისკენ წავიღე ხელი
-კი მაგრამ არაფერი მესმის, ჩაილაპარაკა დაბნეულმა. მე ჩანთიდან ბლოკნოტები ამოვიღე და მაგიდაზე დავაწყვე, თვალები აემღვრა, სახეზე ბედნიერების ტალღამ გადაუარა, აწყლიანებული თვალებით შემომხედა თითქოს მეკითხებოდა, ეს შენ საიდანო.
-ამის დასაბრუნებლად მოვედი , ვუთხარი მე და დამნაშავესავით თავი ჩავქინდრე
-კი მაგრამ ეს შენ საიდან? ამოილუღლუღა აკანკალებული ხმით
-ტაქსში ვიპოვე წლების წინ, მაგის მერე მთელი ცხოვრებაა გეძებ, მიუხედავად იმისა რომ ხშირად ვფიქრობდი, რომ რომელიმე ნიჭიერი მწერლის ფანტაზიის ნაყოფი იყო, სადღაც გულის სიღრმეში მაინც მჯეროდა რომ არსებობდი. დიდი ბოდიში რომ წავიკითხე, მაგრამ ამ ისტორიამ მთელი ჩემი ცხოვრება შეცვალა, ამ ისტორიამ მე ცხოვრება მასწავლა. ვუთხარი აღელვებული ხმით და ცრემლები მოვიწმინდე
-დღეს ჩემი დაბადების დღეა, მინდა გითხრა რომ ასეთი მაგარი საჩუქარი ცხოვრებაში არ მიმიღია, იმ დღეს ბაკურიანში მივდიოდით დასასვენებლად, მეც მანქანა სახლში დავტოვე და ტაქსით წავედი, იცი რამდენი ვეძებ, ძალიან დიდხანს ვგლოვობდი, ბოლოს ჩავთვალე რომ ეს ჩემი უკანასკნელი ტკივილი იქნებოდა. მითხრა სევდიანი ხმით
-ელენე შენ ჩემთვის მისაბაძი ადამიანი ხარ, პირადად მე ვამაყობ შენით, ცოტა ხნის წინ შემთხვევით გაზეთში თქვენი ინტერვიუ ვნახე, ვერც კი ვიფიქრე რომ გვარს შეიცვლიდით. არადა თავის დროზე საჯარო რეესტრი გადავქექე შენი ძებნით.
-ხო უკვე აღარც მახსოვს ელენე ჩანტლაძე როდის ვიყავი, რომ გავთხოვდი ქმრის გვარზე გადავედი. ჩაილაპარაკა მშვიდად
-შეიძლება რაღაც გთხოვოთ? ვკითხე მორიდებით
-ასეთი საჩუქრის შემდეგ რაც გინდა მთხოვე. მითხრა და გადაიკისკისა
-შეგიძლია ამ ისტორიის დასასრული მომიყვე? თუ გინდა რათქმაუნდა, თუ არა გაგიგებთ. ვუთხარი გულწრფელად
-დასასრულს ვერ მოგიყვებით, რადგან ჯერ არ დასრულებულა. გაგრძელებას გეტყვით თუ გინდა. მითხრა სიცილით, არა მართლა საოცარი სიცილი ქონდა ამ ქალს
-მინდა. სიხარულით ლამის ცაში ავიჭერი მე, ამასობაში ვერანდაზე დაახლოებით 20 წლის გოგო გამოვიდა, ელენეს უკნიდან მოუახლოვდა კისერში აკოცა და გადაიკისკისა.
-დაბადების დღეს გილოცავ დე. წამოიყვირა მხიარულად
-ეხლა უნდა იღვიძებდე ქალბატონო. ვითომ გაუჯავრდა ელენე
-კაი რა დედიკო დღეს მაინც ნუ მეჯუჯღუნები, კვირა თან ჩემი ულამაზესობის დაბადების დღე. სიცილით უთხრა გოგომ
-წადი ახლა გამასწარი, თორემ ულამაზესობა იქნება რომ მიგტყიპავს. ვერ ხედავ რომ დაკავებული ვარ? უთხრა ელენემ სიცილით
-უი ბოდიში ხელი რომ შეგიშალეთ, მაპატიეთ რომ ვერ შეგამჩნიეთ, შვილები ხომ იცი როგორ არიან დედების გარდა ვერავის ამჩნევენ. ჩაილაპარაკა გოგონამ დამნაშავესავით, მე გავუღიმე, რითიც ვაგრძნობინე რომ არაუშავდა, მერე დაიხარა კიდევ ერთხელ ხმაურით აკოცა დედამის და წავიდა.
-მაპატიე ქეთი, რაზე შევჩერდით. მკითხა ელენემ და ყავა მოსვა
-გაგრძელებაზე, რა მოხდა იმ ღამის შემდეგ, ჯაბა რომ იმ სახლიდან წავიდა. ვკითხე ინტერესით
-მეორე დღესვე დაბრუნდა უკან, მანქანაში ძალით ჩამტენა და თბილისში ჩამომიყვანა, ექვსი თვე მაინც ვაწუწუნე, ეს იყო სიხარულით და ბედნიერებით სავსე ექვსი თვე ჩემს ცხოვრებაში, იყო უამრავი სიურპრიზი, იყო სერენადები, რომანტიკული ვახშმები, უამრავი ვნებიანი კოცნა, უამრავი ვითომ გაბუტვა, უამრავი ჩახუტება. ცოლობაზე მხოლოდ ექვსი თვის მერე დავთანხმდი.
-რა გითხრა მაშინ რატომ წავედიო? ვკითხე მე, ამ ისტორიის ყველა დეტალი მაინტერესებდა
-ჩემი ნახატების ჩამოსატანად და ელენკას საბუთების წამოსაღებად, მან საბოლოოდ თქვა გერმანიაში ცხოვრებაზე უარი და უნდოდა იქაური საქმეები მოეგვარებინა, რომ შემოხვედი პატარა სახლს დაინახავდი, იქ ჯაბას სახელოსნოა, ახლაც იქაა და ხატავს, ძალიან ხშირად ხატავს ჩემს პორტრეტებს, და მთელ კედლებზე უკიდია., რათქმაუნდა სხვა რაღაცეებსაც ხატავს, მაგრამ ჩემს სურათებს ვერავისთვის იმეტებს, ჯერ ერთიც არ გაუყიდია. ცოტა ხანში მეორე სახელოსნოს აშენებაც მოგვიწევს უკვე იმდენია, ვეჩხუბები ნუ მხატავთქო მაგრამ არაფერი გამომდის. მითხრა ღიმილით და კიდევ ერთხელ მოსვა ყავა
-იმ დღეს, აი მაშინ კარებში რომ იდექი, ის რომ წასვლას აპირებდა, მას რომ არ ეთქვა ის სიტყვები მართლა გააჩერებდი? ვკითხე გაოცებულმა და გავინაბე პასუხის მოლოდინში
-კი გავაჩერებდი, ის კი არა რომ არ ჩამოსულიყო გერმანიაშიც ჩავაკითხავდი ალბათ, მე ჩემს სასამართლოზე ვთქვი რომ თავისუფლება მხოლოდ იმიტომ მინდოდა ომ ბედნიერი ვყოფილიყავი, მერე დედაჩემს დავპირდი სიზმარში რომ ბედნიერებისთვის ყველაფერს ვიზამდი, ხოდა საკუთარ თავსაც შევებრძოლებოდი, საკუთარ თავმოყვარეობას და პრინციპებს ფეხქვეშ გავთელავდი, რომ დამჭივრებოდა ფეხით ჩავიდოდი გერმანიაში და ჩემი ბედნიერებისთვის მაინც ვიბრძოლებდი, რადგან მის გარეშე ვერ ვიცხოვრებდი, ვერ ვისუნთქებდი, მოვკვდებოდი. ჩაილაპარაკა მშვიდად, მისი თითოეული სიტყვა, მის მიმართ კიდე უფრო მეტი პატივისცემით მივსებდა გულს. მართლა საოცარი ქალი იყო ელენე , აი ისეთი ათასში ერთხელ რომ იბადებიან
-მშურს თქვენი სიყვარულის, გულწრფელად გეუბნებით მართლაც მშურს. ცოლობაზე როგორ დაგითანხმათ? ვკითხე ინტერესით
-ცოლობაზე მან კი არა ელენკამ დამითანხმა, დაჩიდან რომ ჩამოვედით იმ დღეს ვნახე და შევრიგდით, მითხრა გაპატიებ მაგრამ მამიკო აღარ გააბრაზო აწიო, მეც პირობა მივეცი, რომ კარგად მოვიქცეოდი. თემოს და გვანცულა ქორწილზე ჯაბამ კიდევ ერთხელ მთხოვა ხელი და მორიგი უარი მიიღო, ისე მომწონდა შეყვარებულის როლში ყოფნა გათხოვება საერთოდ არ მეჩქარებოდა, მითუმეტეს რომ ისედაც სულ ერთად ვიყავით.
-მერე?
-მერე ჯაბა ძალიან გაბრაზდა, რაც ელენკას არ გამოპარვია, მომიახლოვდა და მითხრა როგორც ქალებმა ისე უნდა ვილაპარაკოთო, მერე გაოცებული ვუსმენდი, მისაყვედურა ჩემს მამიკოს ნუ აბრაზებ თორემ აღარ მომინდება რომ ჩემი დედიკო იყო, მისმა სიტყვებმა შოკში ჩამაგდო, ვკითხე მართლა გინდა შენი დედიკო რომ ვიყო მეთქი, კი მინდა ყველაფერზე მეტად, ნაყინზე მეტადაც კიო, შენ არ იცი ელენკაც ნაყინი როგორ უყვარს, ჭკუა ეკეტება. ხოდა მერეც მივხვდი რომ ჯაბა კი იყო ღირსი, მაგრამ ამ პატარა ანგელოზის გრძნობებით თამაში არ შეიძლებოდა
-მერე?
-მერე მივედი ჯაბასთან და ვუთხარი რომ ელენკას მისი ხელი ვთხოვე და ისიც დამთანხმდა, შენს ცოლად მოვწონვარ და სხვა გზა არ მაქვს რაც შეიძლება მალე უნდა დავქორწინდეთქო, მერე ქორწილიდან გავიპარეთ და ჯვარი დავიწერეთ, ასე გახდა გვანცულია ნახევარ საათში ძველი რძალი
-მერე?
-მერე უამრავი წელი გავიდა, მერე ბარის მაგივრად რესტორანი გავხსენი, მერე მეორე რესტორანი გავხსენი, მერე მესამე, ასე მივედი რვამდე, ბიზნეს ამდენ ხანს მე, თემო და გვანცა ვხელმძღვანელობდით, ახლა მათ გადავაბარებ, რადგან ფონდში ბევრი საქმე დამიგროვდა, ყველაზე მნიშვნელოვანი საქმეები კი შენ თვითონ უნდა აკეთო.
-შენ და ჯაბას შვილები არ გყავთ?
-კი სამნი, ელენკა, ერეკლე, გიორგი და მარი. გიორგი და ერეკლე ტყუპები არიან, ერეკლე ის ყალთაბანდია წეღან კარი რომ გაგიღო, ძალიან გამიხარდა ტყუპები რომ აღმოჩნდნენ, ერთს მამაჩემის სახელი ქვია, მეორეს ჩემი მფარველი ანგელოზის, ჩემი გიოსი, ბიჭები 11 წლისანი არიან უკვე. რაც შეეხება ქალბატონ მარიამს ჯერ ერთი წლის და თვეებისა, დედაც კი არ დაუძახია ჩემთვის, მხოლოდ მამას გაიძახის, პრინციპში აღარც გიო და ეკე მეძახიან დედას, უტყდებათ ბიჭებს, მეუბნებიან ჩვენთვის დასავით ხარ დედა არა ისო, მაგრამ დარწმუნებული ვარ მალე მიხვდებიან რომ ცდებიან, ამიტომ დიდად არ ვაპროტესტებ. ელენკას ისტორია უკვე იცი, ალბათ მიხვდი წეღან აქ რომ იყო, ის ჩემი პირველი სიხარულია, უკვე თითქმის ქალია და მაინც სულ დედიკოს მეძახის, დღემდე ხშირად მოდის ხოლმე ღამე ჩვენს ოთახში და მამამის ლოგინიდან აგდებს, მთხოვს რომ მაგრად ჩავეხუტო და მეც ვეხუტები, ჩემს ღვიძლ შვილებზე უფრო მეტად თუ არა ნაკლებად არ მიყვარს, ამ ქვეყანაზე არავის მივცემ უფლებას თქვას რომ ჩემი შვილი არა, ჩემია ჩემი სულის და გულის ნაწილია, ჩემი სისხლი და ხორცია და ცხოვრების ბოლომდე ასე იქნება. ჩაილაპარაკა მშვიდად
-ელენე ამდენი რამის გადატანა როგორ შეძელი? ვკითხე ნაღვლიანმა
-არ ვიცი, მართლა არ ვიცი, მაგრამ ახლა თავიდან რომ ვიწყებდე ცხოვრებას და ვიცოდე რომ ბოლოში ჩემს ქმართან და შვილებთან ასეთი ბედნიერი ვიქნები, მზად ვიქნებოდი იგივე ამეტანა, თუ მეცოდინებოდა რომ ყოველ ღამე ჯაბასთან ერთად ჩახუტებულს დამეძინებოდა, დილით მისი კოცნა დამაღვიძებდა, თვალის გახელას ვერ მოვასწრებდი და ჩემი შვილები ტორნადოსავით დამახტებოდნენ თავზე, თუ მეცოდინებოდა რომ ჩემს ლოგინზე ხტუნვის დროს ჩემი შვილების კისკის გავიგებდი, თავიდან გავუძლებდი იმ ყველაფერს, მაგრამ ერთი წამითაც აღარ ვიფიქრებდი რომ უბედურებისთვის გავჩნდი, მე ამ ქვეყანაზე ყველაზე დიდი ბედნიერებისთვის დავიბადე, და ამაში ყოველ დღე თავიდან ვრწმუნდები. მითხრა მშვიდად
-არ ფიქრობ ხოლმე წარსულზე?
-ამხელა ოჯახის და ამდენი საქმის პატრონს სისულელეებზე ფიქრის დრო სად მაქვს, არ უნდა ინერვიულო იმაზე რასაც ვერ შეცვლი, ის ჩემი წარსულია, მორჩა და გათავდა, რამდენიც არ უნდა ვიდარდო, მაინც ვერ შევცვლი, სამაგიეროდ შემიძლია ჩემი აწმყო და მომავალი შევცვალო უკეთესობისკენ და ამისთვის ყველაფერს ვაკეთებ. ასევე ვცდილობ სხვებსაც დავეხმარო მომავლის გაუმჯობესებაში, ვერც წარმოიდგენ რამდენი ადამიანი მოდის ყოველდღიურად ჩვენთან, ზოგი მათგანი ოჯახური ძალადობის მსხვერპლია, ზოგიც სამსახურეობრივი, ჩვენ ვცდილობთ თითოეულ მათგანს დავეხმაროთ, ეს ფონდი ჩემთვის და პელოსთვის შვილივითა, გვინდა საუკეთესო ავაშენოთ, საუკეთესოდ გავზარდოთ, რომ მერე სხვების დახმარება შეძლოს
-ხო მართლა პელო და ვახო როგორ არიან?
-კარგად ძალიან კარგად, უკვე მრავალშვილიანი მშობლები არიან, აქვე ცხოვრობენ ერთი სახლის დაშორებით, ჩვენს შორის კი თემო და გვანცას სახლი დგას. ჩვენ გადავწყვიტეთ რომ სულ ერთად ვყოფილიყავით და უკვე წლებია ასეც ვიქცევით, ჩვენი კარები არასოდეს არ იკეტება, ჩვენ მართლა ერთ ოჯახად ვცხოვრობთ, ერთ დიდ ბედნიერ ოჯახად.
-მადლობა ელენე, დიდი მადლობა, ბედნიერებას გისურვებ, შენ ამას ნამდვილად იმსახურე. ჩავილაპარაკე მე და წამოვდექი
-მოიცა დარჩი ცოტა ხანს, დღეს ჩემი დაბადების დღეა ყველანი აქ მოვლენ და პირადად გაგაცნობ. მითხრა მხიარული ხმით
-არა მართლა ძალიან მეჩქარება. ვუთხარი მე და გასასვლელისკენ წავედი. უკან მომყვა ისიც, ბაღში მამაკაცი შევნიშნე ყვავილებს კრეფდა.
-ჯაბა მოდი ვიღაც უნდა გაგაცნო? დაუძახა ელენემ, ისიც ჩვენკენ წამოვიდა, ვარდების თაიგული თავის ცოლს მიაწოდა და შუბლზე აკოცა, ელენემაც თვალები მინაბა და გულზე მიიხუტა.
-მართალია უკვე იცნობ მაგრამ, ეს ჩემი ქმარია ჯაბა. მომმართა მე
-ჯაბ ეს ქეთია ჩემი მეგობარი, მან ჩემი შავტუხები დამიბრუნა. უთხრა ქმარს და კიდე უფრო მიეკრო
-სასიამოვნოა. ჩავილაპარაკეთ ორივემ ერთდროულად, მე ჭიშკრამდე ჩახუტებულებმა მიმაცილეს და დამემშვიდობეს
-იცოდე კიდე უნდა გვესტუმრო. მითხრა ელენემ ღიმილით და ჩამეხუტა, მერე ჩემს ზურგს უკან ჭიშკარი მიიხურა. ვგრძნობდი რომ მე უკან დავბრუნდებოდი, თან არაერთხელ.
-მოიცა ვინ შავტუხებიო? გავიგე ჭიშკარს იქეთ ჯაბას მხიარული ხმა, რასაც ელენეს კისკისი მოყვა
რაღაცნაირად მშვიდმა დავტოვე მათი სახლი, მხრებზე უდიდეს ტვირთ მოცილებულმა, ასეთი ბედნიერი ელენეს ნახვა ჩემთვისაც უდიდესი საჩუქარი იყო. სანამ ჩემს მანქანას მივუახლოვდებოდი, უკვე ვიცოდი რა ფერი იყო როცა ცნობისმოყვარეობას დაიკმაყოფილებ. მწვანე იყო ელენეს თვალებივით, უძიროდ მწვანე, მერე მანქანის კარი გამოვაღე, დავჯექი და სარკეში ჩავიხედე, სარკეში საკუთარი თავი მიყურებდა ოღონდ, შვიდი წლით პატარა, მიყურებდა და ამაყობდა ჩემით, ამაყობდა რომ არც თუ ისე ცუდი შერლოკ ჰოლმსი გამოვდექი, მანქანა დავქოქე და გზას გავუდექი დოქტორი უატსონისაკენ, ჩემი ძმა ნამდვილად იმსახურებდა რომ ბოლოს და ბოლოს ამდენი წლის შემდეგ ამ ისტორიის გაგრძელება მოესმინა...