მე ისევ ისე ხეების ჩრდილშიგადმომაქვს ჩემი ულევი სითბო....ისევ მარტო ვარ და გაზაფხულითბედნიერებას ვცდილობდე ვითომ....შეგეძლოთ ჩემში შემოსვლა ალბათ ჩემს ბავშვურ სიცილს სტაცებდით სითბოს.. მე წამდაუწუმ ვარ მოწყენილი.... ბედნიერებას ვცდილობდე ვითომ.. ვდგავარ და თითქოს ცას ვეტმასნები სველი კვამლივით ავყავარ ქუჩებს ქარი ალაგებს ტოტებზე ტოტებს, და გაზაფხულიც უთქმელად მტოვებს...
ამ სამყაროში ერთმანეთს ცლიან,.. და ცარიელი სხეულთა წყობა, მაგიჟებს- როგორც მაგიჟებს თავის მოჩვენებითი სისავსე როცა, გულის მაგივრად მიგდია ლოდი, უნდა ძალიან მიყვარდეს, უნდა.... რომ პატიება დღითიდღე მეტად, შევძლო და მერე ვიცხოვრო მშვიდად.. ;(