უფლის წყალობით ქართველ ქალად გავჩნდი ამ ქვეყნად,
ევას ცოდვების ზიდვა მაინც მუდამ მიჭირდა,
თუმცა სამოთხე სიზმარშიც კი არ მინახია,
და არც ის ვაშლი არასოდეს არ გამისინჯავს.
გოგონა ვიყავ,მეც მიყვარდა,როგორც მარიტას,
ეს სიყვარული ჩამითვალეს დანაშაულად,
უკუღმაც შემსვეს სახედარზე, მესროდენ ტალახს,
ჩემი ტკივილი გაიხადეს დღესასწაულად.
ფუფალაც ვიყავ,დავდიოდი დაფლეთილ ქოლგით,
ჩემი შიოლაც სიყვარულით გამოვიგონე,
ტკივილს ვმალავდი დახეული კაბის კალთაში,
მაინც ველოდი, გული სევდით არ დავიღონე.
ცოდვებთან ერთად ჯილდოდ მერგო მადლი დედობის,
შეუბღალავად,კრძალვით დამაქვს დედის მანდილი,
სიფრიფანა მხრებს ღვთისმშობელი მიძლიერებდა,
თუმცა ეს ჯვარი, არასოდეს იყო ადვილი.
ხან ვიყავ ნანა დედოფალი, სჯულის ზვარაკი,
ხან ქე