Որ անկեղծ ասենք՝ հետն ով ինչ տարավ՝ տարավ.

նա իր կշտությունը տարավ, նա իր քաղցը: Այդ արձանը, մարձանը, հիշելը, միշելը սուտ բաներ են - աշխարհը մեզ համար մի անգամ կա ու դրանից հետո փակվում է, վսյո, մեխեցին՝ պրծավ, քեզ մնում են քո տեսածը, սիրածը, կերածը, վայելածը: Իսկ հետո թե քո մասին ինչ կասվի՝ պարապ մարդկանց զրույց է:
Հրանտ Մաթևոսյան «Աշնան արև»