მას ვისაც გულის მივეცი სითბო,
ჩემგან წავიდა ქცეული სხვისად,
ისე წავიდა, არც იყო თითქოს,
არც ერთი სიტყვის გამხადა ღირსად.
ის ვინც გულივით ფრთხილად დამყავდა,
ჭრილობა შეხსნა და გადიარა,
გარეთ ტყემლები მაინც აყვავდა,
ვერც გაზაფხულმა შეკრა იარა.
მას ვისაც მხარზე დავადე თავი,
გამომაცალა საყრდენი მყისვე,
(ალბათ ასეა ცხოვრება...რავი)
დღეს დაცლილ სხეულს ლექსები მივსებს.
ჩემგან წასულებს დავლოცავ მაინც,
ვინც მიმატოვა, მშვიდობის გზები,
ყველა ტკივილებით დავწერე რაიც,
ლექსებად დამრჩა და იმით ვთბები.