Գիտեք,շատերը չեն էլ պատկերացնում,թե բանակն ինչ է:Այդ օրերին այնպիսի մարդկանց եմ հանդիպել,իմ աչքով եմ տեսել անհավանականն ու անհնարինը...18 տարեկան մեր տղաները,որոնց մենք "երեխա" էինք ասում ու շատ լավ գիտեյինք,որ, օրինակ,այս մեկը քիթը դժգոհ կծամածռի "մաննի կաշայից",իսկ մյուսի աչքերը կփայլեն ու լայն կժպտա,երբ թարմ թխած խմորեղենի հոտն ընկնի ճաշարանում...հենց այդ տղաները,այդ "երեխեքը"իրենց մարմնով էին փակում ընկերներին ու կրակն իրենց վրա վերցնում:Այդ 18-20 տարեկան տղերքը մի ձեռքով զենք էին բռնում,մյուսով գրկում էին վիրավոր ընկերոջը:Այդ "երեխեքի"կողքին էիր քեզ առավել ապահով զգում,քո միակ պաշտպանն ու կյանքի երաշխավորը հենց նրանք էին: