Մի օր, միանգամից, մի րոպեում հասկանում ես, որ ամեն ինչին վերջ տալու պահը եկել է։
Հասկանում ու գիտակցում ես, որ ինքդ քեզ խաբելուց շատ ավելի վատ բան, մեկ էլ ինքդ քեզ չլսելն է։
Ժամանակի հետ հասկանում ես, որ սխալ է ապրել այնպես, ինչպես ուզում ես, մտածելով, որ հետո ամեն ինչ շտկելու հնարավորություն կունենաս։ Իսկ եթե չունենա՞ս, եթե այդ օրը չգա՞...
Մի օր, ոչ թե ժամանակի, այլ ինքդ քեզ հետ հաշտվելու պահին ես գիտակցում արարքներիդ լրջությունը, և ընդունում, որ ներելուց շատ ավելի կարևոր է չատելը։
Ժամանակի հետ հասկանում ես, որ ոչ ոք չի գալիս և չի գնում ժամանակից շուտ կամ ուշ, բոլորը գալիս ու գնում են ժամանակին։
Հասկանում ես, որ մենակ քայլելը տխրություն չէ, այլ անհրաժեշտ է ու կարևոր, իսկ մենակ տեղ հասնելը