Кунларнинг бирида аёл уйидан чиқаётиб, ҳовлида учта нуроний оқсоқолга кўзи тушди. Уларни у шу кунгача ҳеч кўрмаган, нотаниш. Аёл уларга салом бериб, деди: «Мен сизларни танимайман, лекин балки, қорнингиз очгандир? Марҳамат, уйга киринглар, меҳмонимиз бўласизлар». «Соҳибингиз уйдамилар?», сўрашди ҳалиги нуроний чоллар. Эри уйда йўқ эди ва у «йўқ» деб жавоб берди. «Унда биз киролмаймиз», дея бош чайқашди нотаниш кишилар. Кечқурун аёлнинг эри уйга келди. Аёл эрига бўлган воқеани сўзлаб берди. Эри эса уларнинг ёнига бориб, уйга таклиф қилишини айтди: «Қарияларнинг ёнига боргин-да, менинг уйдалигимни ва уларни меҳмонга таклиф қилаётганимизни айтгин», дея тайинлади. Аёл эрининг айтганини қилди. Би