Яке аз подшоҳон умраш ба охир расид ва дунёи фониро падруд гуфт ва ба сӯӣ олами боқӣ шитофт. Чун ӯ ворис ва ҷойнишине надошт, васият карда буд, ки бомдоди нахустин рӯзи пас аз маргаш, аввалин касе, ки аз дарвозаи шаҳр ворид мешавад, тоҷи шоҳиро бар сари ӯ ниҳед ва кулли ихтиёри мамлакатро ба дасташ супоред.
Иттифоқан фардои он рӯз аввалин касе, ки вориди шаҳр шуд, дарвеши тиҳидасте буд, ки тамоми дороияш як пероҳани кӯҳна буд, ки онро дар тан дошт.
Аркони ва бузургони давлат васияти шоҳро ба ҷо оварданд ва тоҷу мақом, хазина ва ихтиёри кишварро ба ӯ тақдим карданд ва ӯро аз хоки мазаллат бардоштанд ва бар тахти иззат ва қудрат шинонданд.
Пас аз муддате, ки дарвеш ба мамлакатдорӣ машғул буд