МАН ҒАРИБИ ЧАШМИ САБЗАТ
Чашми сабзи ту ғарибам кардааст, эй дилрабо,
Худ ба дил наздикиву дар зиндагӣ аз ман ҷудо.
Дар канори дигариву ёри дигар гаштаӣ,
Ман ғарибам, ман ғариби чашми сабзат, бевафо.
Дил ба ёдат мезанад гум чун ту ёри дигарӣ,
Сӯхтам дар оташи ишқи ту, эй оташлиқо.
То ба ҳол умеди ишқат дар дили ман мондааст,
Ман асирам, ман асири кунҷи зиндони ҷафо.
Гар набошад ишқи ту дар дил нахоҳам зиндагӣ,
Зиндагибахшандаам, боре ба назди ман биё!
Ман нахоҳам бе ту будан, интихоби ман туӣ,
Рафтӣ охир аз канори ман чаро, эй ғамфизо?
Мекашад дарду ғамат Мафтуни беҳолу мадор,
Кай ба охир мерасад ин ҷавру ин зулму ҷафо?!