Фарзандим – саодатим.
Уйдаги диққатпазлик сабаб эрим иккимизнинг кайфиятимиз унчалик яхши эмасди. Беш яшар ўғлим эса ота-онасининг руҳиятидан бехабар, шўхлик, эркалик-инжиқлик қиларди. “Бир жойда ўтир!”, “Тегма!”, деявериб ҳолдан тойдим. Охири дадаси чидай олмади.
Ўғилчамизни қўлидан тортқилаб, ғазаб билан бақирганча хона бурчагига тик оёқда турғизиб қўйиш билан жазолади. Ўғлим мунғайиб жазосини ўтади. Лекин дадасининг муносабатидан қаттиқ таъсирланди чоғи, ўксиниб қолди. Ўйинқароқ, шўх боладан синиқ, маъюс болага айланиб қолган ўғлимни кўриб кўнглим бузилди. Ҳатто кечки овқат устида ҳам ака-опасига қарамай жимгина овқатланди. Она бўлганим учун ўғлимнинг бу туришидан юрагим чил-чил бўлди.