ოთახში ოთხი სანთელი იწვოდა. ირგვლივ სრული სიწყნარე სუფევდა. სანთლები საუბრობდნენ…
ერთმა მათგანმა თქვა: „მე ვარ სიმშვიდე, მაგრამ, რატომღაც, არავის შეუძლია დიდხანს შემინარჩუნოს. ზუსტად ვიცი, რომ მალე ჩავქვრები“ მართლაც, სანთლის ალმა სწრაფად იკლო და ჩაქრა.
მეორე სანთელმა თქვა: „მე რწმენა ვარ. უმეტესად, რწმენა ცოტახანს არსებობს. ასე რომ რა გასაკვირია, ცოტახანს რომ ვანთივარ.“ საუბარი რომ დაასრულა, ნაზი ნიავის წამობერვასავით აბრიალდა და ჩაქრა.
¨“მე სიყვარული ვარ. მე არ მაქვს ელვარების ძალა, ადამიანები ვერ ხვდებიან ჩემს აუცილებლობას, სხვადასხვა უსარგებლო თვისებებს მამჯობინებენ ხოლმე“ – თქვა მესამემ, წვას უმატა და ცოტახანში ისიც ჩაქრა.
მოულოდნელად ბავშვი შევიდა ოთახში და დაინახა რომ სამი სანთე