Buraxa bilmədiyim ipin ortasından kəsdin sən Yarada bilmədiyim evin qapısını kəsdin sən Heç kəsin eşitmədiyi ən duyğulu səs idin sən Elə bilirdi tanımayacam saçlarını kəsdirsə
Bitdim mən istəmirəm bir kimsənin qayğısını Səpələdilər duz yarama istəmirəm sarğısını Mən öləndə gələrsən, məzarımı öpərsən Yoxdur daha faydası dəyişib o dünyasını
Arzulamışdım səninlə bir ocaqda köz olmağı Sən indi ayrı ocaqda közərib kül olmusan Sənə mən söz verdim xəyallarda bir olmağı Sən indi xəyallarda şerilərimə söz olmusan
Olmusan başımı döndürən yarımcıq eşqlər kimi Var ki şairlər cümlələrdən evlər tikir Nə sözün pərdəsi var nə cümlənin pəncərəsi Nə baxan pəncərərdən var nə duyan körpə səsi