БИР КАФТ МЕҲР...
— Ойимни кўриб келмоқчиман. Соғиниб кетдим.
— Соғинган бўлсанг бориб кўриб кел. Хоҳласанг, бир-икки кун туриб келсанг ҳам майли.
Турмуш ўртоғининг гапларидан, бефарқ бўлиб айтган гапларидан Ҳуморанинг юрагини яна шубҳа-гумонлар кемира бошлади. Кўнгил осмонини қоп-қора булутлар қоплаб олди. Онасини соғингани ҳам ҳаёлидан фаромуш бўлди. “Севмайди! Аниқ севмайди. Бошқани... Ҳа, бошқани севган. Менда кўнгли йўқ. Бўлганида бунчалик бефарқ бўлиб гапирмасди. Бормисан, йўқмисан демайди-я, тавба! Ахир мен ҳам одамман! Мен ҳам аёлман. Унинг меҳридан баҳраманд бўлгим, у учун суюкли, азиз бўлгим келади. Озгина... Озгина меҳр кўрсатиш, бир кафтгина меҳр бериш шунчалик қийинми?..” Ҳумор