მე, წინა ცხოვრებაში პოლი მერქვა.
შენ - მოტე დე ფლევილი, მატილდა.
მე, მერე უცნაური ბედი მერგო.
შენ, მერე ალბათ უნდა ატირდე,
ისეთი დამთხვევაა - დეჟა-ვუა
უთუოდ! მოკითხვები მონსიდან...
დილეგში გადმომცემენ აჟანები
შენს ბარათს: “დამივიწყეთ, მონსინიორ!”
და ისევ - არაფერი უჩვეულო -
ფილტვების უშენობით ავსება...
ისრები აღმოსავლეთს უჩვენებენ
და დროა საკმარისი სავსებით,
რომ რამით გავამართლო პოეტობა
და რამე მივაწერო საქციელს -
იმდენად არავისთვის მემეტები,
რომ მინდა უკვდავებად გაქციო
და მიგცე ისტორიას! ოსანაა
შენდამი, ჩემი ლექსიც, მატილდა!
მე, შენი სილამაზის მგოსანი ვარ,
შენ, ახლა ალბათ უნდა ატირდე...