БИР АРМАН. Сапырып тоонун гулдорун,
салтанат менен жургон кун.
Капа кайгы жок ойдо,
каткырык салып кулгон кун коз алдынан кетеби ал кунго кундор жетеби.
Ал кундорду эстесем,ачылган гулдор жайнашып,
биз бир баскан партардан.
Бизди коргон жаштардан,бирге суротко тушкон жактардан.Булбулдар таншып сайраган.
Жол боюнда гулго конуп жарашып,
олтуруптур ырчы булбул сайраган.
Чоочуп кетип уча качты ырчы куш,
бир озумо бара жатсам болду туш.
Ууга чыксам колдон кушум качкандай,
кокурокту кайгы жугу баскандай.
Коопко чейин солкулдады кызыл гул,
кош эми деп кол булгалап жаткандай.
Аягына койгон элем башымды,
арылтын эле жаным коздон аккан жашымды.
Созун менен журоктогу музду ээ