Մայիսը հաղթանակների ամիս է, բայց այսօր հայ մայրը չի ուզում մայիսը գա

Արցախում զոհված հերոսների սգացող մայրերին իրենց ցավն են միացնում սահմանին տարբեր տարիների թշնամու գնդակի զոհ դարձած հայորդիների մայրերն ու իրենք էլ հիշում բանակից չվերադարձած իրենց երեխաներին: «Երբ իմ տղան զոհվեց, ես ասեցի՝ վերջինը լինի, բայց անընդհատ կրկնվում է էս ցավը: Մեր զավակները իհարկե հայրենիքի համար են զոհվում, բայց ես՝ որպես մայր և սգող մայր, չէի ուզենա նման կորուստ ունենամ, ու չէի ուզենա, որ կրկնվեր: Շատ ծանր է, սարսափելի, չգիտեմ, չեմ կարող խոսել, որովհետև մայրական ցավը անպատասխան է, երբեք մայրը չի կարող հասկանալ, թե ինչու է որդի կորցնում՝ թեկուզ հենց հայրենիքի համար: Թող Աստված կանգնի մեր ազգի կողքին՝ մենք զոհեր չունենանք, զավակ չկորցնենք: Մեր որդիները անփորձանք վերադառնան, բոլորը՝ ժամկետայինն էլ, պայմանագրայինն էլ, ծառայողն էլ, որովհետև նրանց բոլորին կանայք են սպասում, մայրեր ու երեխաներ: Մայիս ամիսը միշտ հաղթանակների, տոնի ամիս է եղել հայ ազգի համար, բայց այսօր հայ մայրը չի ուզում մայիսը գա, չի ուզում, որովհետև իր որդին չի վերադառնալու: Քանի՜ որդիներ չեն վերադառնալու մայիսին, ինչպես ենք տոնելու մայիսի տոնը, ինչպես ենք ուրախանալու, չգիտեմ»,-ասում է 2010-ին Արցախում զոհված ժամկետային զինծառայողի մայրը, որի որդուն Բանակի օրը հանձնել են հողին: «Երեք ամիս էր մնում, որ տուն գար, նոյեմբերին պետք է գար: Ես մինչև հիմա սպասում եմ նոյեմբերին, որ տուն վերադառնա…»,-ասում է զինվորի մեկ այլ որդեկորույս մայր: