Намоз ўқувчи учун шайтоннинг энг хавфли тузоқлари. ..

​Бугун атрофимизга қарасак, турли хил одамларни кўрамиз. Кимдир ичади, кимдир қимор (азарт ўйинлар) ўйнайди. Яна бир тоифа одамлар борки, ташқи кўринишидан жуда нормал, яхши инсонга ўхшайди, лекин намоз ўқимайди, ибодатга бепарво юради. Сўрасангиз, «қалбим тоза, ичимда иймоним бор» деб баҳона қилишади.
​Мана шундай инсонлар орамизда жуда ҳам кўп. Айнан шу манзарани кузатганимизда, шайтан ўзининг энг айёр қопқонини қўяди. У қалбимиза секин шипший бошлайди: «Ана уларга қара, улар адашиб юрибди. Сен эса баракалла, беш вақт намоздасан, улардан анча устунсан, сен тақводорсан».
​Ва бизнинг нафсимиз дарров мана шу сохта мақтовдан ва кибрдан шишиб кетади. Одамларга юқоридан, паст назар билан қарай бошлаймиз. Лекин айнан мана шу сонияда биз топган ҳамма савобларимизни йўқотиш хавфи остида қоламиз.
​Пайғамбаримиз (соллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳадисларида ваҳимали бир огоҳлантириш бор: қалбида кибр ва хўжакўрсин (риё) бўлган инсоннинг намози худди эски, кир кийимдек ғижимланиб, унинг юзига қайтариб отилади. Агар ичида самимият (ихлос) ва камтарлик бўлмаса, Аллоҳга бизнинг механик эгилишларимизу қуруқ ҳаракатларимиз керак эмас. Намоздан кейин Имом қўлларини кўтариб дуо қилганида, барчамиз: «Ё Аллоҳ, намозларимизни қабул айла!» деб сўраймиз. Лекин жойнамоздан туриб, Унинг бандаларини ичимизда муҳокама қилишни, ўзимизни улардан устун қўйишни бошласак, У бу намозни юзимизга отмайдими?
​Афсуски, биз ҳаётда ҳамма нарсани тескари қилиб юборамиз. Бизнинг энг катта хатойимиз қаерда?
​Биз дунё ишларида — кимнинг машинаси зўр, кимнинг уйи ҳашаматли, кимнинг пули кўп бўлса, ўшаларга қараб ҳавас қиламиз, нафсимиз куяди. Дин ва ибодат ишларида эса намоз ўқимай юрганларга қараб, ўзимизни авлиёдек ҳис қиламиз.
​Ваҳоланки, асл мусулмоннинг мезони бутунлай тескари бўлиши керак!
​Дунё ишларида ўзингдан пастга қара: Бошпанаси йўқ, оддий ейишга нони йўқ, соғлиғи йўқ, ҳаёти жуда оғир одамларга қара. Шундагина тилингга чин дилдан «Алҳамдулиллаҳ» келади ва борига шукр қилишни ўрганасан.
​Дин ва тақво ишларида ўзингдан юқорига қара: Кўп намоз ўқийдиган, тунлари ибодатда бўладиган, Аллоҳни кўп зикр қиладиган тақводор, гўзал ахлоқли инсонлардан ибрат ол. Ўшаларга қараб: «Мен ҳали ҳеч нарса қилмабман, мен ҳали ҳеч ким эмасман» деб нафсингни синдир. Энг паст баҳони ўзингга бер.
​Ҳар бир инсон — бу такрорланмас тақдир. Биз у одам қандай синовларни бошдан кечираётганини билмаймиз. Балки у намоз ўқимаётган инсон эртага чин дилдан тавба қилиб, Аллоҳнинг ҳузурида биздан минг чандиқ баландроқ ва яхшироқ бўлиб кетар?
​Агар инсон ўзини нормал тутса — у билан гўзал ахлоқ билан муомала қил. Агар у адашиб, гуноҳ қилаётган ёки ибодатсиз юрган бўлса — ундан ўзингни устун қўйма, уни муҳокама қилма, ёнидан тинчгина ўтиб кет. Уни камситиш ўрнига, Аллоҳ унга ҳидоят беришини сўраб ичингда яширинча дуо қил ва ўз қалбингни асра.
​Қачонки сен ўзингнинг ўтмишдаги гуноҳларинг, хатоларинг ва Яратувчинг билан бўлган шахсий суҳбатинг билан ҳақиқатан банд бўлсанг, сенинг бошқаларнинг ҳаётига баҳо беришга вақтинг ҳам, хоҳишинг ҳам қолмайди.
​Намозларимиз мақбул, қалбларимиз эса кибр тузоғидан пок бўлсин. Ҳаммага тинчлик ва қалб хотиржамлиги ёр бўлсин