Go‘daklikdan ma’lum har odam, Bola boshdan degan gap to‘g‘ri. Mabodo men shoir bo‘lmasam, Bo‘lar edim bezori, o‘g‘ri. Jikkakkina shum bola edim, Tengdoshlarim ichra "qahramon". Qaytar edim ko‘chadan doim Burnim pachoq, usti boshim qon. Qo‘rqib ketgan onam qoshida Derdim tutib o‘zimni mahkam: "Hechqisi yo‘q. Qotsildim toshga. Ertagacha qolmas o‘rni ham". Yillar o‘tdi, ketdi bolalik, Nihoya yo‘q armonlarimga. Yoshlikdagi sho‘xlik, olovlik Ko‘chdi she’ru dostonlarimga. Bolaligim ketdi borini Satrlarda qoldirib butun. She’rlarimda shum, bezorining Xislatlari aks etar bu kun. Mag‘rurligim hamon qolmagan, Hamon baland o‘tli ko‘kragim. Bolalikda burnim qonagan, Bugun esa qondir yuragim. Mendan kulg