ЭСТЕН ЧЫКМАК БЕЛЕ...
Самаганым, ал ансайын сагынтасын,
Сагыныч добулуна кабылтасын,
Саргайып гулдой соолуп баратканда,
Себелеп ношор болуп жандантасын.
Ырга айланып махабатым калкып барат,
Ылдам, ылдам сезимдерим кагып канат,
Ышкы кучоп коксоосу тук таркабай,
Ыкчам соккон журогум тынчым алат.
Муроктой омур берип жатасында,
Магдырап, учам дуйнон арасында,
Муноттор коз ирмемин очурбостон,
Моор басылган барактай сактаймында.
Сезимим козгоп барын, ырга айланган,
Сымбатым, сыйкырын куч суйдуро алган,
Сырыгып тамчы ойлор сен тарапка,
Сай сайлап агып жатса,барбы аргам.
Карегим, кара жолун, куткун десе,
Кутпоско, кутунбоого жоктур чарам,
Колдорум суйуу ырын жазам десе,
Кой дегенге, кайрууг