შენ სდუმხარ, თუმც იცინი, დროა შენი მკლავების,
დავინახო, ვიწვიმო, ჩემო ვერსაკარებო,
ვიწვი როგორც ფითილი, მეალება თვალები,
შენ ხომ იცი, იცი რომ გაქრებიან ხალები.
გაქრებიან ჩვენი ეს, ჩვენი, სიტყვა ჩვენები,
ჩემი არსაჩვენები შენზე ფიქრებს შემაჩვევს,
მერე შენი მკლავები, მერე შენი ხელები,
მერე შენი თვალები სხვანაირად შემამჩნევს.
თუმცა არ გეკარები, გავიტანთ ამ ხვალინდელს,
ხვალ ისევ აქ გიხილავ, როგორც ლოდინს მუზების.
მიყურებენ თვალები, ვემალები, დამინდე,
თითქოს არა იცი რა, იცი და მაინც ცდები...
მოდი ისევ მოეშვი, ერითმება მორევში,
მე აქ ერთი გომბეშო ვცდილობ დაგილექსტურდე,
რითმების ორღობეში, მთხოვ წადიო, მომეშვი,
სიტყვით არა ვიცოდი დაფიქრება ეგ შენი, უაბზაცო მომენტში
და როდესსაც შენ მიცდი, ალბათ მეფე