ФАРЗАНДЛАРИМ, МЕНИ КЕЧИРИНГ.
(Ҳаётий воқеалардан ибрат учун албатта укинг).
Йиллар кетидан йиллар ўтиб, Қодиржоннинг оиласи уч қизу бир ўғил билан кенгайди. Кўп қатори тирикчилигини ўтказиб турган хонадон давр ўзгаришларига келиб бир оз қийинчиликка юз тутди.
Ишбилармон, меҳнаткаш, қўлида ҳунари борлар юзага чиқаётган бу пайтда Қодиржон сингари уқувсиз, касб-кори йўқларнинг қуруқ савлати оила тебратишда ўзини кўрсатди. Ейман, ичаман, деб турган болаларни тўйдириш, элдан кам қилмаслик илинжида эр-хотин ўзларини ҳар томонга уриб кўришди.
Шундай кунлардан бирида кўчадан яхши кайфиятда келган Қодиржонга:
Опамга савдодаги ишларига қарашиш учун битта ёрдамчи керак экан. Шунга мени чақирт