Гульнара Хабибуллина

ШӨКЕР ИТИК

Бер патша диңгез буйлап сәяхәт итә икән. Шулчак куркуыннан туктаусыз елап барган бер егетне күргән. Баксаң, ул корабльдә беренче тапкыр икән, су буйлап сәяхәт итүнең авырлыгын, үзенчәлекләрен белми. Иптәшләре никадәр тынычландырса да, аның үз туксаны туксан. Моннан да куркынычрак урын юк, дип елый икән. Патшаның бу эчен пошыра башлаган. Бер акыл иясе: — Рөхсәт итсәгез, егетне тынычландырыр идем, — дигән. — Белгәнеңчә эшлә, — дигән патша акыл иясенә. Акыл иясе егетне суга атарга кушкан. Берничә тапкыр суга чумдырганнан соң, аны кабат корабльгә утыртканнар. Егет тынып калган. Патша гаҗәпләнеп сораган: — Әй, акыл иясе, алымыңның сере нидә? — Бу егет беркайчан диңгез күрмәгән.