ერთხელ ერთი ავადმყოფი,მოხუცი კაცი თავის ვაჟთან გადავიდა საცხოვრებლად. მის შვილთან ერთად ოჯახში მეუღლე და მათი 4 წლის ბავშვი ცხოვრობდნენ. მოხუცს ავადმყოფობის გამო ხელები უკანკალებდა, თვალიდან კარგად ვერ იხედებოდა და სიარულიც უჭირდა. და რადგან ნორმალურად ვერ ხედავდა და ხელებსაც კარგად ვერ ხმარობდა ჭამა ძალიან უჭირდა. ოჯახი სადილს ერთად მიირთმევდა და იმის გამო, რომ მოხუც კაცს ხშირად ეღვრებოდა მაგიდაზე საჭმელი, კოვზს ხელში ვერ იჩერებდა და მისი საქციელი სადილზე უწესრიგობას იწვევდა, ცოლ–ქმარი ძლიერ შეწუხდა. – რაღაც უნდა ვიღონოთ – უთხრა ცოლს ქმარმა. –რასაკვირველია, მისი ბრალი არაფერია, მაგრამ მეც ყელში ამომივიდა ყოველი ჭამის შემდეგ მაგიდის ტილოს გამოცვლა და ასე გაგრძელება აღარ შეიძლება. მეც გეთანხმ
ესპანეთში ერთ-ერთ მყუდრო დაბაში, ცოლ-ქმარი ცხოვრობდა. პატარა, ლამაზი სახლი ჰქონდათ, თავისი მწვანე ბაღით. მათ სიმშვიდეს მარტო ტყუპი გოგონების ჟრიამული არღვევდა, რომლებიც არასდროს იღლებოდნენ თამაშით. ერთმანეთი ძალიან უყვარდათ და ერთი წამითაც ვერ ძლებდნენ უერთმანეთოდ. ერთ დღეს, დედამ მაღაზიაში წასვლა გადაწყვიტა. გოგონებს ლამაზად ჩააცვა და თან წაიყვანა. მაღაზიაში მისასვლელად, დიდი გზატკეცილი უნდა გადაეჭრათ. როდესაც გზას მიუახლოვდნენ, გოგონებმა დედას ხელი გაუშვეს და გზატკეცილი გადაირბინეს. შემოსახვევიდან გამოვარდნილმა დიდმა სატვირთო მანქანამ გაჩერება ვეღარ მოასწრო და............... დედის კივილმა იქაურობა შესძრა. ასფალტზე სისხლის გუბე იდგა. დედა საშინელ დეპრესიაში ჩავარდა. წლების განმავლობაში იმე