Яқинда бир воқеанииг гувоҳи бўлдим. Икки дўст шерикчилик асосида кичик корхона қурмоқчи бўлишиб, ўртага баравар пул ташлашди. Иккинчисининг хорижлик сармоядор таниши бор экан, уни зарур дастгоҳлар олиб беришга кўндиришди.
Иш қизиб кетди. Шаҳарнинг қоқ марказида нақшлар билан безанган корхона биноси тикланди. Дастгоҳлар келтириб ўрнатилди. Ишлар юришиб, маҳсулот ҳам харидоргир чиқиб қолди. Фойда катталашаётганини кўрган биринчи йигитни шайтон васваса қила бошлади: “Шунча пулни индамай анави икковига бериб юборавераманми? Қурилишни асосан ўзим қилган бўлсам. Пул кўшган бўлса, қайтарарман. Мободо, кўнмаса, додини Худога айтсин!”
Хуллас, у шеригига пулни бўлтак-сўлтак қилиб қайтарди. Ўртадаги