Юракка айландим бошдан то охир –
Кўзим юрак бўлди, вужудим юрак.
Сурату сийратда улуғ Ишқ зоҳир,
Қолгани афсона, қолгани эртак.
Қошимда япроқдай титради Дунё,
Қўлларим чўзаман – узилгиси йўқ.
Хазонга дўнишни истамайди, ё
Бедиллар пойида эзилгиси йўқ.
Коинот самовий зийнат уфурар,
Яна кўзларимда жилваланди Нур.
Юрак эканимни эслатиб турар,
Шу ёруғ Дунёнинг борига шукур.
Юракка айланиб сирлашар оқшом,
Тим қора денгизда Оймома сузар.
Тошиб турар Офтоб – туйғу тўла жом,
Юракка ўралган ҳар нарса гўзал.
Тобора маҳкамроқ юмаман кўзни,
Барча дилсизликка бергандай барҳам.
Менинг юрагимга жо қилиб ўзни,
Юракка айланиб бормоқда олам