"ღია ლურჯ ცას გავხედე და ორი ადამიანის ისტორია მოვუყევი. იმ ორი ადამიანისა, რომლებიც, წესით, ერთმანეთსაც კი არ უნდა შეხვედროდნენ და რომელთაც ერთმანეთი გაცნობისას სულაც არ მოსწონებიათ. მაგრამ მერე
მიხვდნენ, რომ ის ორადორი ადამიანი იყვნენ ამ სამყაროში ერთმანეთისთვის, რომელთაც ერთმანეთის გაგება შეეძლოთ. მოვუყევი, რა თავგადასავლები გადახდათ, რა ადგილები მოიარეს, რა ნახეს, რა განიცადეს, ყველაფერი, რასაც მანამდე ვერასდროს წარმოიდგენდნენ. მის წინ ჰაერში ვხატავდი დამუხტული ნაწილაკებით მოციმციმე ცას, ნაირფერ ზღვებსა და საღამოებს, რომლებიც ხმამაღალი სიცილითა და სულელური ხუმრობებით იყო სავსე."
ჯოჯო მოიესი