Eshityapsanmi yuragim seni deb uryapti... Kôryapsanmi kôzlarim seni deb yosh tõkyapti... Sezyapsanmi qalbim seni deb ôg'rinyapti... Qaytasanmi yôqmi bilmay seni kutyapman... Bu gaplarni eshitmasligingni bilib turib aytyapman... Chunki sen hayotda baxtli bôlib yashashga ôrgangansan. Kimnidir baxtsizligi ôrniga qurilgan qasring bir kun kelib qumdan yasalganligini bilasan. Qandaydir daydi shamolni deb barbod bôlganini kôrasan. Ôsha daydi shamol meni shu gaplarimni sen ôzing qaytarishingga majbur qiladi. Lekin unda kech bôladi...
Chiroyli so'zlarni faqatgina eshitishemas, uni kimgadir aytish kerakligini aslo yoddan chiqarmaylik. Zero chiroylik so'zlarga arziydigan qancha yaqinlarimiz bor!
Агар орадан шарму ҳаё кўтарилса ва киши кишидан уялмаса, олам низомига ҳалал етар, инсонлар орасида яхшиликтугаб, бир-бирларига нисбатан диёнатли бўлишмас, кучлилар заифларга зўрлик қилурлар. Аммо ҳаё сифати бор-ки – бундай ишларга қўймас.