არ არსებობს იმაზე დიდი ტკივილი ვიდრე უშენობაა,როცა გაკლია ის რაც გავსებს,სიცოცხლეს გიხალისებს,ძალას გაძლევს იბრძოლო ხვალინდელი დღისთვის,როგორ მენატრები,როგორ მაკლიხარ,არ გამაჩნია არაფერი "ძვირფასი"რასაც ვერ შეველეოდი,თუნდაც ერთხელ ჩაგხუტებოდი,ზუსტად ისე როგორც მაშინ,ეხლა? ეხლა კი მხოლოდ მოგონებები:-(ჩემო პატარა ანგელოზო,ჩემო