Як модар писаре доштааст,ки вай ба духтаре сахт ошиқ шуда,ҳатто барои духтар ҷонашро дареғ намедоштааст. Рӯзе писар ба дидори духтар мераваду мепурсад: - Ту маро то абад дӯст дошта метавонӣ? Духтар ҷавоб мегардонад: - Метавонаму фақат як шарт дорам.Шарт чунин аст,ки ту ба ман дили модаратро гирифта меорӣ. Писари бадбахт даме фикр мекунаду розӣ мешавад. Баъд ба хона меояду модарро кушта,дили ӯро гирифта,ба сӯйи духтар медавад,ки ногаҳон пояш ба санге бархӯрда,ба замин меафтад.Дар ин лаҳза дили модар мегӯяд: - Воҳ,писарам,мабодо сахт наафтидӣ? Бархез, бояд ту ба мақсади худ бирасӣ. Писар ин суханонро шунида,бо тамоми овозаш фарёд зада гиря мекунад. Лекин хеле дер шуда буд... Бо айби зан маранҷ