Шекспир даври ўтди,
Бошқача эл турмуши,
Томом бошқача энди,
Эру хотин уриши.
Нима энди рўмолча,
Тўрт бурчак латтада жўн,
Хозир рашк сабабчиси,
Замонавий телефон.
Уйдаги келинлар ҳам,
Билмам нима овлайди,
Қачон қарама эрин,
Телефонин ковлайди.
Билгиси келар эри,
Ким билан гаплашади?
Эркакмикин аёлми,
Ким билан учрашади?
Сим қоққан бўлса агар,
Бир шубхали рақамга,
Суҳбатлари албатта,
Айланади жанжалга.
Ўлмаганда Шекиспир,
Замон дардин биларди,
Отеллони албатта,
Аёллардан қиларди.
Тасаввур қилинг:
Жанжал,
Бўлаяпти ховлида,
Отеллони телфони,
Дездемона қўлида.
Рашк ўтида қоврилар,
Шўрлик Дездемона ой,
“Эсемес! Эсемес!” деб,
Тополмас ўзига жой.
“Соғиндим келинг” де