Գիտես շատ լավ եմ հիշում,
Թե ինչպես էի դիմացդ վազում,
Երբ հանկարծ տոպրակ էի ձեռքիդ տեսնում,
Փոքրիկ նուրբ մատներով անվերջ քրքրում,
Ու հանկարծ եթե քաղցր էի գտնում,
Անդադար քրքիջն էր ինձ պատում...
Փոքրիկ աղջկա փխրուն սրտիկում,
Հերթական ծաղիկն էր հանդարտ բացվում...
Պապ գիտեմ հաճախ մռայլ ես լինում,
Մտքերի բեռից մտածկոտ ու լուռ...
Թեկուզ դու ինձ հետ հաճախ չես շբվում,
Գիտեմ որ հաճախ դու հոգնած լինում,
Կան պահեր այնքան կոպիտ ես լինում,
Որ հոգիս, իսկապես, թախիծ է պատում,
Բայց գիտես դու միակն ես այս "մեծ" աշխարհում,
Ով ինձ հետ ընդհանրապես գրեթե չի շփվում`
Գիտեմ հաճախ ես զբաղված լինում,
Բայց իմ սրտի հենց կենտրոնում,
Ամենամեծ տեղը քեզ եմ հատկացնում...
Պա ՛պ, քեզ իմ կյանքից շատ եմ սիրում,
Ի ՛մ ամրոց, Ի