Йигит камбағал эди Йигит камбағал эди. Унинг сеган қизига берадиган гўзал қалби ва улкан муҳаббатидан бошқа ҳеч вақоси йўқ эди. Сенинг бир ойлик маошинг менинг кунлик ишлатадиган ҳаражатимга ҳам етмайди-ку дея очиқ ойдин масҳараомуз рад этилди у. Йигит: — Менга имкон бер, барча истакларингни амалга ошириш учун кучим борича ҳаракат қиламан. Қиз: — Майли аввал, уст-бошингни яхшилаб ол. Бу ахволингда сен билан гаплашишга ҳам уяламан. Йигит ер билан битта бўлди. «Мен буни исботлайман кўрасан!» тишлари ғижирлаб кетди йигитнинг. Қиз истеҳзоли кулди. Орадан йиллар ўтди. Бир кун улар савдо марказида учрашиб қолишди. Қиз йигитни бир қарашдаёк таниди. Назарида йигит ўша ўша эди. — Қалайсан, кимгадир
Энг якин достингда хам хасрат боларкан жондан севган ёрингда хам нафрат боларкан борингда хам еогинда хам кадринга етган бу дунёда бита инсон онанг боларкан мен бахтлиман