Nawili 29

იმ ღამით დედა მესიზმრა, კი ნამდვილად ის იყო, დედაჩემი, მას ჩემი სიყვარულივით უძირო თვალები და ენით აუწერელი სურნელი ქონდა. დედაჩემი ჩემს წინ იდგა და თბილად მიღიმოდა, მისი ღიმილი საოცარ სიმშვიდეს მგვრიდა, „დედა“ დავუძახე მე, მაგრამ ხმა არ გამცა. მხოლოდ გამიღიმა, ჩემკენ წამოვიდა და თმებზე მომეფერა. საოცარ სიმშვიდეს ვგრძნობდი, ძალიან ბედნიერი ვიყავი იქ დედაჩემთან, მინდოდა სულ იქ ვყოფილიყავი. იდგა დედაჩემი და მეფერებოდა, თმებზე, სახეზე, ხელებზე. მისი ხელები საოცარი იყო, მათი ყველა შეხება სიხარულად იღვრებოდა ჩემში, მერე მობრუნდა და წასვლა დააპირა.
-ისევ არ დამტოვო, დარჩი დე. შევეხვეწე მე
-მე სულ შენთან ვარ ჩემო გოგო, შენც ჩემთან ხარ, ჩვენ ერთმანეთში ვართ. დადა-შვილს ვერასდროს ვერავინ დააშორებს. მაპატიე მაგრამ ვერ დავრჩები დე. ნაღვლიანი ხმით ჩაილაპარაკა მან, მისი ხმა პირველად მესმოდა, ისეთი მშვიდი, წყნარი და სასიამოვნო ცხოვრებაში არაფერი მომისმენია
-მაშინ მე წამოვალ დე, შენთან წამიყვანე. ვთხოვდი მე
-ელენე მე შენთვის სიცოცხლე იმისთვის არ მიჩუქებია, რომ სიკვდილს ნატრობდე, უნდა იცხოვრო გესმის, ბედნიერებისთვის უნდა იბრძოლო, შენ ჩემი წილი ბედნიერებითაც უნდა იცხოვრო, ჩემს მაგივრადაც უნდა გაიხარო. შემპირდი დაიფიცე რომ სულ ბედნიერი იქნები. მთხოვდა მკაცრი ხმით
-გეფიცები დე, მე ყველაფერს გავაკეთებ ბედნიერებისთვის, მზად ვარ ყველას და ყველაფერს ვებრძოლო. დავიჩურჩულე მე
-მაშინ მე წავალ, მაგრამ სულ, სულ აქ მეყოლები და აქაც. მითხა თბილად, ხელი ჯერ შუბლთან მიიტანა მერე კი გულთან დაიდო, წავიდა და უსასრულობაში გაუჩინარდა, მე საოცრად ბედნიერი ვიყავი და მშვიდი ვიყავი, მიხაროდა რომ დედამ მისი სიკვდილის გამო არ მისაყვედურა, მე ცხოვრების დამღისგან ვთავისუფლდებოდი, დავრწმუნდი რომ დედაჩემს ვუყვარდი და მის სიკვდილს მე არ მაბრალებდა, ის არ ფიქრობდა რომ უბედურებისთვის გავჩნდი, პირიქით უნდოდა რომ ბედნიერებისთვის მებრძოლა.
დილით საოცარი შეგრძნებით გამოვფხიზლდი, ვგრძნობდი თითქოს ბატუტზე ვიწექი და ვიღაც ჩემს ცაში აჭრას ცდილობდა, თითქოს ვიღაც ჩემს გარშემო ცეკვავდა, თავი საოცრად მტკიოდა და თვალების გახელაც მიჭირდა, მაგრამ ვგრძნობდი ვიღაც როგორ მაქანავებდა და მინდოდა შემეჩერებინა, მერე ვიგრძენი როგორ დამახტა გულზე რაღაც არსება და ხელებით სახეზე მომეფერა, პატარა, გაყინული ხელები ქონდა და მისმა სიცივემ ერთიანად გამომაფხიზლა, ძალით გავახილე ერთმანეთზე მიწებებული თვალები და კიდევ ერთხელ დავინახე რა ფერია გაოცება, გაოცება ამჯერად ჟოლოსფერი იყო, ელენკას პიჟამასავით ჟოლოსფერი. თვალები გაუბრწყინდა როგორც კი გაღვიძებული დამინახა.
-რა იყო რა როგორი ძილისგუდა ხარ, ძლივს გაგაღვიძე. დამიყვირა საყვედურით, თვალები კიდევ უფრო ფართოდ დავჭყიტე, მეგონა მესიზმრებოდა, მაგრამ არა ჩემს ოთახში ვიწექი, ჩემსავე სახლში და ჩემს ლოგინზე ჩემი საყვარელი მამაკაცის შვილი დახტოდა.
-კი მაგრამ ელენე, შენ აქ რას აკეთებ? ვკითხე გაოცებულმა
-რას უნდა ვაკეთებდე, მე გუშინ შენთან მეძინა. ისეთი სახით მიპასუხა, თითქოს ჩემი კითხვით შეურაცყოფა მივაყენე, აქაოდა როგორ გავუბედე მეკითხა ჩემს საწოლში რას აკეთებდა. საწოლზე წამოვჯექი და მომხდარის გაანალიზებას შევეცადე, მერე გამახსენდა წინა დღით რაც მოხდა, მაგრამ ეს ბავშვი იქ როგორ აღმოჩნდა. აზრზე ვერ მოვდიოდი
-აქ ვინ მოგიყვანა? ვკითხე ინტერესით
-ვის უნდა მოვეყვანე, ჩემით მოვედი დიდი ვარ უკვე, თუმცა გატყუებ, არადა ტყუილი არ შეიძლება დავისჯები, თემო ბიძიამ და გვანციკომ მომიყვანეს. მითხრა და თან გადაიკისკისა, სურვილი გამიჩნდა მოვხვეოდი და ჩამეკოცნა, ასეთი საყვარელი ბავშვი ცხოვრებაში არ მყავდა ნანახი
-თვითონ სად არიან ეხლა? ვაგრძელებდი კითხვების დასმას
-უფ რა ვიცი ელენე, მაგას მე ვინ მეტყვის, რომ გავიღვიძე სახლში არ დამხვდნენ, არადა რომ დავიძინე შემპირდნენ დავრჩებითო. მითხრა მოწყენილი სახით პატარა ქალმა, მერეც გულმა ვერ მომითმინა ხელი მოვკიდე ჩემსკენ მოვიზიდე და ჩავეხუტე
-რა საყვარელი ხარ ელენე იცი? ვუთხარი ღიმილით და მუცელზე მოვუღუტუნე
-ჩვენ ხომ მეგობრები ვართ უკვე, შეგიძლია ელენკა დამიძახო. მითხრა სერიოზული სახით. მინდოდა ეს საყვარელი ბავშვი მომეკუჭა, დამეჯუჯგნა, მისთვის იმდენი მეკოცნა რომ ცუდად გავმხდარიყავი, ისე საოცრად გავდა მამამის მეგონა რომ პატარა ჯაბა მეჯდა გვერდით, ოღონდ გოგო ჯაბა, ეს ბავშვი უკვე სიგიჟემდე მიყვარდა, იმიტომ რომ ჩემი საყვარელი ადამიანის შვილი იყო
-ელენკა ესე იგი მე და შენ მარტო ვართ სახლში? ვკითხე პაწუკას
-არა მამიკოც აქაა, უბრალოდ მაღაზიაში წავიდა, რა იყო სახლში ფაფა როგორ არ გაქვს, მერე და მამიკო დილიდან ვეძებთ და ვერ ვიპოვეთ, მერე მაღაზიაში წავიდა საყიდლად, მე დილით სხვას არაფერს არ ვჭამ. იცი როგორი სასარგებლოა ფაფა, შენ რატომ არ ჭამ ჰა? შემეკითხა გაბრაზებული, ერთი წამით ეჭვიც კი შემეპარა რომ ეს ბავშვი ექვს წელზე მეტის არ იყო, ისე მელაპარაკებოდა როგორც ჩამოყალიბებული პიროვნება, რომელსაც საკუთარი აზრი გააჩნია
-ანუ გუშინ მამაც აქ იყო. შევეკითხე ჩურჩულით, თითქოს ხმა ჩამიწყდა, იმაზე ფიქრი რომ მთელი ღამე ჩემს გვერდით გაატარა ცუდად მხდიდა
-ეე აბა ცუდად იყავი და მარტო ხომ არ დაგტოვებდა, იცი ჩემი მამიკო რა საყვარელია, ყველაზე კარგია, ყველაზე თბილია და სულ შენ გხატავს, სახლში სულ შენი ნახატები გვაქვს. მითხრა ღიმილით, მისმა სიტყვებმა გული ჩამწყვიტა, ცრემლები თავისით ჩამომცვივდნენ თვალებიდან, ელენკა დაიხარა და ცრემლები მომწმინდა
-ნუ ტირი რა, ტირილი არ შეიძლება. შენ ძალიან ლამაზი ხარ და ტირილი არ გიხდება, მამა რომ გხატავს იმ ნახატებში სულ იცინი ხოლმე. მითხრა მზრუნველად და თავზე მომეფერა
-მე მგონი უკვე დროა ავდგეთ და ჩავიცვათ, მხიარული ხმით წამოვიძახე მე, არ მინდოდა მისთვის დამენახებინა როგორ მიჭირდა
-ეეე გაგიჟდი? შენთვის ადგომა არ შეიძლება? დამიყვირა ბოლო ხმაზე და ხელებით დამაწვა, ჩემთვის ადგომის საშუალება რომ არ მოეცა
-კი მაგრამ ეგ ვინ გითხრათ, პატარა ქალბატონო. გადავიკისკისე მე
-ექიმმა, მამიკოს უთხრა, საშიში არაფერია, ტრესტის თუ სტრესტის ბრალია რაც ჭირს და დასვენება ჭირდება, ხვალ არ ადგესო. გამომიცხადა სერიოზული სახით
-მოიცა აქ ექიმი იყო? კიდევ ერთხელ გავოცდი მე
-ხო აბა ცუდად რომ იყავი არ უნდა მოსულიყო, ნემსი გაგიკეთა , მე კი გამაგდეს ოთახიდან მაგრამ ჩუმად დავინახე, აი აქ გაგიკეთა. მითხრა ტიტინით და თვალით მანიშნა ხელზე დაიხედეო. ვენაზე მართლაც მეტყობოდა წითელი ნანემსარი
-არაფერი არ მახსოვს. ამოვილუღლუღე მე და მაშინვე შემოსასვლელი კარის გაღების ხმა გაისმა.
-მამიკო მოვიდა ეტყობა, გემუდარები არ უთხრა რა, მე რომ გაგაღვიძე, ტელევიზორთან დამტოვა და მითხრა აქედან არ გაინძრე, არ გააღვიძოო, ხომ არ ეტყვი? მკითხა შეშინებული სახით
-არა. ვუთხარი მე და ყურებამდე გავიკრიჭე დაიხარა და მაკოცა, გულში სხვანაირი სითბო ჩამეღვარა, წამით გავიფიქრე რა კარგი იქნებოდა ჩემი შვილი რომ ყოფილიყო, შვილი რომ მყოლოდა ალბათ ვიოცნებებდი ელენკას დამსგავსებოდა
-შენ ეშმაკუნა თუ გითხარი აქ არ შემოხვიდეთქო? ოთახში გაბრაზებულმა ჯაბამ შემოყო თავი, ელენე წამოხტა და მისკენ გაიქცა, პირდაპირ ლოგინიდან ისკუპა მის მკლავებში და კისერზე შემოეხვია.
-თვითონ გაიღვიძა გეფიცები, კითხე თუ გინდა. ელენე ხომ შენ თვითონ გაიღვიძე? დანაშაულის დაფარვის მიზნით მკითხა მე, თვალებში ეწერა რომ ოცნებობდა ტყუილი მეთქვა, მეც იმედებს ვერ გავუცრუებდი, ამიტომ დაუფიქრებლად ვიცრუე
-მართალია ჩემით გამეღვიძა. ჩავილაპარაკე ჩუმად, ისე რომ ჯაბასთვის არც კი შემიხედავს
-აი ხომ გითხარი. გამარჯვებული ხმით წამოიყვირა ელენკამ მამამისის ხელებიდან ისევ ლოგინზე ისკუპა და კისერზე ხელები შემომხვია
-იცი მამიკო ელენე ძალიან კარგი გოგოა? უთხრა მამამის და ლოყაზე მაკოცა
-ვიცი. ნაღვლიანი ხმით ჩაილაპარაკა მან და ნერწყვი გადაყლაპა
-მე რომ გავიზრდები, ხომ მისნაირი ვიქნები? იკითხა ინტერესით
-მე სულ ვოცნებობდი რომ ჩემი შვილი მისნაირი ყოფილიყო, ახლა კი წამოდი გაჭამო. ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა მან. ელენე ხელში აიყვანა და ოთახიდან გავიდნენ. მისმა სიტყვებმა გული ძალიან მატკინეს, მერეც ვოცნებობდი რომ ჩემი შვილი ჯაბას დამსგავსებოდა, ვოცნებობდი რომ ჩემს შვილს მამა მისთვის დაეძახა, ვოცნებობდი დილით ასე ჩემს შვილს გავეღვიძებინე, ელენკა ჩემი შვილი უნდა ყოფილიყო, მე უნდა გამეჩინა, დედა ჩემთვის უნდა დაეძახა, მაგრამ ეს ასე არ მოხდა, გულის სიღრმეში მშურდა ჯაბასი, მშურდა რომ მას ელენკა ყავდა, შეეძლო მასზე ეზრუნა, საოცრად მომინდა შვილი მყოლოდა, შვილი ადამიანის უფლის უდიდესი საჩუქარია, ნეტა მაშინ დავფეხმძიმებულიყავი, ჩემი ცხოვრება ასე არ წარიმართებოდა, შვილის გამო ამდენი წელი ციხეში არ გავჩერდებოდი, თუნდაც რამაზისგან დავფეხმძიმებულიყავი, მე რა რომ ჩემი შვილის მამა არაკაცი იქნებოდა, მერე რა რომ ის ძალადობით იქნებოდა ჩასახული, ის ჩემი შვილი იქნებოდა, ჩემი სისხლი და ხორცი, სწორედ ისე მეყვარებოდა როგორც ჯაბას ელენკა. ალბათ ვიტირებდი კიდეც იმ მომენტში ჯაბა რომ არ შემოსულიყო
-მაპატიე, გუშინ მარტო ვერ დაგტოვებდი, არადა ეს მაიმუნი უჩემოდ არ იძინებს, თემოს იძულებული გახდა აქ მოეყვანა. დაიწყო თავის მართლება
-პირიქით მადლობა, ჩემზე რომ იზრუნე. ამოვილუღლუღე მე და საწოლიდან ფრთხილად წამოვდექი
-ვიცი რომ გაგიჭირდება, მაგრამ მაპატიე, გემუდარები მაპატიე ასეთი მხდალი რომ აღმოვჩნდი. მეჩურჩულებოდა ის
-კი მაგრამ ციხიდან რომ გამოვედი მაშინ მაინც როგორ არ მნახე? ამოვილუღლუღე მე
-ვერ გავბედე შემეშინდა, მეგონა, მეტყოდი რომ აღარ გიყვარვარ, არ შემეძლო შენი სიძულვილის დანახვა, არ შემეძლო მენახა რომ აღარ გიყვარვარ, მეგონა უკვე კარგა ხნის დავიწყებული გეყოლებოდი და არ მინდოდა შენი ჭრილობები თავიდან გამეხსნა, არ მინდოდა შენს გულზე მორიგი შრამის მიზეზი გავმხდარიყავი, გულის სიღრმეში მერე ყოველთვის მჯეროდა რომ შენ ჩემს დავიწყებას ვერ შეძლებდი, სწორედ მაგაზე ფიქრი მაცოცხლებდა და მაძლევდა სიცოცხლის ძალას, რომ მენახა რომ აღარ გიყვარვარ, შენს ლამაზ თვალებში სიძულვილი რომ დამენახა ვერ გადავიტანდი. მოვკვდებოდი გესმის. მიუხედავად იმისა რომ არ გნახულობდი მე შენზე ყველაფერი ვიცოდი, ციხეში რომ იყავი მაშინაც კი ვიცოდი რას აკეთებდი, ისიც კი ვიცოდი კედელზე ჩემი და ჯაბას ფოტო რომ გქონდა გაკრული და ისიც როგორ დახიე ეგ ფოტო, მაშინ დავრწმუნდი რომ დამივიწყე, რომ აღარ გჭირდებოდი. მითხრა ნაღვლიანი ხმით და თვალზე ჩამოგორებული ცრემლი, მაისურის სახელოთი მოიწმინდა
-კი მაგრამ მაშინ სავადმყოფოში ხომ მნახე, ხომ დაინახე რომ არ მძულდი, ან სასაფლაოზე ხომ გაიგე როგორ ვამბობდი რომ მიყვარდი, მაშინ რატომ არ დამელაპარაკე. დავუყვირე მე
-მაშინ მეგონა რომ გვიან იყო, მეგონა შენს ცხოვრებაში ახალი სიყვარული იყო და უფლება აღარ მქონდა შენთვის თავგზა ამერია, უფლება არ მქონდა მოვსულიყავი და ჩემი გრძნობები გამემხილა, შენ ახალ ცხოვრება დაიწყე თავის დამკვიდრებას ცდილობდი, ვიცოდი რომ ის კაცი კარგი ადამიანი იყო და მინდოდა მასთან მაინც ყოფილიყავი ბედნიერი, მინდოდა შენ მაინც ყოფილიყავი ბედნიერი, მინდოდა შენ მაინც გაგეხარა, რატომ არ გესმის მინდოდა შენ მაინც გეგრძნო თავი უკეთესად. მიყვიროდა ისიც
-ახლა კიდე უფრო მიშლი ნერვებს, მაშინ მართლა არ იყო გვიან, მაშინ სავადმყოფოში ორი წუთით კიდევ რომ გაჩერებულიყავი, მიუხედავად იმისა რომ ჯერ კიდევ ცოლიანი მეგონე, მოვიდოდი და ჩაგეხუტებოდი, ხელებს შემოგხვევდი და აღარსად გაგიშვებდი, ფეხებზე დავიკიდებდი ყველა იმ ტკივილს რაც გამოვიარე და შენს საყვარლობასაც კი დავთანხმდებოდი, შენთან გატარებულ ყოველ ბედნიერ წამს ცხოვრებას მოვპარავდი, მაგრამ შენ როგორც ყოველთვის მაშინაც უკან დაიხიე, სიტყვა უთქმელად გაიქეცი, სწორედ ისე როგორც მაშინ აივანზე შენს სიყვარულზე უარი თქვი, იცოდი როგორ მიყვარდი და ჩემი თავი სხვას მიართვი ლანგრით, როცა შეგეძლო შენი ერთი სიტყვით გაგებედნიერებინე სიტყვაც არ მითხარი, მაშინ სასაფლაოზე მაინც გეთქვა რომ მოგენატრე, რამე თბილი გეთქვა, მაგრამ არა მაშინაც უკან დაიხიე, მე მგონი შენ მართალი ხარ იცი, შენს საყვარელ ადამიანებს როცა ყველაზე მეტად ჭირდები სწორედ მაშინ გარბიხარ, შენს ნაჭუჭში იკეტები და შიგნით არავის უშვებ, მაშინ მე რომ არ დამლაპარაკებოდი ალბათ ერეკლე ისე მოკვდებოდა არ შეურიგდებოდი იმიტომ რომ ესეთი ხარ, ბოლომდე არასდროს არაფრისთვის იბრძვი, რაღაცას დააჯერებ ხოლმე შენს თავს და იმაში ვერავინ ვერ გადაგარწმუნებს. ბავშვობიდან მოყოლებული უაზრო კომპლექსები გაქვს, შენ თავს დღემდე ვერ პატიობ რაც დედაშენს დაემართა, დღემდე გგონია რომ შენს გამო მოკვდა, ფიქრობ რომ ცუდი ხარ, ჩემნაირი ხარ შენც თავს ბედნიერებისთვის ვერ იმეტებ. გულის სიღრმეში ყოველთვის დარწმუნებული იყავი რომ მიყვარდი, იცოდი რომ შენი დავიწყება რ შემეძლო, მაგრამ შენი თავი ვერ დააჯერე, რომ ეს შესაძლოა ასე ყოფილიყო, ბოლომდე მაინც ვერ ირწმუნე ჩემი. მაშინ მართლა არ იყო გვიან, მაგრამ ახლა გვიანია გესმის ძალიან გვიანი, უკვე მეშინია რომ როგორც კი პრობლემები შეგვექმნება ფარხმალს დაყრი წახვალ და დამტოვებ, მეშინია რომ ერთ დილით გავიღვიძებ და ჩემს გვერდით არ დამხვდები, მეშინია იმის გაფიქრებისაც კი რომ მზად იყავი სხვა კაცის საწოლში აღმოვჩენილიყავი, მზად იყავი სხვისი შვილების დედა გავმხდარიყავი, მიუხედავად იმისა რომ იცოდი ტკივილამდე მიყვარდი, ჩემი თავი ნიკოს გადაულოცე, შენ იცი რომ მე ყველა წინაპირობა მქონდა იმისთვის რომ ნიკოსი გავმხდარიყავი. მიუხედავად იმისა რომ არ მიყვარდა შემეძლო თავისუფლად დავწოლილიყავი მასთან შენს ჯიბრზე მაინც, მითხარი რას იგრძნობდი მის საწოლში რომ გენახე ბედნიერი იქნებოდი იმით რომ მე ვიყავი კარგად, ნუთუ ყოველ ღამე ლოგინში დაწოლის დროს არ იფიქრებდი რომ მე მის გვერდით ვწვები, მას ვეფერები, მას ვკოცნი ნუთუ მაშინაც ბედნიერი იქნებოდი. ბოლო ხმაზე ვყვიროდი მე, სახეზე საშინელი ტკივილი ეწერა, ვგრძნობდი ჩემი თითოეული სიტყვა გულში როგორ ხვდებოდა.
-გაჩუმდი, გაჩუმდი. დამიყვირა ბოლო ხმაზე, მკლავებში ხელი ჩამავლო და შემაჯანჯღარა
-არ გავჩუმდები. დავიყვირე მე, თავისკენ მიმიზიდა, ჯერ თვალებში ჩამაშტერდა მერე კი ერთიანად დამაცხრა ტუჩებზე, შეწინააღმდეგებაც არ მიცდია, როგორ უნდა შეეწინააღმდეგო იმას რაც გაცოცხლებს, რაც ენერგიით გავსებს, რაც გაბედნიერებს, როგორ შეიძლება შეეწინააღმდეგო ვნებას რომელსაც ჭკუიდან გადაყავხარ, როგორ უნდა შეეწინააღმდეგო გრძნობას, რომლის წყალობითაც არსებობ. გაგიჟებულები ვკოცნიდით ერთმანეთს, თითქოს ვცდილობდით ამდენი წელი ერთიანად აგვენაზაურებინა, მარგად მხვევდა ხელებს და გულში მიკრავდა.
-მიყვარხარ, ძალიან მიყვარხარ. მეჩურჩულებოდა ყურში და ყურის ბიბილოებს მიკოცნიდა
-მეც ძალიან მიყვარხარ. ვჩურჩულებდი მე
-მორჩა დღეიდან არსად არ გაგიშვებ. მითხრა გაყინული ხმით, მე ერთიანად მოვიშორე, თავი გავითავისუფლე მისი მკლავებიდან
-წადი. დავუყვირე გაბრაზებულმა
-კი მაგრამ რატომ, შემეკითხა გაოცებული
-მეშინია გესმის მეშინია, მეშინია რომ ახლა აქედან წახვალ, მეშინია რომ მიუხედავად იმისა რომ ძალიან გაგიჭირდება ჩემთან შერიგება ფარხმალს დაყრი, მეშინია რომ ჩემთვის არ იბრძოლებ, მეშინია რომ დღეს ბოლოჯერ გნახავ, მაგრამ შენი პატიებაც არ შემიძლია გესმის, ვერ ვიცხოვრებ მთელი ცხოვრება იმაზე ფიქრში რომ გამეშვი უკან არ დაბრუნდებოდი, სულ ეჭვის ჭია შემაწუხებს რომ სათანადოდ არ გიყვარვარ. მე რომ დღეს არ გაგიშვა გადამიყვარდები გესმის, ყველა პატარა პრობლემაზე წამოგაძახებ რომ შენ ისე არ გიყვარვარ როგორც მე, არ მინდა გესმის ამისთვის ვერც საკუთარ თავს გავიმეტებ და ვერც შენ. არ შემიძლია. დავუყვირე მე, მომიახლოვდა და ისევ მკლავებში მომკიდა ხელი
-თვალებში ჩამხედე და მითხარი რომ წავიდე. დამიყვირა მან
-წადი. დავიყვირე მე და თვალებში ჩავაშტერდი. კიდევ ერთხელ დაიხარა და მაკოცა, ამჯერად ხელი ვკარი და სილა გავაწანი, იმ მომენტში ყველაზე ცუდი რამ მოხდა რის გაფიქრებაც შემეძლო, კარებში ელენკა შემოვიდა, დადგა და გაბრაზებული თვალებით მიყურებდა
-ჩემს მამიკოს რატომ ეჩხუბები ჰა? დამიყვირა, მოვიდა და ხელი მკრა, მე ხმის ამოღებაც ვერ გავბედე, ვიდექი და ვტიროდი
-გეყოფა ელენე გადი აქედან, ხომ გითხარი ტელევიზორს უყურე-თქო. გაუჯავრდა ჯაბა
-აღარ მინდა ამ სახლში, წამიყვანეთ, მე და ელენე მეგობრები აღარ ვართ. ატირდა ის. ჯაბამ ხელში აიყვანა ჩაეხუტა
-კაი მა დაწყნარდი, მე და ელენე არ ვჩხუბობთ, უბრალოდ ვლაპარაკობთ, მართალია ცოტა ხმამაღლა მოგვივიდა და ბოდიში. უთხრა ჯაბამ და თმაზე აკოცა
-დავინახე როგორ გცემა. მორჩა აქ აღარ მინდა. ტირილს აგრძელებდა ის, მე ერთ ადგილას ვიყავი მიყინული და საცრად მტკიოდა გული, ელენეს თითოეული სიტყვა გულში ეკალივით მესობოდა, თან მიხაროდა ასე რომ უყვარდა მამამისი, ის მას მარტო არასდროს დატოვებდა. ხმა არ ამომიღია თვალებით ვანიშნე წადითო, ისიც ადგა და წავიდა.
მომდევნო ორი კვირა არ გამოჩენილა და ვერ აგიწერთ რას ვგრძნობდი, ძალიან მინდოდა მისი ამბავი გამეგო მაგრამ ვერავისთვის კითხვას ვერ ვბედავდი, ვეღარც საქმეს ვუდებდი გულს, გამოშტერებული დავდიოდი. იმაზე ფიქრს რომ მართლა ასე ადვილად დამთმო ჭკუიდან გადავყავდი. ბოლოს როგორც ყოველთვის როცა საოცრად მიჭირდა პელოს მივადექი, ყველაფერი დაწვრილებით მოვუყევი, გულიანად ვიტირეთ ორივემ, მე თავი მერედო მის კალთაში და ვქვითინებდი, ის დადასავით მეფერებოდა თმებზე და მამშვიდებდა.
-შენი აზრით მალე გამოჩნდება? ვეკითხებოდი მე
-არ ვიცი ელ მაგრამ იმედი მაქვს დროზე მოეგება გონს და დაბრუნდება. მამშვიდებდა ის
-წავიდა? ვკითხე ინტერესით
-კი ერთი კვირის წინ გავაცილეთ. მითხრა სევდიანი ხმით, არ ვიცი რა დამემართა, სამყარომ ჩემს ირგვლივ არსებობა შეწყვიტა, თითქოს გული გამიჩერდა, თავი წამოვწიე ცრემლები მოვიწმინდე.
-შემომხედე პელ, დღეს მერე უკანასკნელად ვტირი მის გამო, მორჩა გესმის მორჩა, აღარასდროს ვიტირებ. ის ამის ღირსი არაა, ასე როგორ მოიქცა, ეს როგორ გამიკეთა? ვღრიალებდი მე
-გეყოფა, მორჩა აღარ იტირო, ალბათ აქვს რაღაც მიზეზი. მეჩურჩულებოდა ის
-ასე მარტო ლაჩრები იქცევიან, მშიშრები, მხდალები, როგორ შემიძლი ისევ მიყვარდეს მითხარი, რატომ შემეყარა ეს ბიჭი უკურნებელი სენივით, როგორ შემიძლია ისევ მიყვარდეს? ვტიროდი მე საკუთარ თავზე ნერვებმოშლილი.
-სწორეს ესა ნამდვილი სიყვარული, სწორედ ესა. მეჩურჩლება პელო
უკვე იმდენად დაღლილი ვიყავი ყველაფრისგან გადავწყვიტე ცოტა ხნით სადმე წავსულიყავი, ნუკრიმ თავისი დაჩა შემომთავაზა ქალაქგარეთ, თავიდან ვყოყმანობდი მაგრამ მერე დავთანხმდი, სიმშვიდე მჭირდებოდა რომ ყველაფერი გამეანალიზებინა, ბარი გვანცას და თემოს გადავაბარე, ჩემი ადგილსამყოფელი მათთვისაც არ მითქვია, მხოლოდ პელომ იცოდა სად ვიყავი, ტელეფონი სახლში დავტოვე რომ არავის შევეწუხებინე და წავედი, ახლო მახლო არავინ არ ცხოვრობდა, ავტობუსი არა სეზონურ პერიოდში თვეში ერთხელ ამოდიოდა. ერთი სიტყვით ნამდვილ სამოთხეში ვიყავი, უმშვენიერესი ბუნება, სიწყნარე სიმშვიდე, ბევრი წიგნები და მე.
-შეგიძლია ერთი კვირა არ მომიკითხო. მხიარულად ვუთხარი ნუკრის
-კი მაგრამ, აქ მარტო ყოფნის არ გეშინია. შემეკითხა გაოცებული
-მერე ადამიანებისაც აღარ მეშინია ნუკრი და აქ რამ უნდა შემაშინოს. ვუთხარი მშვიდად და გულიანად გავიცინე, მიხვდა ჩემი მხიარული განწყობის მიუხედავად რამდენ ტკივილს იტევდა ეს სიტყვები, მოვიდა გულში ჩამიკრა და შუბლზე მაკოცა.
-თუ რამე დაუსტვინე და წამში აქ გავჩნდები. მითხრა მზრუნველად
-არის ბოსს. კიდევ ერთხელ გავეკრიჭე მე
პირველ დღეს სახლიდან საერთოდ არ გამოვსულვარ, მთელი დღე ვიწექი და მეძინა, მართლა ძალიან მჭირდებოდა ძალების აღდგენა. მეორე დღეს გარემოს დათვალიერებას შევუდექი, მთელი დღე ტყეში დავბოდიალობდი და ტყის მარწყვს ვაგროვებდი, ჩიტების ჭიკჭიკს ვისმენდი, ვწერდი ან ვკითხულობდი. მეოთხე დღეს უკვე ღამის ხუთი საათი ხდებოდა, ეზოში მანქანის შემოსვლის ხმა რომ გავიგე, რამდენიც არ უნდა ვამტკიცო რომ უშიშარი ვარ, ძალიან შემეშინდა, სად წავსულიყავი არ ვიცოდი, ტუმბოზე დადებულ წიგნს ხელი ვტაცე და ქვემოთ ჩავედი, თითქოს წიგნით შევძლებდი ქურდის მოგერიებას. ცოტა ხანში კარზე გამაყრუებელი ბრახუნის ხმა გაისმა, შუქის ანთებაც მეშინოდა, მერე გავიფიქრე, რომ ქურდი კარებზე ხომ არ დამიკაკუნებდა, წიგნმომარჯვებულმა გავაღე კარი ჯაბას შეშინებულ თვალებს გადავაწყდი.
-ჩემი პატარა ჩემი სულელი. დაიყვირა და გულში ჩამიკრა
-როგორ მანერვიულა, ჩემი სულელი გოგო, ჩემი გადარეული. აგრძელებდა ის და სახეს მიკოცნიდია
-აქ ასეთ დროს აქ რა გინდა? შევეკითხე გაოცებულმა
-რა ვქნა თვითმფრინავი გვიან ჩამოვიდა. ჩაილაპარაკა დამნაშავეს ხმით
-დღეს ჩამოხვედი? გაოცებისგან პირი გავაღე მე
-ერთი საათია, აეროპორტიდან პირდაპირ აქ მოვედი. მითხრა მშვიდად
-ელე ცოლად გამომყვები? ჩამჩურჩულა ყურში და პასუხის მოლოდინში გაინაბა, ვიდექი ვუყურებდი ჩემს წინ მდგომს ძალიან მინდოდა მეთქვა კი-თქო, მაგრამ რაღაც მაჩერებდა
-ამხელა გზა ამის სათქმელად გამოიარა. ღირდა კი ამხელა მანძილის გამოვლა? ვკითხე გაკვირვებული ხმით
-ჯერ მიპასუხე და მერე გადავწყვეტ ღირდა თუ არა. მითხრა სიცილით
-მაშინ არა არ გამოგყვები. შენზე ჯერ კიდევ გაბრაზებული ვარ. ვუთხარი უხეშად, ადგილს მოწყდა და ეზოში გავიდა. „მობრუნდი, გემუდარები მობრუნდი“ ვჩურჩულებდი გონებაში, მაგრამ ხმას არ ვიღებდი, რომ გავიგე როგორ გააღო მანქანის კარი, გარეთ გავვარდი, ახლა მისი გაშვება არ შემეძლო, ასე რომ გამეშვა საბოლოოდ დავკარგავდი, მე ხომ ვთქვი ბედნიერებისთვის ყველას და ყველაფრის წინააღმდეგ ვიბრძოლებთქო, ხოდა მაშინ ჩემი თავმოყვარეობა ნოკაუტში ჩავაგდე. მისკენ გავიქეცი, კარებში დავდექი და ის იყო უნდა დამეძახა, რომ უკან მობრუნდა.
-ვიცი რომ ღირსი ვარ, ვიცი რომ ამ ყველაფერს ვიმსახურებ, მაგრამ არ გავჩერდები გესმის, თავს თავიდან შეგაყვარებ, მე შენი სიყვარულისთვის ვიბრძოლებ და რაც არ უნდა მოხდეს ბოლოს მაინც ჩემი გახდები, გესმის ჩემი, უფრო სწორედ შენ ისედაც მარტო ჩემი ხარ, შენ ჩემი გოგო ხარ, ჩემი ქალი, ჩემი ცოლი, ჩემი გული და სული, შვიდასჯერ რომ დამჭირდეს შენთვის ბოდიშის მოხდა, მთების გადატრიალებაც რომ დამჭირდეს გავაკეთებ, იმიტომ რომ შენს გარეშე ვერ ვსუნთქავ. მიყვარხარ გესმის, ძალიან მიყვარხარ, . ღრიალებდა ბოლო ხმაზე ჯაბა, მისი ხმა ექოდ ისმოდა სიჩუმეში,. „მიყვარხარ“ ყვიროდა ის, „მიყვარხარ“ უბრუნდებოდა ექოდ პასუხი. მერე მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა, მე გაოგნებული და საოცრად ბედნიერი შევბრუნდი სახლში, აი ასეთი ჯაბა მიყვარდა მე, აი ეს იყო ჩემი ბიჭი, რატომაც არა ცოტას ვაწუწუნებ, ცოლობაზე მაშინვე არ დავთანხმდები, უკვე აღარც მახსოვდა რა მაგარი იყო შეყვარებულობანა, გარეთ უკვე თენდებოდა, ცოტაც და სიყვარულით გამთბარი მზის სხივები შემოიჭრებოდნენ ჩემს ფანჯრებში. ბალიშში თავი ჩავრგე და დავიწყე იმაზე ფიქრი როგორ უნდა გამექაჩა მომდევნო სამი დღე მის გარეშე...