Բոլորն էլ մի օր հեռանում են, թքելով հոգուտ մեջ,խաղալով սրտիդ նուրբ լարերին հետ, չգնահատելով նվիրվածությունդ,ու նրանք այն մարդիկ են, ովքեր ամենահարազատ էին քեզ համար... ՑԱՎՈՏ Է ՇԱՏ...
Կարծում ես որևէ մեկին հետաքրքրո՞ւմ է, թե ինչ է կատարվում քո ներսում, ինչ ես զգում, ինչ ես ապրում։ Կարծում ես ինչ-որ մեկին հուզո՞ւմ է քո դժվարություններն ու հոգսերը։ Ամենևին։ Նրանք թքած ունեն։ Մարդկանց հուզում է միայն իրենց հարցերը։ Այնպես որ նկարիր դեմքիդ ապուշ ժպիտ, որովհետև այդպես է գրված մեր փտող հասարակության նորմերում և ամուր փակիր քո ներսը։ Ամեն ինչ սուտ է: Մարդ ամեն դեպքում միայնակ է՝ իր ապրումների, հույզերի, զգացմունքների, հոգսերի և դժվարությունների հետ...